Casting audition του Hugh Laurie για το House

Ευχαριστούμε dimath από www.greektvsubs.gr :)

Βαθιά (με προφορά Άντριου Παπάντριου)

Με εθνική συγκίνηση μπορώ να πω πως, χωρίς ιδιαίτερη πρότερη εμπειρία, προσγείωσα μαχητικό αεροσκάφος της ΕΑ στην τρίτη προσπάθεια, τρώγοντας μόνο 10 λεπτά από τη ζωή μου. Στην πρώτη προσπάθεια έκανα σχεδόν touch'n'go αλλά μου γύρισαν τον χρόνο πίσω, την δεύτερη νομίζω πως πέθανα (και πάλι μου γύρισαν τον χρόνο πίσω), και την τρίτη τα κατάφερα σχεδόν με χειρόφρενο (και λίγη τύχη ώστε να πιάσει γάντζος και να μη βγω εκτός διαδρόμου). Μάλιστα, επειδή όταν είχα σταματήσει είχα έρθει σχεδόν κάθετα στον διάδρομο, θυμήθηκα το ανέκδοτο με τον Πόντιο πιλότο που προσγείωσε με τα χίλια ζόρια το 747 των Pontiac Airlines, και μουρμούρισε: «τους μαλάκες, φτιάξαν διάδρομο πενήντα μέτρα και με πλάτος ενάμιση χιλιόμετρο».

Μετά προσεκλήθην πάλι (επειδή και χτες βράδυ τα ίδια έκανα) σε συνεύρεση με τοπικούς μεζέδες και ποτά, από τις δυόμιση έως τις οκτώμιση. Πίνω συνέχεια νερό, ώστε αν με πάρει ο ύπνος νωρίς, να μη ξυπνήσω με πονοκέφαλο.

Επειδή δεν έχω άμεση πρόσβαση στο αρχείο των email μου, θυμηθείτε κάποιο παλιό σχετικό αστείο από, για παράδειγμα, εδώ.

Κατά τα άλλα, αύριο απόγευμα επιστρέφω Αθήνα, Σάββατο ξημερώματα φεύγουμε για Λευκάδα, και Κυριακή βράδυ θα επιστρέψω εδώ. Μια χαρά. Ο Αλέξανδρος ενημερώθηκε πως θα αλλάξουμε το Corolla με Auris, το οποίο το λέει και ψιθυριστά κατά τη διαφήμιση: «αου(ρ)ίς».

…τις μεταφράσεις σας

Χαζεύω στο Alter το American Graffiti και το θυμάμαι σκηνή με τη σκηνή. Έχω πολλά χρόνια να το δω, ίσως από πριν αρχίσει η ιδιωτική τηλεόραση. Πολύ γλυκιά ταινία.

Απλά να ρωτήσω ρητορικά: όταν κάνεις μεταφράσεις, έστω και για βιοποριστικούς λόγους, και πετυχαίνεις κάτι που δε βγάζει νόημα, δεν το ψάχνεις καθόλου; Απλά μεταφράζεις ό,τι καταλάβεις;

Αλλά τι μιλάω εγώ; Ούτε Lower δεν έχω. Αλλά ξέρω πως, όταν κάποιοι νεαροί πλησιάζουν ένα αυτοκίνητο, ακόμα κι αν είναι «συμμορίτες», και τσακώνονται για το “shotgun”, δεν εννοούν όπλο. Διότι όταν σε κάποιο βιβλίο πέτυχα την έκφραση “riding shotgun”, το έψαξα λίγο.

Τεσπά. Όλο γκρίνιες είμαι. Λες και δεν ξέρω. Αυτό το δήθεν αθώο και αγανακτισμένα απορημένο υφάκι μου αρχίζει και κουράζει μέχρι κι εμένα.

ΥΓ Επέστρεψα για το σαββατοκύριακο. Είδα την οικογένειά μου.

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Το αγαπημένο μου (προφανώς ανύπαρκτο, για την ώρα) template του blogger, είναι αυτό που μοιάζει με σελίδα τετραδίου, και που αν κάνεις καιρό να γράψεις άρθρο, αρχίζει και κιτρινίζει στις γωνίες.

