Προς τις μαμάδες (κανονικές ή εξ αγχιστείας ή θέσει (αν έτσι νομίζετε έστω και υποσυνείδητα διότι «ξέρετε καλύτερα»©®) ) όλου του κόσμου, μια θερμή παράκληση:
Όταν μπαίνετε στη διαδικασία να πείτε αυτό που θέλετε (σχεδόν πάντα κατόπιν σχετικής ερωτήσεως, διότι εσείς ποτέ δεν θέλετε κάτι), πείτε αυτό που θέλετε· μη ρωτήσετε αυτό που νομίζετε πως πρέπει να ρωτήσετε ώστε να συμπεράνετε εσείς αν αυτό που θέλετε είναι εφικτό και πώς θα είναι εφικτό. Μη φορτώνεστε τα προβλήματα των άλλων, ούτε να δημιουργείτε από μόνες σας προβλήματα ώστε να τα λύσετε και να νιώσετε μαμάδες, διότι τελικά θα δημιουργήσετε άλλα προβλήματα που δεν θα μπορείτε να τα λύσετε και θα σας πάρει το παράπονο.
Και, δευτερολογικά: μαμάδες κάθε ηλικίας και κάθε φύλου: είστε τόσο τυχερές που δεν μάθατε στο στρατό (ή στη ζωή) πως η σιωπή είναι χρυσός, όσο άτυχοι είναι οι υπόλοιποι. Κάθε τι που υποπίπτει στην αντίληψή σας (και είναι πολλά τα ρημάδια) ΔΕΝ είναι υποχρεωτικά ανεπίλυτο πρόβλημα και ΔΕΝ χρήζει της γνώμης σας, εκτός αν σας ρωτήσουν. (Ειδικά αυτό εμένα μου πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω πως το κάνω και να μάθω να μη το κάνω, και ακόμα μαθαίνω.)
Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός. Μάλλον όχι. Ή ίσως και ναι.
Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010
Script it!
Ο Αλέξανδρος το μεσημέρι δεν κοιμήθηκε, οπότε ήταν αναμενόμενο να κοιμηθεί γρήγορα. (Ο Μενέλαος μια χαρά κοιμήθηκε, αλλά στο φαγητό και στον ύπνο δεν λέει ποτέ όχι. Το λάδι του νονού, που λένε.) Πλύναμε ορχηστρικά τα δόντια μας, και πάμε να ξαπλώσουμε.
Παρλαπίπας όπως πάντα, άρχισε να θέτει θέματα προς συζήτηση, ενώ ο Μενέλαος βολεύτηκε να μου κρατάει ένα δάχτυλο. Κάποια στιγμή, την ώρα που κατόπιν σχετικής ερωτήσεως μιλούσα για τα σαλιγκάρια, ακούω βαριά την ανάσα του Αλέξανδρου και σταματάω την πραγματεία στη μέση μιας πρότασης.
Καμία αντίδραση, βαριά ανάσα (για σχετικά μεγάλες τιμές του βαριά, που άμα ανασαίνω εγώ έτσι η Αθανασία με σκουντάει, ενώ «τα παιδιά είναι παιδιά», τις διακρίσεις μου μέσα).
Βαριά ανάσα.
Περνάει κάνα τρίλεπτο, πάντα με βαριά ανάσα.
Ξαφνικά ανοίγει τα μάτια και μου λέει: «Μπαμπά, εγώ λέω να χαλαρώσουμε λίγο τώρα.»
Κλείνει τα μάτια, βαριά ανάσα.
Τέλος ανάρτησης για ανθρώπους. Έναρξη ανάρτησης για geeks.
Μας έφερε ο πατέρας μου δώρο για τα Χριστούγεννα μια ψηφιακή κορνίζα. 1 GiB εσωτερική μνήμη, παίρνει SD και USB (παίζει και ως host και ως client), με ανάλυση 480×234 (τι ηλίθια ανάλυση, 480×320 θα κάλυπτε τις περισσότερες φωτογραφίες που υπάρχουν).
