…και οι Έλληνες μαλακίζονται με τη Τζούλια (οι παρόντες εξαιρούνται— σπεύσατε να σχολιάσετε ώστε να μη θεωρηθείτε κι εσείς μαλάκες).
Φήμες λένε πως η Τζούλια σχολιάζει: «Είστε ηλίθιοι.» Δεν διευκρινίζεται αν αναφέρεται στους άντρες ή γενικώς στους Έλληνες.
Από την άλλη, αφού δεν προτίθεμαι να επιτεθώ στη Βουλή με αέριο ώστε να ξεκάνουμε τους τριακόσιους και κάτι ψιλά (δεν πιστεύω στην τρομοκρατία, ούτε νομίζω πως οι αντικαταστάτες θα είναι ιδιαίτερα καλύτεροι), να προσφέρω αφιλοκερδώς —παρότι άνεργος ακόμη— τις γνώσεις μου και τις υπηρεσίες μου στην πατρίδα. Κύριε Σπινέλλη, μπορώ να βοηθήσω; Είμαι καλός στο να κάνω τους υπολογιστές να δουλεύουν και να βγάζουν αποτελέσματα. Είμαι ιδιαίτερα καλός στο data mining, και προσφέρω αμισθί τις δεξιότητές μου αρκεί τα εξορυχθέντα δεδομένα να αξιοποιηθούν χρηματοεισπρακτικά από τη χώρα. Δεσμεύομαι¹ πως με εργασία δεκατεσσάρων ημερών μπορώ να σας εξασφαλίσω ένα δις από χρωστούμενα προς το κράτος. Ας αναλάβουν άλλοι να τα εισπράξουν (υπέρ του κράτους).
¹…or double your money back
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
Ζντουπ
(Ήχος του κεφαλιού στον τοίχο)
Είμαι ψείρας, και μου αρέσει να ασχολούμαι με λεπτομέρειες. Υπάρχει το Αγγλοσαξωνικό ρητό “God is in the details”, για το οποίο δεν έχω πρόχειρο ελληνικό αντίστοιχο. Μάλιστα, κάποιος —ενοχλημένος από την εμμονή μου αυτή— με τον οποίο προσωρινά συνεργάστηκα (η εμμονή μου φρόντισε και για το προσωρινά :) με παρομοίασε με «ηλικιωμένη δασκάλα που ψάχνει λάθη», και είχε δίκιο. Τι να κάνεις. Ευτυχώς για 'μένα, υπάρχουν και άνθρωποι που καταλαβαίνουν τις προθέσεις μου, και κάνας-δύο που συμμερίζονται την εμμονή μου (ανεψέ!, για παράδειγμα), με τους οποίους όταν συνεργαζόμαστε θέλει προσπάθεια η αυτοσυγκράτηση (δηλαδή, να ξεκολλάμε από λεπτομέρειες και να συνεχίζουμε το θεάρεστο έργο μας), αν και τα πράγματα έχουν βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου.
Λοιπόν. Χάζευα κάτι για το οποίο είχα καλό προαίσθημα από όσα έχω διαβάσει και μου έχουν πει: τον πιλότο του “The Mentalist”. Πακέτο με το επεισόδιο ήταν και κάποιοι ελληνικοί υπότιτλοι που, σε γενικές γραμμές, είχαν σωστά ελληνικά, αν και σε λίγα σημεία είχαν μεταφραστικές ελλείψεις. Για παράδειγμα, βλέπουμε μια σκηνή εγκλήματος που υποτίθεται πως έκανε ένας cereal (:-) killer ονόματι Red John, όπου παρατηρούμε τα διακριτικά στοιχεία του εγκληματία, και κάποιος αστυνομικός αποφαίνεται: “Textbook Red John”. Ο υπότιτλος: «Βιβλίο Ρεντ Τζον». Το αντιπαρέρχομαι χωρίς να αντιπροτείνω καλύτερη μετάφραση.
Το ζντουπ σημείο, ήταν όταν ο πρωταγωνιστής κοιτάζει μια ευχετήρια κάρτα (ή κάτι αντίστοιχο) με τη φράση “Today it's the first day of the rest of your life”. Ο υπότιτλος μεταφράζει, και σε παρένθεση εξηγεί: «Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου (στίχοι από το τραγούδι First Day του Timo Maas feaut. Brian Molko)»[sic]. Ούτε εδώ προτίθεμαι να εξηγήσω αυτό που θεωρώ προφανές.
