…και, βέβαια, έτσι είναι.
Edit: ορεκτικόν
Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008
Τρίτη 18 Μαρτίου 2008
Mozilla Warning
Πολύ μου άρεσε αυτό το προειδοποιητικό μήνυμα του Firefox 3.0 beta 4, όταν θες να πας στο about:config…
Σάββατο 15 Μαρτίου 2008
Περί υποτίτλων
Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που φτιάχτηκε η Arial και ο κόσμος την θεωρεί σχεδόν standard. Τι νόημα έχει να βλέπεις «πίττα» και να διαβάζεις, ενδεχομένως, «πίπα»; Αυτό το ιώτα το γαμημένο που είναι απλώς μια γραμμούλα, δεν ενοχλεί κανέναν;
Προτείνω (σχεδόν) ανεπιφύλακτα για υπότιτλους την Deja Vu Sans (ενδεχομένως την Condensed). Το σχεδόν κολλάει στο "ν" που, κάποιες φορές, θυμίζει "υ". Τη χρησιμοποιώ για υπότιτλους στα .divx, αλλά το προγραμματάκι μου αντικαθιστά το "ν" με "v" (αγγλικό βι).
Παρεμπιπτόντως, αν επιμένετε σε Arial, Times New Roman και Courier αλλά θέλετε μια εναλλακτική πρόταση, ρίξτε ένα βλέφαρο στα Liberation: είναι παραγγελία της RedHat σε σχεδιαστές να είναι drop-in replacement για τις πιο πάνω (ίδια font metrics και character widths). Ας πούμε, γουστάρω τα ελληνικά της Liberation Sans πολύ περισσότερο από τα ελληνικά της Arial. Όλες οι σελίδες web που τάσσουν Helv(etica) και Times, στο δικό μου Firefox χρησιμοποιούν τις Liberation.
Προτείνω (σχεδόν) ανεπιφύλακτα για υπότιτλους την Deja Vu Sans (ενδεχομένως την Condensed). Το σχεδόν κολλάει στο "ν" που, κάποιες φορές, θυμίζει "υ". Τη χρησιμοποιώ για υπότιτλους στα .divx, αλλά το προγραμματάκι μου αντικαθιστά το "ν" με "v" (αγγλικό βι).
Παρεμπιπτόντως, αν επιμένετε σε Arial, Times New Roman και Courier αλλά θέλετε μια εναλλακτική πρόταση, ρίξτε ένα βλέφαρο στα Liberation: είναι παραγγελία της RedHat σε σχεδιαστές να είναι drop-in replacement για τις πιο πάνω (ίδια font metrics και character widths). Ας πούμε, γουστάρω τα ελληνικά της Liberation Sans πολύ περισσότερο από τα ελληνικά της Arial. Όλες οι σελίδες web που τάσσουν Helv(etica) και Times, στο δικό μου Firefox χρησιμοποιούν τις Liberation.
Παρασκευή 14 Μαρτίου 2008
Το συναξάρι του παπα-Παρθένη
Να μη ξεχνάμε τι μέρα είναι σήμερα.
Οι δικαιούχοι παρακαλούνται να διεκδικήσουν ευλαβικά τα δικαιώματά των.
Οι δικαιούχοι παρακαλούνται να διεκδικήσουν ευλαβικά τα δικαιώματά των.
Πέμπτη 13 Μαρτίου 2008
Εμπρός λοιπόν καλό μου σερβεράκι!
Το Fit-PC κατέφτασε. Να δω πότε θα προλάβω να του βάλω Gentoo (Jen2 :), καθότι ήλθε στημένο με Ubuntu.
Το συνολικό κόστος, μαζί με έξοδα αποστολής και εκτελωνιστικά, ανήλθε στα €285 (αν δεν απατώμαι).
Το συνολικό κόστος, μαζί με έξοδα αποστολής και εκτελωνιστικά, ανήλθε στα €285 (αν δεν απατώμαι).
Κυριακή 9 Μαρτίου 2008
Trivial Pursuit update
Το ηλιακό μας σύστημα, όπως μαθαίνουμε, δεν έχει πια μόνο 9 πλανήτες, αλλά τουλάχιστον 11 (8 ρέγκιουλαρ συν 3 πλανητίδια: dwarf planets). Από ό,τι καταλαβαίνω, το ελάχιστο απαραίτητο για να κριθεί ως πλανητοειδές ένα σώμα, είναι να τείνει ή να έχει γίνει σφαιρικός λόγω της έλξης της ίδιας της μάζας του.