Τεσπά, λέω «θα φτιάξω σκριπτάκι να προσαρμόζει κατά μέγεθος τις φωτογραφίες και να τις αποθηκεύει απευθείας στην κορνίζα». Με αυθάδεια, το καραστοιχειώδες User's Guide είπε πως όταν κοπιάρεις τις φωτογραφίες από SD ή USB μέσω του λογισμικού της κορνίζας, κάνει μόνο του resize, και αυτό με ενόχλησε, αφού τόλμησε ο κατασκευαστής να πιστέψει ότι θα το κάνει καλύτερα από εμένα. «Ναι», απάντησα, «αλλά βάζεις δύο φωτογραφίες portrait δίπλα-δίπλα για να μη πάει χαμένη τόση ανάλυση;» Σιγή χάρτου από το User's Guide. Όχι παίζουμε. Δεν ξέρω αν σιωπούσε επειδή η απάντηση είναι αρνητική ή επειδή διέκρινε την ειρωνία στα λεγόμενά μου.
Είπα να κοτσάρω και την ημερομηνία (+ώρα και ημέρα της εβδομάδας) σε μια γωνία της κάθε φωτογραφίας, αλλά σε ποια; Η προφανής σκέψη είναι «στη γωνία με τις λιγότερες λεπτομέρειες.» Με χαρά μου διαπίστωσα πως έχω εγκλιματιστεί πλήρως, πια, με τη λογική μιας “scripting” language: δεν έψαξα να προσαρμόσω αλγόριθμους (ας πούμε ανάλυσης κατά Fourier) ώστε να βγάλω συμπέρασμα πού έχω τη λιγότερη λεπτομέρεια, αλλά χρησιμοποίησα απευθείας τα εργαλεία που είχα: αντίγραφο τις τέσσερις γωνίες (ένα παραλληλόγραμμο όπου χωράει το κείμενο που θα αποτυπώσω), θεωρητική αποθήκευση της κάθε μίας γωνίας κατά JPEG. Όποια γωνία θα παρήγαγε το μικρότερο μέγεθος αρχείου, αυτή θα φάει και το κείμενο (αφού σκοτεινιάσει κατά το ήμισυ πρώτα). Μια χαρά δούλεψε το σύστημα.
Επίσης, είπα να αξιοποιήσω και τα EXIF tags· αν όχι κάτι άλλο, κάποιες φωτογραφίες έχουν αποθηκευμένο τον σωστό προσανατολισμό (έτσι το λέμε ελληνικά;) στο orientation tag, οπότε αν δεν το λάβεις υπόψη σου, η portrait βγαίνει landscape.
Το επόμενο βήμα είναι να κάνω και ένα αυτόματο white balance/histogram stretching ώστε να βελτιώνω κάποιες φωτογραφίες που δεν είναι και τόσο άρτια φωτισμένες. Σε δουλειά να βρίσκομαι, να νιώθω χρήσιμος και δημιουργικός.
Διαπίστωσα πως η κορνίζα αυτή (Samsung SPF-71ES) ΔΕΝ καταλαβαίνει γρυ από optimized JPEGs (optimized με την έννοια των παραμέτρων κωδικοποίησης εντροπίας), οπότε αποθηκεύω με τον απλούστερο δυνατό τρόπο για JPEG. Και πάλι, όμως, με quality 90, τα περισσότερα αρχεία δεν ξεπερνούν τα 32 KiB, οπότε πριν γεμίσω τη μνήμη θα πέσω στον περιορισμό που έχει για μέγιστο 4000 (φαντάζομαι εννοούν 4096 στρογγυλό) φωτογραφίες που θα δείχνει σε slideshow.
Και επίσης, πολύ θα μου άρεσε να έχει ένα απλό φωτοκύτταρο/φωτόμετρο, με το οποίο να προσαρμόζει τη φωτεινότητα βάσει των συνθηκών φωτισμού. Αλλά πολλά ζητάω. Μου αρκεί το shuffle με ανακατεμένες αναμνήσεις δόξας και καθημερινότητας.
Παρλαπίπας όπως πάντα, άρχισε να θέτει θέματα προς συζήτηση, ενώ ο Μενέλαος βολεύτηκε να μου κρατάει ένα δάχτυλο. Κάποια στιγμή, την ώρα που κατόπιν σχετικής ερωτήσεως μιλούσα για τα σαλιγκάρια, ακούω βαριά την ανάσα του Αλέξανδρου και σταματάω την πραγματεία στη μέση μιας πρότασης.