Λίγο μετά, χτυπάει το τηλέφωνο, και ήταν ο νονός Αργύρης. Μου λέει το δικό του, του λέω κι εγώ τον δικό μου πόνο, χωρίς να εξηγήσω, αφού ξέρω πως θα καταλάβει, και όντως κατάλαβε και συμπόνεσε. Του λέω λίγο πιο μετά:
«Πες μου "καλημέρα".»
«…» (σιωπή, επειδή τώρα δεν ήταν σίγουρος πού το πάω)
«Πες μου "καλημέρα", ούτως ώστε την επόμενη φορά που θα γράψω "καλημέρα" σε υπότιτλο, να βάλω σε παρένθεση "χαρακτηριστική ατάκα του φίλου μου του Αργύρη."»
Ένα σφηνάκι κώνειο στην υγειά του Σωκράτη, που ήξερε κάτι βασικό για τον εαυτό του.
Είμαι ψείρας, και μου αρέσει να ασχολούμαι με λεπτομέρειες. Υπάρχει το Αγγλοσαξωνικό ρητό “God is in the details”, για το οποίο δεν έχω πρόχειρο ελληνικό αντίστοιχο. Μάλιστα, κάποιος —ενοχλημένος από την εμμονή μου αυτή— με τον οποίο προσωρινά συνεργάστηκα (η εμμονή μου φρόντισε και για το προσωρινά :) με παρομοίασε με «ηλικιωμένη δασκάλα που ψάχνει λάθη», και είχε δίκιο. Τι να κάνεις. Ευτυχώς για 'μένα, υπάρχουν και άνθρωποι που καταλαβαίνουν τις προθέσεις μου, και κάνας-δύο που συμμερίζονται την εμμονή μου (ανεψέ!, για παράδειγμα), με τους οποίους όταν συνεργαζόμαστε θέλει προσπάθεια η αυτοσυγκράτηση (δηλαδή, να ξεκολλάμε από λεπτομέρειες και να συνεχίζουμε το θεάρεστο έργο μας), αν και τα πράγματα έχουν βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου.
Λοιπόν. Χάζευα κάτι για το οποίο είχα καλό προαίσθημα από όσα έχω διαβάσει και μου έχουν πει: τον πιλότο του “The Mentalist”. Πακέτο με το επεισόδιο ήταν και κάποιοι ελληνικοί υπότιτλοι που, σε γενικές γραμμές, είχαν σωστά ελληνικά, αν και σε λίγα σημεία είχαν μεταφραστικές ελλείψεις. Για παράδειγμα, βλέπουμε μια σκηνή εγκλήματος που υποτίθεται πως έκανε ένας cereal (:-) killer ονόματι Red John, όπου παρατηρούμε τα διακριτικά στοιχεία του εγκληματία, και κάποιος αστυνομικός αποφαίνεται: “Textbook Red John”. Ο υπότιτλος: «Βιβλίο Ρεντ Τζον». Το αντιπαρέρχομαι χωρίς να αντιπροτείνω καλύτερη μετάφραση.
Το ζντουπ σημείο, ήταν όταν ο πρωταγωνιστής κοιτάζει μια ευχετήρια κάρτα (ή κάτι αντίστοιχο) με τη φράση “Today it's the first day of the rest of your life”. Ο υπότιτλος μεταφράζει, και σε παρένθεση εξηγεί: «Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου (στίχοι από το τραγούδι First Day του Timo Maas feaut. Brian Molko)»[sic]. Ούτε εδώ προτίθεμαι να εξηγήσω αυτό που θεωρώ προφανές.
Λίγο μετά, χτυπάει το τηλέφωνο, και ήταν ο νονός Αργύρης. Μου λέει το δικό του, του λέω κι εγώ τον δικό μου πόνο, χωρίς να εξηγήσω, αφού ξέρω πως θα καταλάβει, και όντως κατάλαβε και συμπόνεσε. Του λέω λίγο πιο μετά:
«Πες μου "καλημέρα".»
