…θα την καταέβρισκε να αλλάζει θέση στα gadgets. Όταν ήμουν μικρός, κάθε μερικούς μήνες γύρναγα στο σπίτι και έβρισκα τα έπιπλα σε άλλη θέση. Τα παιδιά θέλουν σταθερό και ασφαλές περιβάλλον, λέει.
Τεσπά, πέρασα κι εγώ στα νέα templates του blogger, βασικά και μόνο για αυτό το ρημάδι το tag cloud στο κάτω μέρος. Είναι πιο εύκολο να βρίσκεις παλιές αναρτήσεις, αρκεί να τις έχεις ετικετοκολλήσει. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να βάλω ετικέτες και στα παλιά. It's a dirty job, but somebody's got to do it.
Επίσης, άφησα αυτό το gadget «Αναγνώστες», από περιέργεια να δω τι θα γίνει. Για την ώρα, κενό μου το βγάζει. Φαντάζομαι πως θα το αφαιρέσω.
Και ο άσχετος επίλογος: προς τιμήν της τρέχουσας οικονομικής κατάστασης και μιας παλιάς αγαπημένης παιδικής σειράς, αν αποφασίσω πως θα κάνω ένα rock συγκρότημα για να βγάζω τα προστοζήν, θα το ονομάσω Φράγκαless Rock.
Πέμπτη 8 Απριλίου 2010
Τετάρτη 7 Απριλίου 2010
Μεσημεριανός ύπνος
Όταν έβαλα τα καμάρια μου για ύπνο το μεσημέρι, μου λέει ο Αλέξανδρος: «να ξαπλώσω μαζί με το Μενέλαο;» Ρωτάω το Μενέλαο, «να φέρω και τον Αλέξανδρο να ξαπλώσει μαζί σου;» και μου λέει «ναι». Τους έβαλα μαζί, με το πάπλωμα του Αλέξανδρου έκανα σκεπή/σπιτάκι πάνω από το κρεβάτι του μικρού, και με τα πολλά (έως πάρα πολλά) κοιμήθηκαν.
Όταν ξύπνησαν, τους κατάλαβα επειδή τους άκουσα να πλακώνονται («Μη! Μη μου τραβάς τα μαλλιά!», «Όχι.», «Μενέλα!», «Όχι!» κτλ), και πάω να τους δω. Σταματάνε και ανακάθονται. Αρχίζει ο Αλέξανδρος να μου εξηγεί τα καθέκαστα με ιδιαίτερη παρρησία (είναι γλαφυρός και ικανότατος να σε πείσει πως είναι το θύμα της υπόθεσης), κι έλεγε κι έλεγε. Σταματάει. Γυρνάω στο Μενέλαο, «είναι αλήθεια αυτά;». «…Ναι.» «Γιατί, Μενέλαε;»
Το σκέφτεται, λέει «γιατίιιι…», το ξανασκέφτεται, δεν του βγαίνει, οπότε χώνει μια κλωτσιά στο πόδι του Αλέξανδρου. Γενικώς, πολύ συχνά ο Μενέλαος, έτσι όπως περνάει δίπλα από τον Αλέξανδρο, του χώνει και μια σφαλιάρα.
Σε συζήτηση με το νονό Αργύρη, είχε μια ενδιαφέρουσα ιδέα για την επαγγελματική τους αποκατάσταση, αλλά θα τον αφήσω να το προσθέσει ο ίδιος ως σχόλιο.
Όταν ξύπνησαν, τους κατάλαβα επειδή τους άκουσα να πλακώνονται («Μη! Μη μου τραβάς τα μαλλιά!», «Όχι.», «Μενέλα!», «Όχι!» κτλ), και πάω να τους δω. Σταματάνε και ανακάθονται. Αρχίζει ο Αλέξανδρος να μου εξηγεί τα καθέκαστα με ιδιαίτερη παρρησία (είναι γλαφυρός και ικανότατος να σε πείσει πως είναι το θύμα της υπόθεσης), κι έλεγε κι έλεγε. Σταματάει. Γυρνάω στο Μενέλαο, «είναι αλήθεια αυτά;». «…Ναι.» «Γιατί, Μενέλαε;»
Το σκέφτεται, λέει «γιατίιιι…», το ξανασκέφτεται, δεν του βγαίνει, οπότε χώνει μια κλωτσιά στο πόδι του Αλέξανδρου. Γενικώς, πολύ συχνά ο Μενέλαος, έτσι όπως περνάει δίπλα από τον Αλέξανδρο, του χώνει και μια σφαλιάρα.
Σε συζήτηση με το νονό Αργύρη, είχε μια ενδιαφέρουσα ιδέα για την επαγγελματική τους αποκατάσταση, αλλά θα τον αφήσω να το προσθέσει ο ίδιος ως σχόλιο.
Δευτέρα 5 Απριλίου 2010
Οέο;
Μια σουρεαλιστική οικογενειακή σεκάνς παίχτηκε. Η Αθανασία κοιμάται στο δωμάτιό μας, τα παιδιά στο δικό τους. Εγώ είμαι στο σαλόνι και βλέπω τον brand new Doctor.
Κατά τη μία και, ακούω ένα «μπαμπά» από τον Αλέξανδρο. Παύση, πάω να δω. Στέκομαι στην πόρτα του δωματίου μήπως το είπε στον ύπνο του. Όχι, γυρνάει το κεφάλι του. «Πάρε με αγκαλιά», μου λέει. Τον παίρνω αγκαλιά, ακουμπάει το κεφάλι του στον ώμο μου, «πάμε τώρα μέσα» μου λέει. «Πού μέσα;» «Στο σαλόνι.» Ωκαίει. Θέλει λίγο παρέα, δεν έχει να ξυπνήσει αύριο. Πάμε μέσα στο σαλόνι. Ξαπλώνει δίπλα μου στον καναπέ. Συνεχίζω τον Δόκτορα.