Το ταξίδι μου σε άλλη πόλη όπου επιτελώ το έργο του καθηγητού (πλάκα πλάκα, είμαι ο μεγαλύτερος εκεί μέσα. Ο πιο μεγάλος «μαθητής» είναι εννέα μήνες μικρότερός μου) σεμιναρίου πάει καλά. Μιλάω για unix administration. Χασμουρητό. Αλλά χάρηκα, επειδή τους τράβηξα το ενδιαφέρον. Στα διαλείμματα για τσιγάρο μου κάνουν ερωτήσεις και σκέφτονται να οργανωθούν με Ubuntu (ναι, δεν είναι Unix, είναι GNU/Linux, αλλά είναι δωρεάν και άμα χαλάσουν καμιά εγκατάσταση δεν τρέχει και τίποτα, εν αντιθέσει με την κύρια εγκατάσταση που κοστίζει πολλά).

Μέχρι που πήγα να δω και εκδήλωση στα πλαίσια της ναυτικής εβδομάδας ενός τοπικού δήμου με τοπικούς (και όχι μόνο) χορούς. Τοπικά ποτά και αφεψήματα, τοπικοί μεζέδες, κακοπερνάω. Άσε που κοιμάμαι και πολύ. Πα μαλ.

Μελανκολία ντι Σετέμπρε (εκ των προτέρων)

Ο Αλέξανδρος ήταν να μείνει όλη την εβδομάδα στη μάνα μου και να τον παίρναμε σήμερα. Όμως είχε μελαγχολήσει. Πέρναγε καλά, πήγε και στη θάλασσα, έπαιζε με νερό σε αυτοσχέδια πισίνα (βλ.λ. λεκάνη ρούχων), αλλά ώρες-ώρες τον έπιανε το παράπονο. Μας πήρε η μάνα μου τηλέφωνο βουρκωμένη, να μας πει ότι κοιτάει τις φωτογραφίες μας και κλαίει. Πήγαμε και τον πήραμε από προχτές το απόγευμα.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά αν ποτέ, Αλέξανδρε, διαβάσεις αυτό το κείμενο στην εφηβεία σου ή αργότερα, όταν θα μας γράφεις στα παπάρια σου και θα την κοπανάς από το σπίτι με την παραμικρή αφορμή, να ξέρεις ότι δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα. Τσογλάνι. Με σύγχισες πάλι :)

Το τρίβιο της ημέρας: ο πιο δίκαιος τρόπος να μοιραστεί οτιδήποτε σε ν άτομα, είναι ένας να μοιράσει, και να επιλέξουν από ένα κομμάτι οι υπόλοιποι ν-1 αφήνοντας το τελευταίο για αυτόν που έκανε τη μοιρασιά.

Dancing (& Talking)

Το είδα στο blog του Fake Steve Ballmer και το ζήλεψα:



Update: το σχόλιο του Azrael έχει το πρωτότυπο video (και μπορείτε στο site του Matt Harding να ζηλέψετε, παρέα με εμένα και τον φίλο μου τον Αργύρη, διαβάζοντας όλη την ιστορία). Απλά να παραθέσω και το άλλο video που μου άρεσε:



Ο πατέρας μου πήρε ένα ποδηλατάκι στον Αλέξανδρο, αλλά κατόπιν όλης της μυθολογίας (όπως την έχει μάθει από εμάς) περί μηχανών και γενικώς μη αυτοκινήτων, δεν του καθόταν καλά να το οδηγεί χωρίς κράνος. Πήγα μαζί του και πήραμε ένα κράνος. Δεν έχω ανεβάσει ακόμα φωτό και βίντεο, αλλά κάποια στιγμή θα δείτε και τον Darth 'Xander.