«…» (σιωπή, επειδή τώρα δεν ήταν σίγουρος πού το πάω)
«Πες μου "καλημέρα", ούτως ώστε την επόμενη φορά που θα γράψω "καλημέρα" σε υπότιτλο, να βάλω σε παρένθεση "χαρακτηριστική ατάκα του φίλου μου του Αργύρη."»
Ένα σφηνάκι κώνειο στην υγειά του Σωκράτη, που ήξερε κάτι βασικό για τον εαυτό του.
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Video updates Φλεβάρη του '10
Το παιδί πρέπει να είναι έτοιμο για κάθε χρηματοληπτική δραστηριότητα. Εδώ βλέπετε μια session τύπου «Next top διάδοχος του διαδόχου του αποτέτοιου who thinks he can dance.»
Στο πλαίσιο των γενικών γνώσεων που προσπαθώ να δώσω στο παιδί, βασικό —νομίζω!— είναι να ξέρει να την κοπανάει από δύσκολες καταστάσεις στις οποίες σίγουρα θα βρεθεί στη ζωή του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η 4η φορά που έβγαινε μόνος του από το κρεβάτι του.
Και εδώ πώς να την κάνουμε ανώδυνα με ελαφρά πηδηματάκια από ένα τραπέζι (βλ.λ. δυσάρεστες ή βαρετές οικογενειακές συγκεντρώσεις):
Μια εναλλακτική καριέρα, είναι η τηλεπαρουσίαση προϊόντων προς αγοράν. Το πρόβλημα με το Μενέλαο είναι πως ξεχνάει πολύ γρήγορα το μάθημά του (ειδικά όταν έχει ρήματα όπως «ανάβω» και «ανοίγω» στο ίδιο κεφάλαιο) και, σαν αδιάβαστος μαθητής, προσπαθεί να χρονοτριβήσει μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι.
Τώρα, μπορείτε να γελάσετε.
Στο πλαίσιο των γενικών γνώσεων που προσπαθώ να δώσω στο παιδί, βασικό —νομίζω!— είναι να ξέρει να την κοπανάει από δύσκολες καταστάσεις στις οποίες σίγουρα θα βρεθεί στη ζωή του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η 4η φορά που έβγαινε μόνος του από το κρεβάτι του.
Και εδώ πώς να την κάνουμε ανώδυνα με ελαφρά πηδηματάκια από ένα τραπέζι (βλ.λ. δυσάρεστες ή βαρετές οικογενειακές συγκεντρώσεις):
Μια εναλλακτική καριέρα, είναι η τηλεπαρουσίαση προϊόντων προς αγοράν. Το πρόβλημα με το Μενέλαο είναι πως ξεχνάει πολύ γρήγορα το μάθημά του (ειδικά όταν έχει ρήματα όπως «ανάβω» και «ανοίγω» στο ίδιο κεφάλαιο) και, σαν αδιάβαστος μαθητής, προσπαθεί να χρονοτριβήσει μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι.
Τώρα, μπορείτε να γελάσετε.
Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010
Spooky
Καθόμουν στην κουζίνα στο λάπτοπ, χτυπάει το τηλέφωνο, είναι ο νονός Αργύρης. Βγαίνω στο μπαλκόνι να κάνω και ένα τσιγάρο όση ώρα μιλάω, και κάποια στιγμή γυρνάω και βλέπω το Μενέλαο να κάθεται στο λάπτοπ και να κάνει κλικ εδώ κι εκεί. Πάω να ανοίξω την πόρτα να του πω «μη πειράξεις τίποτα!», και η πόρτα είναι κλειδωμένη από μέσα.
Είπατε κάτι;
Δεν έβλεπα, και δεν ξέρω αν το έκανε επίτηδες για να κάτσει με την ησυχία του, ή απλώς του αρέσει όταν βλέπει ένα μοχλό στη μία θέση να τον γυρνάει στην άλλη. Όπως και να έχει… οι οιωνοί δεν είναι καλοί. :)
Είπατε κάτι;
Δεν έβλεπα, και δεν ξέρω αν το έκανε επίτηδες για να κάτσει με την ησυχία του, ή απλώς του αρέσει όταν βλέπει ένα μοχλό στη μία θέση να τον γυρνάει στην άλλη. Όπως και να έχει… οι οιωνοί δεν είναι καλοί. :)
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
It's the end of the net as we know it
Εν αναμονή του γενικού καθίσματος του διαδικτύου σε μερικές ώρες από τώρα, να ευχηθώ στο φίλο Γιώργο καλό κουράγιο, έχει να σηκωθεί από νωρίς για να προλάβει τις λαϊκές αγορές με την πραμάτειά του.