Η υποβάθμιση του Πλούτωνα από planet σε planot είναι γνωστή. Η αναβάθμιση της Δήμητρας (Ceres, επειδή νομίζω υπάρχει και Demetra) από αστεροειδή σε πλανήτη ήταν κάτι που έμαθα πρόσφατα. Ο μέχρι πρότινος δέκατος πλανήτης, ήταν η Έρις, γύρω από την οποία ανακαλύφθηκε και κάποιος δορυφόρος.
Η όλη ιστορία της ονομασίας της Έριδος είναι διασκεδαστικότατη.
Αρχικά, μέχρι να πάρει επίσημο όνομα, ο πλανήτης αποκαλείτο χαϊδευτικά Ζίνα (Xena, χαϊδευτικό με τη σειρά του, φαντάζομαι, για το Polyxena). Όταν ανακαλύφθηκε ο δορυφόρος του, κι αυτός μέχρι να ονομαστεί επίσημα, αποκαλείτο Gabriela, από την σύντροφο της Ζίνα (δεν γνωρίζω αν είναι σύντροφοι μόνο στις μάχες ή και αλλού).
Με τα πολλά, η Έρις πήρε το τελικό της όνομα, το οποίο ήταν αρκετά ταιριαστό, μιας και έριδα υπήρξε, όσον αφορά την ονομασία. Ο δορυφόρος βαφτίστηκε σύμφωνα με τη μέχρι τώρα παράδοση (τέκνα, σύντροφοι και άλλα αντίστοιχα) και έλαβε το όνομα μιας κόρης της Έριδος: Δυσνομία.
Ανατριχιάζω και μόνο στο πόσο ταιριαστό είναι το όνομα της Δυσνομίας, αν σκεφτείτε πως ένας τρόπος να αποδοθεί ο όρος «δυσνομία» στα Αγγλικά, είναι η λέξη “lawlessness”.
ΥΓ Συμπλήρωμα στο προηγούμενο άρθρο: προτεινόμενες ατάκες για αεροπειρατεία χρησιμοποιώντας ένα μικρό πολυεργαλείο.
(Στην αεροσυνοδό) «Πήγαινέ με στο κόκπιτ, μωρή, μη σου κάνω κανένα ερασιτεχνικό μανικιούρ/πεντικιούρ»
(Στον πιλότο) «Αν αγαπάς το νύχι στο μικρό δαχτυλάκι του ποδιού σου, στρίψε τώρα για Βαγδάτη, μαδαφάκα.»
(Στον πύργο ελέγχου) (σιωπή, αφού έχεις χρησιμοποιήσει το σταυροκατσάβιδο για να ξεβιδώσεις τον ασύρματο)
Η υποβάθμιση του Πλούτωνα από planet σε planot είναι γνωστή. Η αναβάθμιση της Δήμητρας (Ceres, επειδή νομίζω υπάρχει και Demetra) από αστεροειδή σε πλανήτη ήταν κάτι που έμαθα πρόσφατα. Ο μέχρι πρότινος δέκατος πλανήτης, ήταν η Έρις, γύρω από την οποία ανακαλύφθηκε και κάποιος δορυφόρος.
Η όλη ιστορία της ονομασίας της Έριδος είναι διασκεδαστικότατη.
Αρχικά, μέχρι να πάρει επίσημο όνομα, ο πλανήτης αποκαλείτο χαϊδευτικά Ζίνα (Xena, χαϊδευτικό με τη σειρά του, φαντάζομαι, για το Polyxena). Όταν ανακαλύφθηκε ο δορυφόρος του, κι αυτός μέχρι να ονομαστεί επίσημα, αποκαλείτο Gabriela, από την σύντροφο της Ζίνα (δεν γνωρίζω αν είναι σύντροφοι μόνο στις μάχες ή και αλλού).
Με τα πολλά, η Έρις πήρε το τελικό της όνομα, το οποίο ήταν αρκετά ταιριαστό, μιας και έριδα υπήρξε, όσον αφορά την ονομασία. Ο δορυφόρος βαφτίστηκε σύμφωνα με τη μέχρι τώρα παράδοση (τέκνα, σύντροφοι και άλλα αντίστοιχα) και έλαβε το όνομα μιας κόρης της Έριδος: Δυσνομία.
