Το μέλλον αργεί

Ξεκίνησα από ένα σχόλιο σε ένα άρθρο του azrael για παιδική λογοτεχνία, και έκανα ένα μικρό ταξιδάκι στο δίκτυο αναζητώντας τα χνάρια της λογοτεχνίας που διάβασα εγώ ως παιδί.

Πέρασα και από εκεί, μια πιθανότητα να γίνει ταινία ένα λατρεμένο βιβλίο:

The Demolished Man

Γέλασα κιόλας μόνος μου, γιατί διαβάζοντας τα discussions από κάτω, όπου κάποιοι εύθυμοι τύποι αντιστοιχούν την περιγραφή του βιβλίου ουσιαστικά, αφού ταινία δεν έχει γίνει ακόμα, με την ταινία Minority Report, κάποια στιγμή διάβαζα ένα σχόλιο και σκέφτηκα «ρε συ, ούτε εγώ να το είχα γράψει!». Φυσικά, κοίταξα ποιος το είχε γράψει, και ήμουν εγώ. Scripta manent, but the brain flies away.

Τέλος πάντων. Το θέμα είναι ένα. Την ταινία, αν γίνει, θα τη γαμήσουν. Το ξέρω. Το ξέρετε. Το έχουμε δει στην πράξη, όπως:

• I, Robot. Η Σούζαν Κάλβιν πιάνει αυτόματο όπλο και κάνει θαύματα με αυτό, όπως True Lies (εκεί το όπλο τα κάνει μόνο του). Επίσης, «πόσο θα μας πάρει να τα ανακρίνουμε όλα αυτά τα ρομπότ;» «καμιά βδομάδα»· o Will Smith οπλίζει και πυροβολεί ένα ρομπότ στο κεφάλι. Action movie βασισμένο σε εγκεφαλικές ιστορίες. Όχι ρε πατριώτ', τι πήγες κι έκανες;
  
• Judge Dredd. Ο Δικαστής που είναι η ενσάρκωση του Νόμου. Για να δούμε, πώς είναι η φάτσα του τελικά; Φτυστός ο Stallone. Α, γελάει κιόλας. Ανθρωπάκι είναι κι αυτός τελικά. Ρε τον Αντωνάκη…
• Troy. Όπως είπε και ο Brad Pitt, "τσσσ…". Και παλιότερη κριτική μου εδώ, ή εμμέσως αν δεν παίζει το πρωτότυπο.
  

Φυσικά, υπάρχουν και τίμιες προσπάθειες:

• Catch 22. Πού να χωρέσεις το brain-hurting δημιούργημα του Heller σε μια ταινία; Αλλά κάτι έγινε. Αξίζει. Δείτε το έστω και για το cast (Orson Welles, Anthony Perkins, Martin Sheen, Art Garfunkel, ναι και τον Alan Arkin).
• Solyaris. "Fuck me I'm rare". Ας είναι καλά η Κινηματογραφική Λέσχη και ο Μπακογιαννόπουλος.
• Blade Runner. Άλλο η ταινία, άλλο το βιβλίο (Do Androids Dream Of Electric Sheep?) Έκαστος στο είδος του.
• Impostor. Τηλεταινία που σεβάστηκε αρκετά το υλικό της, με ένα μικρό twist στο τέλος για να χαρούν και οι αναγνώστες του χοντρού εραστή των αλόγων.

Τα X-Men και X-Men 2 εκτός συναγωνισμού επειδή είναι από comix, αλλά ταινίες που αξίζουν ακόμα και για μη φαν του πολτού. (Θα μου πω ότι και ο Dredd από comix ήταν και θα έχω δίκιο, αλλά ας το αφήσω έτσι.)

Λοιπόν, και αυτό είναι κάτι που έχει ειπωθεί σε κουβέντες με φίλους, αλλά σίγουρα και κάποιος άλλος θα έχει πει αντίστοιχα τα ακόλουθα σε blog:

Την ταινία θέλω να την κάνω εγώ.

Και επειδή ως ηθοποιός είμαι 4τ♂ (ο γνωστός Ιάπων Γιατομπούτσο), θα την κάνω με υπολογιστές.

Αλλά δεν είμαι 3D artist, είμαι προγραμματισταράς-αναληταράς. Και επιπροσθέτως, είμαι και άρτι μπαμπάς. Και εδώ και χρόνια ζητάω έξι επιπλέον ώρες το 24ωρο, αλλά ουδείς μου τις παρέχει.