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010
It's a fact.
(Αφιερωμένο.)
It was a dark and stormy night σε μια εταιρία όπου εργαζόμουν, και είχαμε κάτσει μέχρι αργά λόγω συμμετοχής σε επικείμενο διαγωνισμό του Δημοσίου. Πήγαινε μεσάνυχτα, και η πείνα κόντευε να μας θερίσει. Κάποιος πήγε κι έφερε ένα ψητό κοτόπουλο, και όλοι όσοι ήμαστε εκεί κάτσαμε σε ένα μικρό γραφειάκι που εκτελούσε χρέη λογιστηρίου την ημέρα και εστιατορίου τα μεσημέρια και τα βράδια.
Κάποια στιγμή την ώρα που καταβρόχθιζα τη μερίδα του υδροχόου, μια συνάδελφος (ας πούμε η Μελπομένη) καθόταν όρθια στα δεξιά μου, κοιτώντας προς το παράθυρο με την πλάτη στραμμένη προς τα εμένα. Η ανησυχητική ακινησία της δεν μου διέφυγε, παρότι ερωτοτροπούσα πολύ ζόρικα με ένα μπούτι. Γύρισα να κοιτάξω, αλλά δεν αντιλήφθηκα την αιτία της ανησυχίας.
Μια άλλη συνάδελφος (ας πούμε η Αφροξυλάνθη), με έντονη ανησυχία στη φωνή, είπε: «Τι την κοιτάς;!», χωρίς να είναι σαφές σε ποιον το έλεγε. Μετά από λίγο, ξαναείπε σχεδόν στα όρια της κραυγής: «Τι την κοιτάς; Χτύπα την!» Φαντάστηκα πως θα είδε καμία κατσαρίδα στο παράθυρο και το έλεγε στη Μελπομένη. Έσκυψα αριστερά και δεξιά για να δω όλο το παράθυρο, αλλά δεν είδα κατσαρίδα.
Η Αφροξυλάνθη, τότε, φώναξε «Πνίγεται!», ή κάτι τέτοιο, και τότε συνειδητοποίησα τι γινόταν. Πετάχτηκα, έβαλα τη Μελπομένη να σκύψει, μιμήθηκα τις κινήσεις της διαδικασίας Χάιμλιχ, και η κοπέλα σώθηκε. Πριν προβούμε σε αμήχανες σκηνές ευχαριστιών και σχετικής συζήτησης, κάθισα να συνεχίσω το φαγητό μου. Πεινούσα ακόμα βλέπετε.
Θα μου πείτε, «Και γιατί μας τα λες αυτά, ενώ ξέρουμε τι γίγας σεμνότητας είσαι; χρειάζεται να μας υπενθυμίσεις πως η παρουσία σου και μόνο κάνει την ανθρωπότητα λίγο καλύτερη;» κι εγώ θα σας πω, «Δεν μπορούσα άλλο να κρύβω την αλήθεια! Ειδικά τώρα… τώρα που, μετά το περιστατικό της Εγνατίας Οδού, η ζωή μου είναι προδιαγεγραμμένη.» Ναι, όλα έχουν αλλάξει τώρα. It was a damp and cold morning στην Εγνατία Οδό, όταν είδα ένα αρκουδάκι να διασχίζει το δρόμο, και ένα μεγάλο βυτιοφόρο με τα γράμματα Exxon Valdez στο πλάι να κινείται τυφλά και με μεγάλη ταχύτητα προς το αρκουδάκι. Δεν μπορούσα να επιτρέψω να χαθεί ακόμα ένας εκπρόσωπος είδους υπό εξαφάνιση, οπότε χειροφρένιασα το αμάξι, πετάχτηκα έξω και με έναν πήδο γλίτωσα το αρκουδάκι από βέβαιο θάνατο. Δυστυχώς, δεν ήμουν αρκετά γρήγορος, και με την άκρη του εμπρός αριστερά λαστίχου το φορτηγό μού πάτησε το μικρό δάχτυλο του αριστερά ποδιού. Νόμιζα πως τη γλίτωσα φτηνά, πλην όμως το λάστιχο ήταν μέσα στη μπίχλα, στις διοξίνες και στα πυρηνικά απόβλητα. Το έμαθα πρόσφατα, όταν ένας ιατρός μέγιστης διαγνωστικής ικανότητας με ενημέρωσε πως πάσχω από καρκίνο του δέκατου δακτύλου, και μου μένουν έξι μήνες, τέσσερις ώρες, τρία λεπτά και σαράντα τρία δευτερόλεπτα ζωής ακόμα. Για την ακρίβεια, σαράντα δευτερόλεπτα ακόμα, αλλά ας μη το συνεχίσω.