Ανατριχιάζω και μόνο στο πόσο ταιριαστό είναι το όνομα της Δυσνομίας, αν σκεφτείτε πως ένας τρόπος να αποδοθεί ο όρος «δυσνομία» στα Αγγλικά, είναι η λέξη “lawlessness”.
ΥΓ Συμπλήρωμα στο προηγούμενο άρθρο: προτεινόμενες ατάκες για αεροπειρατεία χρησιμοποιώντας ένα μικρό πολυεργαλείο.
(Στην αεροσυνοδό) «Πήγαινέ με στο κόκπιτ, μωρή, μη σου κάνω κανένα ερασιτεχνικό μανικιούρ/πεντικιούρ»
(Στον πιλότο) «Αν αγαπάς το νύχι στο μικρό δαχτυλάκι του ποδιού σου, στρίψε τώρα για Βαγδάτη, μαδαφάκα.»
(Στον πύργο ελέγχου) (σιωπή, αφού έχεις χρησιμοποιήσει το σταυροκατσάβιδο για να ξεβιδώσεις τον ασύρματο)
Σάββατο 8 Μαρτίου 2008
Έφερα το πράμα, έφερες τα λεφτά;
Setup
Στην φάση του check-in, ελέγχω στα όρθια την καινούρια μπανάνα, και έχω την εντύπωση πως άδειασα οτιδήποτε μη επιτρεπτό στην πτήση και το έβαλα στην τσάντα για το χώρο αποσκευών του αεροπλάνου.
Κατεβαίνω κάτω για την πύλη εξόδου, και με ενημερώνουν πως το πολυεργαλείο δεν περνάει. Συνειδητοποιώ πως, προφανώς, το πολυεργαλείο, που νόμιζα πως το είχα ξεχάσει σπίτι, τελικά είχε παραπέσει σε μια σκοτεινή γωνιά της μπανάνας. Δεν ήθελα να το χάσω, αλλά δεν είχα πολλές επιλογές («αν το αφήσετε εδώ, το χάνετε»). Αφήνω την τσάντα του φορητού στον συνάδελφο που θα ταξιδεύαμε μαζί, και ανεβαίνω τρέχοντας τις σκάλες για να βρω κάπου να το αφήσω. Πλάνο: πρέπει να το αφήσω κάπου όπου θα έχω πρόσβαση στην επιστροφή μου, όπου ή δε θα το δει κανένας, ή θα το κρατήσει κάποιος.
Κανείς από όσα μαγαζιά ρώτησα δεν διατίθετο να το κρατήσει για 'μένα. Στο check-in δεν το δέχονταν, επειδή «η πτήση έχει κλείσει, και πώς να το βάζαμε έτσι;» Μην έχοντας πολύ χρόνο, κοίταξα τριγύρω μήπως δω κάποια τουαλέτα, όπου με λίγη τύχη θα έβρισκα διαχωριστικό που δεν φτάνει ως το ταβάνι, ώστε να αφήσω εκεί πάνω το πολυεργαλείο.
Τουαλέτα δεν βρήκα, αλλά είδα το μικρό καφέ που βρίσκεται ανάμεσα στην πρώτη και δεύτερη από αριστερά (ερχόμενοι απέξω) είσοδο του κτιρίου, όπου έχει και χώρο καπνιστών με όρθια διαχωριστικά. Είδα πως, παράλληλα με τη τζαμαρία που βλέπει προς τα έξω, υπήρχε ένα διαχωριστικό που άφηνε μισό μέτρο χώρο μέχρι τη τζαμαρία. Ο χώρος αυτός, όπου κανονικά δεν πατάει κόσμος, είχε πιο βρώμικο πάτωμα, ένδειξη πως είτε δεν το καθαρίζουν, είτε το καθαρίζουν πιο σπάνια. Χαμηλά, λίγο πιο πάνω από το πάτωμα, είχε ένα γείσο, όχι πολύ φαρδύ, αλλά αρκετά ώστε, αν είσαι όρθιος σε αυτό το «διαδρομάκι» μισού μέτρου πλάτους, να μη φαίνεται το πολυεργαλείο με μια ανέμελη επισκόπηση. Επίσης, η τζαμαρία έχει βαμμένα διαφημιστικά για το Λος Βενιζέλος, οπότε απέξω δεν φαίνονται πολλά πράγματα.