Ο Αλέξανδρος ουσιαστικά ακόμα δεν μιλάει, αλλά συνεννοούμαστε. Ανοίγω παρένθεση εδώ:

Χτες το απόγευμα, είμαι στο σαλόνι ξάπλα και ο Αλ κάθεται επάνω μου. Στη μουργέλα της ζέστης, είχα μισοκοιμηθεί, και ξύπνησα με έντονη φαγούρα στο αυτί. Κάτι μου έλεγε η Αθανασία από μέσα την ώρα που το έξυνα, της φωνάζω «Δεν σε ακούω, κάτι με τσίμπησε στο αυτί και έχει βγάλει και σπυράκι.»
«Μπαμπά!», ο Αλ. Γυρνάω τον κοιτάω. Καπακώνει το δεξί του αυτί. «Όχι, το άλλο.» Σκύβει να δει το αριστερό μου αυτί. Με κοιτάει, χτυπάει τις παλάμες του ερωτηματικά. «Ναι, μάλλον κουνούπι» του λέω εγώ. Κλείνω την παρένθεση.

Απλά δεν δίνει προτεραιότητα στις ίδιες λέξεις που θα έδινα κι εγώ. Ας πούμε, θα προτιμούσα να μου έλεγε «νερό» και όχι το γαλλομαθές “eau”, αντί να μου λέει «αουντί» όταν τον ρωτάω «ποιο είναι το αγαπημένο σου αυτοκίνητο;». Επίσης, του αρέσουν τα «άπα» (Opel), «ιζτ» (Citroën), «α» (Fiat, αλλά και «θεία»). Τα τζιπάκια είναι ειδική κατηγορία, είναι όλα «νουνού», επειδή ο νονός του Γιάννης οδηγάει ενίοτε ένα Rav4.

Σήμερα θα πάμε και θα τον εγκαταλείψουμε έξω από μια πόρτα. Εντάξει, όχι ακριβώς. Θα τον πάμε να κάτσει με τη μάνα μου μερικές μέρες. Και πέρσι είχε γίνει αυτό, με την προφανή μέθοδο «πάμε μια βόλτα με το καροτσάκι όσην ώρα σε εγκαταλείπουν ανύποπτα οι γονείς σου», και όταν πήγαμε να τον ξαναπάρουμε, για μερικά λεπτά κράταγε μούτρα στη μάνα του. Να δούμε πώς θα πάει φέτος. Άσε που θα λείψω και τρεις εβδομάδες στο Βόλο για δουλειά.

Ο μικρός Μενέλαος πάει καλά, παρεμπιπτόντως. Ωραίος πατέρας είμαι, μεροληπτώ. Θα το διορθώσω στο μέλλον.

We don't need no stinking CLI

Ο τίτλος του θέματος αφιερώνεται (κατ' αρχήν) σε όσους πιστεύουν πως το Windows command line δεν είναι απαραίτητο.

Σε έναν Windows 2003 server, προσπαθώ να σβήσω έναν φάκελο:



Πράγματι, ο ένας από τους δύο φακέλους κατεβαίνει πολλά επίπεδα. Αλλά κατεβαίνει. Τα αρχεία είναι προσβάσιμα από την εφαρμογή που θέλει να τα διαβάσει, τουλάχιστον, μιας και ο Explorer από ένα βάθος και μετά, τα παίζει:



Ούτε το Properties δεν φαίνεται. Φυσικά τα αρχεία δεν ανοίγουν. Ας τα σβήσω από το command line, λοιπόν:



Μαγκιά; Τα αρχεία υπάρχουν. Δημιουργήθηκαν. Πιθανώς μέσω του POSIX compatibility layer, αφού τα αρχεία τα ξεπακετάρισε ο Apache. Τώρα δεν μπορώ να τα σβήσω ή να τα ανοίξω. Ίσως να μπορώ βάζοντας Cygwin. Ίσως να μπορεί να τα σβήσει ο Apache με κάποιο τρόπο. Ίσως να μπορώ να τα ανεβάζω προς τα επάνω επίπεδο προς επίπεδο (αν και αμφιβάλλω).

Το σίγουρο είναι πως δουλεύω με ένα ασυνεπές λειτουργικό. Αν το path length είναι εκτός των ορίων σου, σε παρακαλώ να με σταματήσεις όταν το κάνω, όχι όταν πάω να το ξεκάνω.

Ας αλλάξω λοιπόν τον τίτλο του θέματος σε:

We don't need no stinking GUI and CLI.

διότι δεν απέδειξα πως το windows command line είναι περιττό. Περισσότερο είναι σαν να προσέφερα ακόμα μια ένδειξη πως τα windows δεν πάνε πολύ καλά.