Το βάρος που έκρυβα μέσα μου και έπρεπε να βγει τώρα, ήταν πως τους κορόιδεψα όλους: δεν ξέρω να κάνω Χάιμλιχ. Τη στιγμή του πανικού, δεν ήξερα τι άλλο να κάνω παρά κάτι στο οποίο ήμουν πολύ καλά εκπαιδευμένος από τον καιρό του στρατού για την περίπτωση πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία.
Έτσι όπως έσκυψε η Μελπομένη και πριν ασκήσω πίεση κάτω από το διάφραγμα, ξεκούμπωσα το φερμουάρ μου. Με το τεράστιο¹ πέος μου εισήλθα δια της «λάθος» οδού, και με δυο κινήσεις, κατάφερα να φτάσω στο φάρυγγα και να σπρώξω έξω το ξένο σώμα. Για κλάσματα του δευτερολέπτου, αγχώθηκα επειδή νόμισα πως η Μελπομένη ήταν παρθένα, αλλά γρήγορα θυμήθηκα πως φορούσε τζιν παντελόνι, και ούτως ή άλλως δεν παίζει υμένας από την εκεί μεριά, βλάκα.
Αυτό ήταν ένα θέμα που ποτέ δεν το συζήτησα παραέξω, όπως καταλαβαίνετε. Βέβαια, τώρα πια η Μελπομένη είναι παντρεμένη και δεν τίθεται θέμα έκθεσής της, αλλά όπως και να έχει, δεν θα σας το εκμυστηρευόμουν ποτέ αν δεν με είχε χτυπήσει αλύπητα η μοίρα με τον τρόπο που σας περιέγραψα. Η αλήθεια έπρεπε επιτακτικά να βγει από μέσα μου.
¹ και ιδιαίτερα γευστικό, μου λένε
It was a dark and stormy night σε μια εταιρία όπου εργαζόμουν, και είχαμε κάτσει μέχρι αργά λόγω συμμετοχής σε επικείμενο διαγωνισμό του Δημοσίου. Πήγαινε μεσάνυχτα, και η πείνα κόντευε να μας θερίσει. Κάποιος πήγε κι έφερε ένα ψητό κοτόπουλο, και όλοι όσοι ήμαστε εκεί κάτσαμε σε ένα μικρό γραφειάκι που εκτελούσε χρέη λογιστηρίου την ημέρα και εστιατορίου τα μεσημέρια και τα βράδια.
Κάποια στιγμή την ώρα που καταβρόχθιζα τη μερίδα του υδροχόου, μια συνάδελφος (ας πούμε η Μελπομένη) καθόταν όρθια στα δεξιά μου, κοιτώντας προς το παράθυρο με την πλάτη στραμμένη προς τα εμένα. Η ανησυχητική ακινησία της δεν μου διέφυγε, παρότι ερωτοτροπούσα πολύ ζόρικα με ένα μπούτι. Γύρισα να κοιτάξω, αλλά δεν αντιλήφθηκα την αιτία της ανησυχίας.
Μια άλλη συνάδελφος (ας πούμε η Αφροξυλάνθη), με έντονη ανησυχία στη φωνή, είπε: «Τι την κοιτάς;!», χωρίς να είναι σαφές σε ποιον το έλεγε. Μετά από λίγο, ξαναείπε σχεδόν στα όρια της κραυγής: «Τι την κοιτάς; Χτύπα την!» Φαντάστηκα πως θα είδε καμία κατσαρίδα στο παράθυρο και το έλεγε στη Μελπομένη. Έσκυψα αριστερά και δεξιά για να δω όλο το παράθυρο, αλλά δεν είδα κατσαρίδα.