Καμία αντίδραση, βαριά ανάσα (για σχετικά μεγάλες τιμές του βαριά, που άμα ανασαίνω εγώ έτσι η Αθανασία με σκουντάει, ενώ «τα παιδιά είναι παιδιά», τις διακρίσεις μου μέσα).
Βαριά ανάσα.
Περνάει κάνα τρίλεπτο, πάντα με βαριά ανάσα.
Ξαφνικά ανοίγει τα μάτια και μου λέει: «Μπαμπά, εγώ λέω να χαλαρώσουμε λίγο τώρα.»
Κλείνει τα μάτια, βαριά ανάσα.
Τέλος ανάρτησης για ανθρώπους. Έναρξη ανάρτησης για geeks.
Μας έφερε ο πατέρας μου δώρο για τα Χριστούγεννα μια ψηφιακή κορνίζα. 1 GiB εσωτερική μνήμη, παίρνει SD και USB (παίζει και ως host και ως client), με ανάλυση 480×234 (τι ηλίθια ανάλυση, 480×320 θα κάλυπτε τις περισσότερες φωτογραφίες που υπάρχουν).
Τεσπά, λέω «θα φτιάξω σκριπτάκι να προσαρμόζει κατά μέγεθος τις φωτογραφίες και να τις αποθηκεύει απευθείας στην κορνίζα». Με αυθάδεια, το καραστοιχειώδες User's Guide είπε πως όταν κοπιάρεις τις φωτογραφίες από SD ή USB μέσω του λογισμικού της κορνίζας, κάνει μόνο του resize, και αυτό με ενόχλησε, αφού τόλμησε ο κατασκευαστής να πιστέψει ότι θα το κάνει καλύτερα από εμένα. «Ναι», απάντησα, «αλλά βάζεις δύο φωτογραφίες portrait δίπλα-δίπλα για να μη πάει χαμένη τόση ανάλυση;» Σιγή χάρτου από το User's Guide. Όχι παίζουμε. Δεν ξέρω αν σιωπούσε επειδή η απάντηση είναι αρνητική ή επειδή διέκρινε την ειρωνία στα λεγόμενά μου.
Είπα να κοτσάρω και την ημερομηνία (+ώρα και ημέρα της εβδομάδας) σε μια γωνία της κάθε φωτογραφίας, αλλά σε ποια; Η προφανής σκέψη είναι «στη γωνία με τις λιγότερες λεπτομέρειες.» Με χαρά μου διαπίστωσα πως έχω εγκλιματιστεί πλήρως, πια, με τη λογική μιας “scripting” language: δεν έψαξα να προσαρμόσω αλγόριθμους (ας πούμε ανάλυσης κατά Fourier) ώστε να βγάλω συμπέρασμα πού έχω τη λιγότερη λεπτομέρεια, αλλά χρησιμοποίησα απευθείας τα εργαλεία που είχα: αντίγραφο τις τέσσερις γωνίες (ένα παραλληλόγραμμο όπου χωράει το κείμενο που θα αποτυπώσω), θεωρητική αποθήκευση της κάθε μίας γωνίας κατά JPEG. Όποια γωνία θα παρήγαγε το μικρότερο μέγεθος αρχείου, αυτή θα φάει και το κείμενο (αφού σκοτεινιάσει κατά το ήμισυ πρώτα). Μια χαρά δούλεψε το σύστημα.
Επίσης, είπα να αξιοποιήσω και τα EXIF tags· αν όχι κάτι άλλο, κάποιες φωτογραφίες έχουν αποθηκευμένο τον σωστό προσανατολισμό (έτσι το λέμε ελληνικά;) στο orientation tag, οπότε αν δεν το λάβεις υπόψη σου, η portrait βγαίνει landscape.
Το επόμενο βήμα είναι να κάνω και ένα αυτόματο white balance/histogram stretching ώστε να βελτιώνω κάποιες φωτογραφίες που δεν είναι και τόσο άρτια φωτισμένες. Σε δουλειά να βρίσκομαι, να νιώθω χρήσιμος και δημιουργικός.