Συνεπώς, ανυπομονώ σε δέκα χρόνια που θα μπορείς να φτιάξεις ταινίες μόνος σου. Όλοι θα μπορούμε να είμαστε σκηνοθέτες. Και ΤΟΤΕ θα είναι η παρακμή του Hollywood, όταν θα πρέπει να προσαρμοστούν πια ή να πεθάνουν. Διότι σεναριακό υλικό υπάρχει, και μπόλικο, και fans των βιβλίων υπάρχουν, και μπόλικοι. Ενδιαφέρον θα είναι το εμπορικό κομμάτι των open movies (υπάρχει ο όρος ή να τον κατοχυρώσω; Μπα, με πρόλαβαν, όπως λέει και το Google.)

Το κακό είναι ότι όταν εγώ (υποκλιθείτε) φτιάξω ΤΗΝ απόλυτη κινηματογραφική βερσιόν του The Demolished Man, θα λιγοστέψουν ακόμα περισσότερο οι μελλοντικοί αναγνώστες του βιβλίου.

Μέχρι να βγει το αριστούργημά μου, όμως, RTFB (read the fucking book).

Χρήση των εργαλείων

Ξεκινάω με μια παραβολή.

Έστω επιχειρηματίας που προμηθεύεται εμπορεύματα από προμηθευτές μέσω φορτηγών.

Κάποιες φορές κάνει βόλτα στην αποθήκη του και βλέπει τι γίνεται με τα φορτηγά των προμηθευτών του. Συνειδητοποιεί ότι κάποιοι προμηθευτές, για να το θέσουμε έτσι, δεμπάνεκαλά ®©™: οι οδηγοί τους δεν έχουν δίπλωμα, και τα φορτηγά μοιάζουν να είναι φτιαγμένα στο χέρι από ερασιτέχνες.

Τι κάνει ο επιχειρηματίας μας; Να τους κόψει και την καλημέρα στους προμηθευτές, αφού δείχνουν ότι δεν είναι σοβαροί επιχειρηματίες;

Όχι. Οδυνηρά αισιόδοξος, επικοινωνεί μαζί τους για να τους ενημερώσει για την κατάσταση. Απαντήσεις που παίρνει:

► Δεν ήξερα ότι έπρεπε να έχουν δίπλωμα οι οδηγοί μου.

► Οι οδηγοί με δίπλωμα κοστίζουν.

► (δεν παίρνει απάντηση, αφού δεν του απαντά κανείς)

► Τι σε νοιάζει πώς είναι το φορτηγό; τη δουλειά του την κάνει;

► Ε; τι εννοείς όταν λες ότι θέλεις τον υπεύθυνο αποθήκης μας; (*τ€ = όλα τα λεφτά)

…και δε συμμαζεύεται.

Βαριέμαι να συνεχίσω τη χαζή, ούτως ή άλλως, παραβολή, και θα μιλήσω επί του προκειμένου: το θέμα μου είναι το email.

Υπάρχει τρόπος να κόψεις το 97% του spam με επιτυχία: είναι οι υπολογιστές που από διάφορες χώρες του κόσμου, πάνω σε A?DSL, cable ή modem dialup, έχουν κολλήσει ιούς και γενναιόδωρα και εν αγνοία των οι κάτοχοί τους προσφέρουν το bandwidth που έχουν σε επαγγελματίες spammer. Αυτά τα βρίσκεις μέσω whois (αν εξαιρέσεις την σκατοκατάσταση σε whois servers όπως το KRNIC της Κορέας, ας πούμε) και καθαρίζεις.

Μετά, έχεις όλα τα σκουπίδια που προωθούν λίστες διανομής, ανοιχτές σαν το μάτι μου όταν βλέπω τη Salma Hayek (τυχαίο παράδειγμα). Εκεί ελπίζεις πως τα φίλτρα anti-spam θα παίξουν καλά.

Έχεις και επιστημονικά περιοδικά που, αγνοώντας τις σχετικές ταγές των RFC, προωθούν ασυστόλως άρθρα με envelope address τον αρχικό αποστολέα, οπότε αν το στέλνουν σε 5000 άτομα και τα 200 email έχουν πάψει να ισχύουν, ο συγγραφέας του άρθρου παίρνει 200 bounces για μη παραδοτέα αλληλογραφία… το περιοδικό ποτέ δε θα μάθει ότι η διεύθυνση έπαψε να ισχύει, και θα συνεχίσει να στέλνει. Επίσης, για όσους θαρραλέους παραλήπτες έχουν εφαρμόσει ελέγχους SPF στο mail server τους, τα μηνύματα από το περιοδικό δεν πρόκειται να φτάσουν ποτέ, αφού το πανεπιστήμιο όπου βρίσκεται ο κ. καθηγητής που έστειλε το άρθρο έχει φτιάξει (καλώς!) ένα SPF record.