Η Αφροξυλάνθη, τότε, φώναξε «Πνίγεται!», ή κάτι τέτοιο, και τότε συνειδητοποίησα τι γινόταν. Πετάχτηκα, έβαλα τη Μελπομένη να σκύψει, μιμήθηκα τις κινήσεις της διαδικασίας Χάιμλιχ, και η κοπέλα σώθηκε. Πριν προβούμε σε αμήχανες σκηνές ευχαριστιών και σχετικής συζήτησης, κάθισα να συνεχίσω το φαγητό μου. Πεινούσα ακόμα βλέπετε.
Θα μου πείτε, «Και γιατί μας τα λες αυτά, ενώ ξέρουμε τι γίγας σεμνότητας είσαι; χρειάζεται να μας υπενθυμίσεις πως η παρουσία σου και μόνο κάνει την ανθρωπότητα λίγο καλύτερη;» κι εγώ θα σας πω, «Δεν μπορούσα άλλο να κρύβω την αλήθεια! Ειδικά τώρα… τώρα που, μετά το περιστατικό της Εγνατίας Οδού, η ζωή μου είναι προδιαγεγραμμένη.» Ναι, όλα έχουν αλλάξει τώρα. It was a damp and cold morning στην Εγνατία Οδό, όταν είδα ένα αρκουδάκι να διασχίζει το δρόμο, και ένα μεγάλο βυτιοφόρο με τα γράμματα Exxon Valdez στο πλάι να κινείται τυφλά και με μεγάλη ταχύτητα προς το αρκουδάκι. Δεν μπορούσα να επιτρέψω να χαθεί ακόμα ένας εκπρόσωπος είδους υπό εξαφάνιση, οπότε χειροφρένιασα το αμάξι, πετάχτηκα έξω και με έναν πήδο γλίτωσα το αρκουδάκι από βέβαιο θάνατο. Δυστυχώς, δεν ήμουν αρκετά γρήγορος, και με την άκρη του εμπρός αριστερά λαστίχου το φορτηγό μού πάτησε το μικρό δάχτυλο του αριστερά ποδιού. Νόμιζα πως τη γλίτωσα φτηνά, πλην όμως το λάστιχο ήταν μέσα στη μπίχλα, στις διοξίνες και στα πυρηνικά απόβλητα. Το έμαθα πρόσφατα, όταν ένας ιατρός μέγιστης διαγνωστικής ικανότητας με ενημέρωσε πως πάσχω από καρκίνο του δέκατου δακτύλου, και μου μένουν έξι μήνες, τέσσερις ώρες, τρία λεπτά και σαράντα τρία δευτερόλεπτα ζωής ακόμα. Για την ακρίβεια, σαράντα δευτερόλεπτα ακόμα, αλλά ας μη το συνεχίσω.
Το βάρος που έκρυβα μέσα μου και έπρεπε να βγει τώρα, ήταν πως τους κορόιδεψα όλους: δεν ξέρω να κάνω Χάιμλιχ. Τη στιγμή του πανικού, δεν ήξερα τι άλλο να κάνω παρά κάτι στο οποίο ήμουν πολύ καλά εκπαιδευμένος από τον καιρό του στρατού για την περίπτωση πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία.
Έτσι όπως έσκυψε η Μελπομένη και πριν ασκήσω πίεση κάτω από το διάφραγμα, ξεκούμπωσα το φερμουάρ μου. Με το τεράστιο¹ πέος μου εισήλθα δια της «λάθος» οδού, και με δυο κινήσεις, κατάφερα να φτάσω στο φάρυγγα και να σπρώξω έξω το ξένο σώμα. Για κλάσματα του δευτερολέπτου, αγχώθηκα επειδή νόμισα πως η Μελπομένη ήταν παρθένα, αλλά γρήγορα θυμήθηκα πως φορούσε τζιν παντελόνι, και ούτως ή άλλως δεν παίζει υμένας από την εκεί μεριά, βλάκα.
Αυτό ήταν ένα θέμα που ποτέ δεν το συζήτησα παραέξω, όπως καταλαβαίνετε. Βέβαια, τώρα πια η Μελπομένη είναι παντρεμένη και δεν τίθεται θέμα έκθεσής της, αλλά όπως και να έχει, δεν θα σας το εκμυστηρευόμουν ποτέ αν δεν με είχε χτυπήσει αλύπητα η μοίρα με τον τρόπο που σας περιέγραψα. Η αλήθεια έπρεπε επιτακτικά να βγει από μέσα μου.