Διαπίστωσα πως η κορνίζα αυτή (Samsung SPF-71ES) ΔΕΝ καταλαβαίνει γρυ από optimized JPEGs (optimized με την έννοια των παραμέτρων κωδικοποίησης εντροπίας), οπότε αποθηκεύω με τον απλούστερο δυνατό τρόπο για JPEG. Και πάλι, όμως, με quality 90, τα περισσότερα αρχεία δεν ξεπερνούν τα 32 KiB, οπότε πριν γεμίσω τη μνήμη θα πέσω στον περιορισμό που έχει για μέγιστο 4000 (φαντάζομαι εννοούν 4096 στρογγυλό) φωτογραφίες που θα δείχνει σε slideshow.
Και επίσης, πολύ θα μου άρεσε να έχει ένα απλό φωτοκύτταρο/φωτόμετρο, με το οποίο να προσαρμόζει τη φωτεινότητα βάσει των συνθηκών φωτισμού. Αλλά πολλά ζητάω. Μου αρκεί το shuffle με ανακατεμένες αναμνήσεις δόξας και καθημερινότητας.
Πέμπτη 16 Δεκεμβρίου 2010
Processes
Το έγραψα και στο Buzz, το ξαναγράφω εδώ επειδή ζηλεύω τα παιδιά μου και θέλω να τους μοιάσω άμα τυχόν ξαναγεννηθώ:
ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ
Καθόταν δίπλα μου στο σαλόνι και αφήνει μια μεγαλοπρεπή πορδή. Τον κοιτάω και μου λέει «Άφησα πορδούλα», όπου το έντονο «ού» στο «πορδούλα» αντιπροσωπεύει το ταυτόχρονο ρέψιμο.
Γεννημένος μάνγκας.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ
Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του για ύπνο και εγώ καθόμουν στο πάτωμα δίπλα του επειδή ο άρρωστος μικρός είχε ξαπλώσει παρέα με τη μαμά. Συζητούσαμε για διάφορους ήρωες από παιδικά και μη, αν τους ξέρω εγώ ή όχι, και αν τυχόν δεν τους ήξερα ο Αλέξανδρος έκανε μια μίνι παρουσίαση για να μην είμαι ανενημέρωτος. Θυμόμαστε το “Buzz Lightyear” (αυτό μπαμπά έχουμε χρόνια να το δούμε!) και προσπαθούμε να θυμη8ούμε το όνομα του μεγαλόσωμου καθαριστή. Λέω:
«Πώς τον έλεγαν; Μπρούστερ;… Γούστερ;»
«Γούστερ, μπαμπά!»
«Μμ, είσαι σίγουρος;»
«Ναι, τον έλεγαν Γούστερ, γιατί γούστερε να καθαρίζει με τη σκούπα, αλήθεια σου λέω! Γιατί γελάς, μπαμπά;»
Γεννημένος πολιτικός.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ
Καθόταν δίπλα μου στο σαλόνι και αφήνει μια μεγαλοπρεπή πορδή. Τον κοιτάω και μου λέει «Άφησα πορδούλα», όπου το έντονο «ού» στο «πορδούλα» αντιπροσωπεύει το ταυτόχρονο ρέψιμο.
Γεννημένος μάνγκας.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ
Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του για ύπνο και εγώ καθόμουν στο πάτωμα δίπλα του επειδή ο άρρωστος μικρός είχε ξαπλώσει παρέα με τη μαμά. Συζητούσαμε για διάφορους ήρωες από παιδικά και μη, αν τους ξέρω εγώ ή όχι, και αν τυχόν δεν τους ήξερα ο Αλέξανδρος έκανε μια μίνι παρουσίαση για να μην είμαι ανενημέρωτος. Θυμόμαστε το “Buzz Lightyear” (αυτό μπαμπά έχουμε χρόνια να το δούμε!) και προσπαθούμε να θυμη8ούμε το όνομα του μεγαλόσωμου καθαριστή. Λέω:
«Πώς τον έλεγαν; Μπρούστερ;… Γούστερ;»
«Γούστερ, μπαμπά!»
«Μμ, είσαι σίγουρος;»
«Ναι, τον έλεγαν Γούστερ, γιατί γούστερε να καθαρίζει με τη σκούπα, αλήθεια σου λέω! Γιατί γελάς, μπαμπά;»
Γεννημένος πολιτικός.
Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2010
Phylo
Μου αρέσει. Τρως κόλλημα και (έχεις την ψευδαίσθηση ότι) βοηθάς. Μου πήρε λίγη ώρα να καταλάβω κάτι βασικό, πως όλες οι sequences τελικά έρχονται στο ίδιο μήκος οπότε κάποια gaps θα τα έχεις ούτως ή άλλως.