Έκανα λοιπόν πως έψαχνα κάτι που μου έχει πέσει, έσκυψα τρεις-τέσσερις φορές σα να ψάχνω κάτι, την δεύτερη από τις οποίες ακούμπησα όρθιο το πολυεργαλείο κάτω από το γείσο. Αυτό το έκανα, με την ελπίδα πως κάποιος που τυχόν με έβλεπε, να μη καταλάβει πως σκοπεύω να αφήσω κάτι. Έτρεξα πίσω στον έλεγχο, όπου με ξανατσέκαραν για να περάσω στο λεωφορειάκι για το αεροπλάνο.
Στάθηκα τυχερός, και όταν επιστρέψαμε Παρασκευή απόγευμα προς βράδυ, ξαναβρήκα το πολυεργαλειάκι εκεί που το είχα αφήσει. Πολύ χάρηκα.
Φαντάζομαι πως όποιος με παρακολουθούσε κατά τη διάρκεια της εναπόθεσης ή της ανάληψης, θα μπορούσε να συμπεράνει πως είμαι κάποιος λαθρέμπορος…
Ίσως θα μπορούσε να υπάρχει κάποια επίσημη διαδικασία για να αφήνεις πράγματα και να τα βρίσκεις, αλλά μάλλον είναι ασύμφορη οικονομικά για τις υπηρεσίες του αεροδρομίου. Δεν ξέρω αν η μέθοδος που ακολούθησα είναι fool-proof και μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί από άλλους (ίσως και μόνο που γράφω αυτό το post, να κάνω χαλάστρα για το μέλλον!). Υποθέτω πως και η λύση της τουαλέτας μπορεί να είναι καλή, αρκεί να έχεις σημεία που κανονικά δεν φαίνονται από το προσωπικό καθαριότητας, ή αν έχεις και μια κολλητική ταινία, ίσως διπλής όψεως, πρόχειρη για χρήση.
Το σίγουρο είναι πως ευχαριστώ την καλή μου τύχη.
Update: φαίνεται πως όντως ήμουν πολύ τυχερός. Έμαθα πως και ο πατέρας μου είχε κάποια παρόμοια εμπειρία, και είχε χρησιμοποιήσει το διαχωριστικό σε τουαλέτα ως κρυψώνα. Εκείνος δεν βρήκε μετά το δικό του «πράμα».
- Εδώ και πολλά χρόνια, κυκλοφορώ με μια «μπανάνα» στη μέση. Πορτοφόλι, κινητά, δύο φορτισμένες μπαταρίες AA για άμεση χρήση, ένα μικρό πολυεργαλείο.
- Πρόσφατα μου έκαναν δώρο μια καινούρια μπανάνα για να αντικαταστήσω την παλιότερη και φθαρμένη αλλά πολύ βολική. Άρχισα να χρησιμοποιώ την καινούρια, ώστε να έχει την παλιά ο Αλέξανδρος να παίζει με τα φερμουάρ και τα λοιπά.
- Δεν έχω ακόμα κάνει κτήμα μου τη νέα και τους χώρους της, όμως.
- Την περασμένη Πέμπτη ξημερώματα, πετούσα για Θεσσαλονίκη.
Στην φάση του check-in, ελέγχω στα όρθια την καινούρια μπανάνα, και έχω την εντύπωση πως άδειασα οτιδήποτε μη επιτρεπτό στην πτήση και το έβαλα στην τσάντα για το χώρο αποσκευών του αεροπλάνου.
Κατεβαίνω κάτω για την πύλη εξόδου, και με ενημερώνουν πως το πολυεργαλείο δεν περνάει. Συνειδητοποιώ πως, προφανώς, το πολυεργαλείο, που νόμιζα πως το είχα ξεχάσει σπίτι, τελικά είχε παραπέσει σε μια σκοτεινή γωνιά της μπανάνας. Δεν ήθελα να το χάσω, αλλά δεν είχα πολλές επιλογές («αν το αφήσετε εδώ, το χάνετε»). Αφήνω την τσάντα του φορητού στον συνάδελφο που θα ταξιδεύαμε μαζί, και ανεβαίνω τρέχοντας τις σκάλες για να βρω κάπου να το αφήσω. Πλάνο: πρέπει να το αφήσω κάπου όπου θα έχω πρόσβαση στην επιστροφή μου, όπου ή δε θα το δει κανένας, ή θα το κρατήσει κάποιος.
