Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

Ανατροπές

Όταν ήμουν μικρός, με γοήτευε η ιδέα του μεγαλείου μέσω αθωότητας. Όχι, πολύ φαντεζί ακούγεται· αναφέρομαι στην έννοια πως, οι άνθρωποι, όσο δεν ξέρουν ποια είναι τα όριά τους, μπορούν να κάνουν πολλά, ίσως υπεράνθρωπα πράγματα. Βέβαια, έστω κι έτσι, ήξερα ότι κάποιος που αγνοεί τον νόμο της βαρύτητας παραμένει ανίκανος να πετάξει. Αλλά η ομορφιά της σκέψης παραμένει μέσα μου. Κάπως σαν τον μύθο του νεαρού σαολίν, που φυτεύει ένα τόσο δα δεντράκι, και σε καθημερινή βάση το ποτίζει, το φροντίζει και πηδάει καμιά δεκαριά φορές από πάνω του… επί χρόνια. Πολλά χρόνια.

Κατέβασα ένα free app of the day στο Kindle Fire HD, ονόματι Mind Games. Διάφορα παιχνίδια που εξασκούν μνήμη, παρατηρητικότητα, ταχύτητα, λογική κτλ. Μπορείς να φτιάξεις διαφορετικά accounts ώστε όλοι στην οικογένεια να εξασκούνται (ή να μετρούν τα virtual pay τους, ας πούμε δύο αδέρφια μεταξύ τους ;) ). Εγώ επιβεβαίωσα όπως τα ήξερα και τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία μου. Έβαλα και στα παιδιά να παίξουν.

Ένα από τα παιχνίδια είναι το εξής: βλέπεις 4×4=16 εικόνες. Διαλέγεις μία. Οι εικόνες αναδιατάσσονται, διαλέγεις ξανά την ίδια, συν μία ακόμα. Αναδιάταξη. Διαλέγεις τις δύο που διάλεξες, με την ίδια σειρά, και διαλέγεις μια τρίτη. Recurse μέχρι το τέρμα.

Αφήνω τον Αλέξανδρο να παίξει αυτό, πάω στην κουζίνα. Μου έρχεται μετά από λίγο, μου λέει «Δεν κατάφερα και τις 16, μόνο μέχρι 15.» Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοούσε, όμως στο σκορ βλέπω ένα 100% και χαρακτηρισμό “Mental Astronaut”. Εγώ 100% έπιασα μόνο σε ένα παιχνίδι “trivia”, όπου έχεις την απάντηση σε τέσσερα κομμάτια (πχ nc, Li, n, ol→Lincoln) και πρέπει να τα πατήσεις γρήγορα και με τη σωστή σειρά. Στα παιχνίδια μνήμης πιάνω κάτι 80-90% στην καλύτερη περίπτωση, όχι επειδή έχω τόσο καλή μνήμη, αλλά μάλλον επειδή οι υπόλοιποι συνομήλικοί μου μάλλον έχουν χειρότερη!

Στο παιχνίδι που έπαιξε ο Αλέξανδρος, πάνω από 8 δεν έχω πιάσει. Ίσως με εξάσκηση να πιάσω 10. Δεν ξέρω. Αλλά δεν έχει σημασία αυτό. Άλλο θέμα θέλω να αποτυπώσω.

Παιδί μου, αν ποτέ διαβάσεις αυτές τις παραγράφους, να ξέρεις πως χθες ήταν η πρώτη φορά που ξεπέρασες κάπου τον πατέρα σου. Όχι απλώς με ξεπέρασες, αλλά έκανες κάτι που εγώ, από όσα ξέρω για τον εαυτό μου, δεν μπορώ να κάνω. Προς το παρόν, σε νικάω σε διάφορα παιχνίδια, ξέρω περισσότερα, κάποια πράγματα τα κάνω καλύτερα. Όμως είναι προσωρινό, και το έχω υπόψη μου. Εύχομαι κάποτε να είμαι ένα συμπαθητικό γεροντάκι που δεν μπορεί να καταλάβει πώς δουλεύει αυτό το νέο μαραφέτι στο σαλόνι, και εσύ να το θεωρείς ηλίου φαεινότερο και συγκαταβατικά να διορθώνεις το τότε αντίστοιχο του «12:00-που-αναβοσβήνει». Είσαι σε καλό δρόμο. Ανυπομονώ!