Και τώρα, πριν το βάλουν σε κάνα slashdot και το τσακίσει όλος ο κόσμος, μπορώ να καμαρώσω που είμαι 16ος στη συμμετοχή από τους 296 και έκανα και ένα high-score (24 με μέσο όρο το 11) στο level 1059, που σχετίζεται με τις ασθένειες υπερεκπληξία (ελπίζω πως λέγεται έτσι) και επιληψία.
Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010
A life of crime (to be)
Στιγμές που θα ήθελες να έχεις κάμερα αναμμένη αλλά δυστυχώς δεν.
Αλέξανδρος και Μενέλαος έχουν αδειάσει το μεγάλο καναπέ για να παίξουν Τακέσι (χοροπηδητά ή/και πέσιμο με ορμή), οπότε προτείνω να τους βάλω μουσική. Διαπιστώνω ότι ως δια μαγείας έχουν εξαφανιστεί όλες οι μνήμες σταθμών στο ραδιόφωνο και οι ρυθμίσεις είναι άλαν ντάλον (ο Μενέλαος κοιτούσε αλλού όταν έκανα μια σχετική ερώτηση), και καθώς κάθομαι να προχειροφτιάξω τα πράγματα, ακούω δίπλα μου και γυρνάω να δω:
–Μενέλαε! Μου χάλασες τον Βένομ! [και ακολουθώντας τις οδηγίες μου που έχω προαναφέρει] Γιατί μου τον χάλασες;
–[Μισοκλείνοντας τα μάτια με υφάκι]Γιατί είμαι κακό παιδί…
ΥΓ Αφού το κακό παιδί μπαίνει την τιμωρία του στη γωνία, πάω μέχρι την κουζίνα και με ακολουθεί ο Αλέξανδρος:
–Μπαμπά, ξέρεις τον Μάικλ Τζάκσον;
–[Ζντουπ!] Τον ξέρω τον Μάικλ Τζάκσον.
–Είναι αυτός που έχει πεθάνει;
–[Ζντουπ²!] Ναι, αυτός που έχει πεθάνει είναι. Είπαν για αυτόν στο ραδιόφωνο τώρα;
–Όχι, εγώ από μικρός ξέρω τον Μάικλ Τζάκσον, απλά ήθελα να δω αν είναι αυτός που έχει πεθάνει.
In the quiet words of the Virgin Mary… come again?
Αλέξανδρος και Μενέλαος έχουν αδειάσει το μεγάλο καναπέ για να παίξουν Τακέσι (χοροπηδητά ή/και πέσιμο με ορμή), οπότε προτείνω να τους βάλω μουσική. Διαπιστώνω ότι ως δια μαγείας έχουν εξαφανιστεί όλες οι μνήμες σταθμών στο ραδιόφωνο και οι ρυθμίσεις είναι άλαν ντάλον (ο Μενέλαος κοιτούσε αλλού όταν έκανα μια σχετική ερώτηση), και καθώς κάθομαι να προχειροφτιάξω τα πράγματα, ακούω δίπλα μου και γυρνάω να δω:
–Μενέλαε! Μου χάλασες τον Βένομ! [και ακολουθώντας τις οδηγίες μου που έχω προαναφέρει] Γιατί μου τον χάλασες;
–[Μισοκλείνοντας τα μάτια με υφάκι]Γιατί είμαι κακό παιδί…
ΥΓ Αφού το κακό παιδί μπαίνει την τιμωρία του στη γωνία, πάω μέχρι την κουζίνα και με ακολουθεί ο Αλέξανδρος:
–Μπαμπά, ξέρεις τον Μάικλ Τζάκσον;
–[Ζντουπ!] Τον ξέρω τον Μάικλ Τζάκσον.
–Είναι αυτός που έχει πεθάνει;
–[Ζντουπ²!] Ναι, αυτός που έχει πεθάνει είναι. Είπαν για αυτόν στο ραδιόφωνο τώρα;
–Όχι, εγώ από μικρός ξέρω τον Μάικλ Τζάκσον, απλά ήθελα να δω αν είναι αυτός που έχει πεθάνει.
In the quiet words of the Virgin Mary… come again?