Κανείς από όσα μαγαζιά ρώτησα δεν διατίθετο να το κρατήσει για 'μένα. Στο check-in δεν το δέχονταν, επειδή «η πτήση έχει κλείσει, και πώς να το βάζαμε έτσι;» Μην έχοντας πολύ χρόνο, κοίταξα τριγύρω μήπως δω κάποια τουαλέτα, όπου με λίγη τύχη θα έβρισκα διαχωριστικό που δεν φτάνει ως το ταβάνι, ώστε να αφήσω εκεί πάνω το πολυεργαλείο.
Τουαλέτα δεν βρήκα, αλλά είδα το μικρό καφέ που βρίσκεται ανάμεσα στην πρώτη και δεύτερη από αριστερά (ερχόμενοι απέξω) είσοδο του κτιρίου, όπου έχει και χώρο καπνιστών με όρθια διαχωριστικά. Είδα πως, παράλληλα με τη τζαμαρία που βλέπει προς τα έξω, υπήρχε ένα διαχωριστικό που άφηνε μισό μέτρο χώρο μέχρι τη τζαμαρία. Ο χώρος αυτός, όπου κανονικά δεν πατάει κόσμος, είχε πιο βρώμικο πάτωμα, ένδειξη πως είτε δεν το καθαρίζουν, είτε το καθαρίζουν πιο σπάνια. Χαμηλά, λίγο πιο πάνω από το πάτωμα, είχε ένα γείσο, όχι πολύ φαρδύ, αλλά αρκετά ώστε, αν είσαι όρθιος σε αυτό το «διαδρομάκι» μισού μέτρου πλάτους, να μη φαίνεται το πολυεργαλείο με μια ανέμελη επισκόπηση. Επίσης, η τζαμαρία έχει βαμμένα διαφημιστικά για το Λος Βενιζέλος, οπότε απέξω δεν φαίνονται πολλά πράγματα.
Έκανα λοιπόν πως έψαχνα κάτι που μου έχει πέσει, έσκυψα τρεις-τέσσερις φορές σα να ψάχνω κάτι, την δεύτερη από τις οποίες ακούμπησα όρθιο το πολυεργαλείο κάτω από το γείσο. Αυτό το έκανα, με την ελπίδα πως κάποιος που τυχόν με έβλεπε, να μη καταλάβει πως σκοπεύω να αφήσω κάτι. Έτρεξα πίσω στον έλεγχο, όπου με ξανατσέκαραν για να περάσω στο λεωφορειάκι για το αεροπλάνο.
Στάθηκα τυχερός, και όταν επιστρέψαμε Παρασκευή απόγευμα προς βράδυ, ξαναβρήκα το πολυεργαλειάκι εκεί που το είχα αφήσει. Πολύ χάρηκα.
Φαντάζομαι πως όποιος με παρακολουθούσε κατά τη διάρκεια της εναπόθεσης ή της ανάληψης, θα μπορούσε να συμπεράνει πως είμαι κάποιος λαθρέμπορος…
Ίσως θα μπορούσε να υπάρχει κάποια επίσημη διαδικασία για να αφήνεις πράγματα και να τα βρίσκεις, αλλά μάλλον είναι ασύμφορη οικονομικά για τις υπηρεσίες του αεροδρομίου. Δεν ξέρω αν η μέθοδος που ακολούθησα είναι fool-proof και μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί από άλλους (ίσως και μόνο που γράφω αυτό το post, να κάνω χαλάστρα για το μέλλον!). Υποθέτω πως και η λύση της τουαλέτας μπορεί να είναι καλή, αρκεί να έχεις σημεία που κανονικά δεν φαίνονται από το προσωπικό καθαριότητας, ή αν έχεις και μια κολλητική ταινία, ίσως διπλής όψεως, πρόχειρη για χρήση.
Το σίγουρο είναι πως ευχαριστώ την καλή μου τύχη.
Update: φαίνεται πως όντως ήμουν πολύ τυχερός. Έμαθα πως και ο πατέρας μου είχε κάποια παρόμοια εμπειρία, και είχε χρησιμοποιήσει το διαχωριστικό σε τουαλέτα ως κρυψώνα. Εκείνος δεν βρήκε μετά το δικό του «πράμα».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)