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Piece of Art

Μερικές όμορφες φωτογραφίες που μου στείλανε. Η φύση σε όλο της το μεγαλείο!














Το καλύτερο το φύλαξα για το τέλος...









Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

It's a beautiful day!

Φτάνει λοιπόν η Κυριακή που για μένα τουλάχιστον είναι μία μέρα η οποία δε μου αρέσει καθόλου. Και ο λόγος είναι ότι έρχεται η Δευτέρα και θα πρέπει να πάω στη δουλειά, όπως ο περισσότερος κόσμος άλλωστε.

Φτάνει λοιπόν 8:00μμ και αρχίζω να σκέφτομαι:

Αν κοιμηθώ νωρίς θα σηκωθώ νωρίς
θα ξεκινήσω νωρίς και θα παρκάρω νωρίς
αν κοιμηθώ αργά, θα σηκωθώ αργά
κι όταν θα ψάχνω για θέση θα 'ν' αργά

Έρχεται λοιπόν η Δευτέρα και πρέπει και εγώ, όπως όλοι, να ετοιμαστώ για τη δουλειά. Βάζω το ξυπνητήρι στις 6:30πμ. Κάνω το πρωινό μου μπάνιο (γιατί ποτέ δε ξέρεις τι θα τύχει), φτιάχνω τα μαλλιά μου, βάζω τα απαραίτητα καλλυντικά στο πρόσωπό μου και τέλος βάφομαι για να δείχνω λίγο πιο νέα απ' ό,τι στην πραγματικότητα είμαι!

Φτάνω στο γραφείο, φτιάχνω τον καφέ μου και πάω να κάνω ένα τσιγάρο για να είμαι έτοιμη για μία (ίσως) δύσκολη μέρα. Βγάζω τα χαρτιά από το συρτάρι, παίρνω το κομπιουτεράκι και αρχίζω:

10-5-5, 6/2+8
20 φορές το 15, 11+7 18
σύνολο 16, πρέπει να 'ναι εντάξει
λες να 'χω λάθος, ας τα ξαναδώ

Και αφού γίνεται η σχετική επαλήθευση (γιατί και με κομπιουτεράκι στο χέρι κάποιο λάθος μπορεί να γίνει), συνεχίζω την ημέρα μου στο γραφείο μέχρι να φτάσει η ώρα της λήξης.

5:00μμ και σηκώνομαι από την καρέκλα του γραφείου σαν να έχω ελατήρια. Παίρνω την τσάντα μου και μπαίνω στο αυτοκίνητο. Έχει ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει. Είμαι στο δρόμο για το σπίτι και...

Απ’ το ραδιόφωνο ακούω δυνατά τζαζ ροκ
με πιάνει κόκκινο στο ύψος της Πανόρμου
κι εσύ φρενάρεις, με κοιτάζεις και παθαίνω σοκ
κι εκτροχιάζομαι στη μέση εκεί του δρόμου.

Για να πω την αλήθεια μου, το τελευταίο διάστημα στο ραδιόφωνο ακούω pepper fm και η δουλειά μου δεν είναι κοντά στην Πανόρμου, αλλά επί της παρούσης δεν έχει καμία σημασία.

 

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

I' m singing in the snow!

Τελικά αν την τέχνη την έχεις μέσα σου, μπορείς να την εκφράσεις με οποιοδήποτε τρόπο και όπου και αν βρεθείς. Σας παραθέτω τις εκπληκτικές δημιουργίες που έγιναν απλώς περπατώντας στο χιόνι.









Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

It's pizza time...

Σήμερα ο Χρήστος φτιάχνει πίτσα. Η φωτογραφία δεν είναι αντιπροσωπευτική (του Χρήστου είναι ακόμη καλύτερη!!!)

 Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν μπορείτε να έρθετε όλοι. Θα έρθουν μόνο όσοι θέλω εγώ.

Καλό φάγωμα!