Έχεις και επιχειρήσεις στην Ελλάδα, που έχουν DNS και mail serving στην Αμερική (ευθέως ή εμμέσως από κάποιο τοπικό μεταπωλητή), μια σύνδεση μέσω ADSL στη ForthNet για να βλέπουν τσόντες οι υπάλληλοί τους, και τα εξερχόμενα email τους έρχονται μέσω deliver.hol.gr, outboundservices.hol.gr, kane.otenet.gr, iris.otenet.gr και πάει λέγοντας. Τι κάνεις με αυτούς; Πώς να τους ξεχωρίσεις από τα άλλα μηνύματα που προωθούνται μέσω των MX-out των μεγάλων providers των οποίων οι πελάτες απλώς έχουν κολλήσει ιούς; Επικοινωνείς μαζί τους και τους λες, «ρε παιδιά, στείλτε μου ένα μήνυμα απαντώντας στο παρόν να δω από πού στο διάολο έρχονται τα δικά σας μηνύματα!», και άμα είσαι τυχερός, σου απαντούν.

Το σύστημα email φτιάχτηκε σε καιρούς πιο ρομαντικούς, όταν οι χρήστες του ήταν αυτοί κι αυτοί (κατά το εμείς κι εμείς). Είναι σύστημα γεμάτο τρύπες, ωκαίει. Αλλά έχουν γίνει τόσα πράγματα για να δουλέψει πιο σωστά και να ελαχιστοποιηθεί το spam, και ελάχιστοι δείχνουν ότι τα παίρνουν χαμπάρι.

Στέλνεις στον postmaster@mavraxalia.gr, δεν υπάρχει το mailbox ή σου γυρνάει επειδή τα μηνύματα έχουν ξεπεράσει τα quota. Ξέρεις τότε ότι σίγουρα δεν υφίσταται σοβαρός postmaster στην εταιρία. Ποιος ο λόγος να πάρω κάποιον που να φροντίζει να δουλεύει σωστά το email; Αφού βάζω ένα Dingdong Server 2009 και τα κάνει όλα αυτόματα.

Ποιος ο λόγος να στείλω σωστά φορμαρισμένα ελληνικά μηνύματα, ειδικά στα headers, όταν ο παραλήπτης θα πατήσει ένα κουμπί και θα τα δει «σωστά ελληνικά» στο Outlook που έχει; Αν δεν έχει Outlook ο παραλήπτης, ας πρόσεχε.

Γιατί να γράψω με αλλαγές γραμμών, αφού το Outlook του παραλήπτη μου θα αφαιρέσει τις αλλαγές γραμμών όπου πιστέψει ότι χρειάζεται;

Γιατί να γράψω κείμενο αφού μπορώ να κολλήσω μια φωτογραφία 655KiB που έχω φτιάξει για διαφήμιση;

Γιατί να γράψω κείμενο όπου θα δίνω στον άλλον να καταλάβει τι του λέω, αφού μπορώ να βάλω χρωματάκια, φρου φρου κι αρώματα για να τα δει "όμορφα" στο Outlook του;

Γιατί να μη στείλω spam, αφού μπορώ να κοτσάρω και καλά «το παρόν email σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί spam, αφού δίνει τρόπο διαγραφής από τη λίστα» (επίσης *τ€). Να μπερδεύουμε το CAN-SPAM των ΗΠΑ με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία, αλλά να ξέρουμε και τι λέμε: αυτό που στέλνετε κύριε, είναι opt-out spam, και σας παρακαλώ βγάλτε την ιλαρή αυτή πρόταση από τα μηνύματά σας.

Έχω ζητήσει από μερικές τέτοιες περιπτώσεις να μου το τεκμηριώσουν, κανείς δεν τα κατάφερε.

Πω πω, φλυάρησα και έγραψα πολλά και αδόμητα. Ας εγκαινιάσω το blog όπως και να έχει, και ας ελπίσω ότι όταν επανέλθω, θα είμαι πιο σαφής και συνεκτικός. Αυτό το blog είναι δικό μου, δε θα μου το πάρει κανένας.

Απλά για να συνοψίσω: αν στέλνετε email, πάρτε τον εαυτό σας σοβαρά και βοηθήστε να λυθεί το πρόβλημα του spam. Υπάρχει η φράση “be strict in what you send and liberal in what you receive”, και εγώ ξέρω ότι είμαι ένοχος για το δεύτερο κομμάτι, αλλά προσπαθήστε εσείς να μην είστε ένοχοι για το πρώτο.

Θα επανέλθω, όπως λέει και ο Arnold Μαυρονέγρος.