¹ και ιδιαίτερα γευστικό, μου λένε
Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010
Όλα τα οξύμωρα στην πίστα
Με αφορμή ένα άσχετο σχόλιό μου σε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα (για 'μένα, τουλάχιστον), θυμήθηκα ένα πολυφορεμένο οξύμωρο σχήμα: την εκκωφαντική σιωπή. Ναι, το μυαλό μου κάνει περίεργους συνειρμούς.
(Παρεμπιπτόντως, κάποτε ένιωθα έτοιμος να γράψω ένα εγχειρίδιο επιβίωσης για τον κοινό άνδρα σε σχέση με τις γυναίκες: πώς, τι, γιατί (σε μικρό βαθμό), πότε και πού (τα παραδείγματα). Το δούλευα αρκετά, μέχρι που το παράτησα, αφού χώρισα με την κοπέλα που τα είχα και δεν είχα πλέον μούσα.)
Λοιπόν, η εκκωφαντική σιωπή είναι κάτι υπαρκτό, και όλοι λίγο-πολύ την έχουμε βιώσει. Όχι, δεν παραληρώ, δεν θα γίνω αρχισυντάκτης σε εφημερίδα, ούτε προετοιμάζομαι να γίνω στιχουργός για να καλύψω το κενό που άφησαν οι Πυξ Λαξ.
Σκεφτείτε ένα τηλεπαιχνίδι όπου ο παίκτης καλείται να δώσει την σωστή απάντηση, και όταν πει μαλακία, «μπζζζζζζτ!» ηχεί ο σπαστικός βομβητής. Η εκκωφαντική σιωπή έχει την μορφή και την δυναμική ενέργεια (χωρίς την κινητική) των ηχητικών κυμάτων του μπζζζζτ.
Μια εύκολη πειραματική διάταξη για την παραγωγή εκκωφαντικής σιωπής, είναι να είσαι άντρας παντρεμένος, και σε μια έξοδο με αρκετά άλλα άτομα τριγύρω όπου γίνεται κουβέντα για διατροφή, πετάγεσαι ξαφνικά και λες: «και η γυναίκα μου πρέπει να κάνει δίαιτα, ο κώλος της έχει γίνει να! με το συμπάθειο.»
HTH, HAND.
(Παρεμπιπτόντως, κάποτε ένιωθα έτοιμος να γράψω ένα εγχειρίδιο επιβίωσης για τον κοινό άνδρα σε σχέση με τις γυναίκες: πώς, τι, γιατί (σε μικρό βαθμό), πότε και πού (τα παραδείγματα). Το δούλευα αρκετά, μέχρι που το παράτησα, αφού χώρισα με την κοπέλα που τα είχα και δεν είχα πλέον μούσα.)
Λοιπόν, η εκκωφαντική σιωπή είναι κάτι υπαρκτό, και όλοι λίγο-πολύ την έχουμε βιώσει. Όχι, δεν παραληρώ, δεν θα γίνω αρχισυντάκτης σε εφημερίδα, ούτε προετοιμάζομαι να γίνω στιχουργός για να καλύψω το κενό που άφησαν οι Πυξ Λαξ.
Σκεφτείτε ένα τηλεπαιχνίδι όπου ο παίκτης καλείται να δώσει την σωστή απάντηση, και όταν πει μαλακία, «μπζζζζζζτ!» ηχεί ο σπαστικός βομβητής. Η εκκωφαντική σιωπή έχει την μορφή και την δυναμική ενέργεια (χωρίς την κινητική) των ηχητικών κυμάτων του μπζζζζτ.
Μια εύκολη πειραματική διάταξη για την παραγωγή εκκωφαντικής σιωπής, είναι να είσαι άντρας παντρεμένος, και σε μια έξοδο με αρκετά άλλα άτομα τριγύρω όπου γίνεται κουβέντα για διατροφή, πετάγεσαι ξαφνικά και λες: «και η γυναίκα μου πρέπει να κάνει δίαιτα, ο κώλος της έχει γίνει να! με το συμπάθειο.»
HTH, HAND.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)