News for children: Apostasy
(Βελτιωμένη εκδοχή ενός σχολίου μου εκεί, ώστε και οι πάμπολλοι νεαροί μου αναγνώστες να καταλαβαίνουν μέσω παραβολής τι γίνεται στη χώρα.)
Κάναν κίνημα οι Doritos κατά το παράδειγμα και με την ευλογία του Dracoulinia. Η NouDouFia και ο AntoNachos (απλή στρατιώτα, πού πήγε το «μου»;) έμειναν μόνοι τους, και τα GAPitsinia θα κρατήσουν το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς.
Κάναν κίνημα οι Doritos κατά το παράδειγμα και με την ευλογία του Dracoulinia. Η NouDouFia και ο AntoNachos (απλή στρατιώτα, πού πήγε το «μου»;) έμειναν μόνοι τους, και τα GAPitsinia θα κρατήσουν το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς.
Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010
Going down
Ο καλύτερος τρόπος να μάθουν τα παιδιά τις κατευθύνσεις είναι το ξύσιμο της πλάτης:
«Καλά είναι εκεί;»
«Πιο κάτω.»
«Εκεί;»
«Πιο δεκθιά.»
«Εκεί;»
«Πιο αριθτερά.»
«…»
«Πιο κάτω.»
«…»
«Πιο κάτω.»
«Εκεί;»
«Πιο κάτω.»
«…»
«Πιο κάτω.»
«Πιο κάτω είναι ο πισινός σου, Μενέλαε, ξύσου μόνος σου.»
«Πιο κάτω!»
Το άλλο χρήσιμο (για τους γονείς, αλλά και για τα παιδιά, ελπίζω) είναι η μεταβίβαση ευθυνών σιγά-σιγά.
«Μπαμπά, ο Μενέλαος μου πήρε τη φωτογραφία με τον Μπάτμαν χωρίς να με ρωτήσει!»
«Κι εσύ τι του είπες;»
«Του είπα… του είπα… Περίμενε.»
Πάει και το συζητάνε.
Το ίδιο και όταν έχουν ξαπλώσει για ύπνο, κάθεσαι παρέα τους και σου μιλάνε ταυτόχρονα.
«Παιδιά, μιλάτε μαζί και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Για συζητήστε το μεταξύ σας.»
Προσπαθούν να βρουν μια προτεραιότητα, αν και δυσκολεύουν τα πράγματα από το γεγονός πως ο Αλέξανδρος, που μέχρι τα 2½ ήταν μούγγα στη στρούγγα τώρα δεν κλείνει το στόμα του. Άσε που σου κάνει ερώτηση και στη δεύτερη λέξη της απάντησής σου έχει ήδη βαρεθεί και αλλάζει το θέμα. Πάντως, είναι καλή εποχή να ακούς την αποκωδικοποίηση του κόσμου γύρω σου από τα μάτια ενός παιδιού, ένα μίγμα φαντασίας, πραγματικότητας και παρεξηγήσεων χωρίς τέλος.
Οι πιθανότητες να πλακωθούν (φραστικά ή και φυσικά) στο τέλος της συζήτησης δεν έχουν δραματικά λιγότερες από όσο αν ΔΕΝ μεσολαβούσε συζήτηση, αλλά σιγά-σιγά μαθαίνουν· και στο κάτω-κάτω, τα ίδια χάλια έχουν και οι διάφοροι ομιλητές παραθύρων στην τηλεόραση.
Άντε να τους εξηγήσω γιατί μετά την Ελληνοφρένεια (όπου χοροπηδούν όταν πέφτουν οι κάρτες με τη μουσική και σταματούν όσο απότομα σταματάει και η μουσική, ή ο μικρός περιμένει ανυπόμονα να εμφανιστεί ο τσολιάς) εγώ έχω τόση όρεξη να δω αυτές τις βαρετές ειδήσεις. Το θυμάμαι καλά, όταν ήμουν μικρός, πόσο δεν καταλάβαινα τι στο καλό βρίσκουν οι μεγάλοι στο δελτίο ειδήσεων.
Το άλλο δύσκολο, και πολύ μεγάλο κεφάλαιο, είναι να προσέχεις τι τους δίνεις ώστε αυτά που διαλέγουν να πάρουν να είναι θετικές επιρροές· οι προσφορές σου να είναι μικρές ωθήσεις και όχι χάραξη πορείας. Και από την εγωιστική πλευρά, πώς να εξασφαλίσεις ότι τα παιδιά σου θα συνεχίσουν να γουστάρουν την παρέα σου για όσο το δυνατόν περισσότερα χρόνια, διότι κάποια στιγμή θα σε βαρεθούν και θα σε ξεπεράσουν, όπως και πρέπει, αλλά δεν θέλω, αλλά το αναμένω, αλλά το απεύχομαι, αλλά το ξέρω.
«Καλά είναι εκεί;»
«Πιο κάτω.»
«Εκεί;»
«Πιο δεκθιά.»
«Εκεί;»
«Πιο αριθτερά.»
«…»
«Πιο κάτω.»
«…»
«Πιο κάτω.»
«Εκεί;»
«Πιο κάτω.»
«…»
«Πιο κάτω.»
«Πιο κάτω είναι ο πισινός σου, Μενέλαε, ξύσου μόνος σου.»
«Πιο κάτω!»
Το άλλο χρήσιμο (για τους γονείς, αλλά και για τα παιδιά, ελπίζω) είναι η μεταβίβαση ευθυνών σιγά-σιγά.
«Μπαμπά, ο Μενέλαος μου πήρε τη φωτογραφία με τον Μπάτμαν χωρίς να με ρωτήσει!»
«Κι εσύ τι του είπες;»
«Του είπα… του είπα… Περίμενε.»
Πάει και το συζητάνε.
Το ίδιο και όταν έχουν ξαπλώσει για ύπνο, κάθεσαι παρέα τους και σου μιλάνε ταυτόχρονα.
«Παιδιά, μιλάτε μαζί και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Για συζητήστε το μεταξύ σας.»
Προσπαθούν να βρουν μια προτεραιότητα, αν και δυσκολεύουν τα πράγματα από το γεγονός πως ο Αλέξανδρος, που μέχρι τα 2½ ήταν μούγγα στη στρούγγα τώρα δεν κλείνει το στόμα του. Άσε που σου κάνει ερώτηση και στη δεύτερη λέξη της απάντησής σου έχει ήδη βαρεθεί και αλλάζει το θέμα. Πάντως, είναι καλή εποχή να ακούς την αποκωδικοποίηση του κόσμου γύρω σου από τα μάτια ενός παιδιού, ένα μίγμα φαντασίας, πραγματικότητας και παρεξηγήσεων χωρίς τέλος.
Οι πιθανότητες να πλακωθούν (φραστικά ή και φυσικά) στο τέλος της συζήτησης δεν έχουν δραματικά λιγότερες από όσο αν ΔΕΝ μεσολαβούσε συζήτηση, αλλά σιγά-σιγά μαθαίνουν· και στο κάτω-κάτω, τα ίδια χάλια έχουν και οι διάφοροι ομιλητές παραθύρων στην τηλεόραση.
Άντε να τους εξηγήσω γιατί μετά την Ελληνοφρένεια (όπου χοροπηδούν όταν πέφτουν οι κάρτες με τη μουσική και σταματούν όσο απότομα σταματάει και η μουσική, ή ο μικρός περιμένει ανυπόμονα να εμφανιστεί ο τσολιάς) εγώ έχω τόση όρεξη να δω αυτές τις βαρετές ειδήσεις. Το θυμάμαι καλά, όταν ήμουν μικρός, πόσο δεν καταλάβαινα τι στο καλό βρίσκουν οι μεγάλοι στο δελτίο ειδήσεων.
Το άλλο δύσκολο, και πολύ μεγάλο κεφάλαιο, είναι να προσέχεις τι τους δίνεις ώστε αυτά που διαλέγουν να πάρουν να είναι θετικές επιρροές· οι προσφορές σου να είναι μικρές ωθήσεις και όχι χάραξη πορείας. Και από την εγωιστική πλευρά, πώς να εξασφαλίσεις ότι τα παιδιά σου θα συνεχίσουν να γουστάρουν την παρέα σου για όσο το δυνατόν περισσότερα χρόνια, διότι κάποια στιγμή θα σε βαρεθούν και θα σε ξεπεράσουν, όπως και πρέπει, αλλά δεν θέλω, αλλά το αναμένω, αλλά το απεύχομαι, αλλά το ξέρω.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)