Πέντε λεπτά αργότερα, ο Αλέξανδρος ροχαλίζει. Σε λίγο που τελειώνει το επεισόδιο, θα τον πάω στο κρεβάτι του. Μπα. «Α, ένα φίδι!» λέει, με χαρά και καθόλου νυσταγμένος ή τρομαγμένος (μπορεί και να έχω καταφέρει, πια, να του εξηγήσω τη διαφορά της τηλεόρασης με την πραγματικότητα). Συνεχίζει να βλέπει και το μικρής διάρκειας «προσεχώς» με όλα τα καλά του κόσμου: ρομπότ, εξωγήινους, καλούς, κακούς. Του εξηγώ χοντρικά για τον Δόκτορα, και του ξαναλέω πως σιγά-σιγά θα μάθει να διαβάζει, και έχουμε πολλά βιβλία να διαβάσει, άσε που θα βλέπει ταινίες και θα καταλαβαίνει. «Μου αρέσει αυτός ο εξωγήινος», μου λέει, «να μου τον βάζεις να τον βλέπω, και θα καταλαβαίνω εγώ σιγά-σιγά.»
Μετά βάζω να ξεκινήσω το Pushing Daisies, και ακόμα να κοιμηθεί. Είμαι ανεκτικός και επειδή πρόσφατα συνήλθε από πολυήμερο πυρετό. Συνήθως είμαι ο κακός αυστηρός μπαμπάς της υπόθεσης.
Κάποια στιγμή, πατάω παύση. «Πού πας;» «Να πιω νερό, παιδί μου.» «Καλά, και μετά έλα να συνεχίσεις.» Στον δρόμο για την κουζίνα, ακούω «μπαμπά» από τον Μενέλαο. Πάω και τον βλέπω να κάθεται στο κρεβάτι του. Με βλέπει και απλώνει τα χέρια. Τον παίρνω αγκαλιά, ακουμπάει το κεφάλι του στον ώμο μου, «πάμε μέσα», μου λέει. «Πού μέσα;» «Σαλόνι.»
Do I detect a pattern here or what?
Έλα κι εσύ, οι καλοί παντού χωράνε. Καθώς μπαίνουμε στο σαλόνι, «γεια σου Αλέταντε!» λέει χαρωπά ο Μενέλαος, «γεια σου Μενέλα». Τον ακουμπάω στον πιο μικρό καναπέ, «καθίστε εδώ, μη τσακωθείτε, έρχομαι σε λίγο».
Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο. Βγαίνω στο μπαλκονάκι της κουζίνας, στρίβω τσιγάρο, γυρνάω να κοιτάω προς τα μέσα, μπαίνει η Αθανασία στην κουζίνα. «Τα παιδιά μας είναι και τα δύο ξύπνια στο σαλόνι», της λέω. «Ήρθανε μέσα», μου λέει. Ξάπλωσαν όλοι μαζί στο κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς.
Έκατσα στον υπολογιστή για να ρωτήσω μήπως την είδατε εσείς. Cue ο τίτλος της ανάρτησης.
ΥΓ ίσως δεν ήμουν σαφής: ήταν η πρώτη φορά που, είτε ο Αλέξανδρος, είτε ο Μενέλαος, ξύπνησε μέσα στη νύχτα και μου ζήτησε να τον πάω στο σαλόνι. Επίσης, δεν παίζει να άκουσε ο Μενέλαος τον Αλέξανδρο όταν μου το είπε, επειδή δεν υπήρχε περίπτωση να είναι ξύπνιος και να μείνει άπραγος αν με έβλεπε να παίρνω τον Αλέξανδρο, ούτε να μείνει σχεδόν άλλη μια ώρα στο κρεβάτι του χωρίς να βγάλει κιχ.
Κατά τη μία και, ακούω ένα «μπαμπά» από τον Αλέξανδρο. Παύση, πάω να δω. Στέκομαι στην πόρτα του δωματίου μήπως το είπε στον ύπνο του. Όχι, γυρνάει το κεφάλι του. «Πάρε με αγκαλιά», μου λέει. Τον παίρνω αγκαλιά, ακουμπάει το κεφάλι του στον ώμο μου, «πάμε τώρα μέσα» μου λέει. «Πού μέσα;» «Στο σαλόνι.» Ωκαίει. Θέλει λίγο παρέα, δεν έχει να ξυπνήσει αύριο. Πάμε μέσα στο σαλόνι. Ξαπλώνει δίπλα μου στον καναπέ. Συνεχίζω τον Δόκτορα.
Πέντε λεπτά αργότερα, ο Αλέξανδρος ροχαλίζει. Σε λίγο που τελειώνει το επεισόδιο, θα τον πάω στο κρεβάτι του. Μπα. «Α, ένα φίδι!» λέει, με χαρά και καθόλου νυσταγμένος ή τρομαγμένος (μπορεί και να έχω καταφέρει, πια, να του εξηγήσω τη διαφορά της τηλεόρασης με την πραγματικότητα). Συνεχίζει να βλέπει και το μικρής διάρκειας «προσεχώς» με όλα τα καλά του κόσμου: ρομπότ, εξωγήινους, καλούς, κακούς. Του εξηγώ χοντρικά για τον Δόκτορα, και του ξαναλέω πως σιγά-σιγά θα μάθει να διαβάζει, και έχουμε πολλά βιβλία να διαβάσει, άσε που θα βλέπει ταινίες και θα καταλαβαίνει. «Μου αρέσει αυτός ο εξωγήινος», μου λέει, «να μου τον βάζεις να τον βλέπω, και θα καταλαβαίνω εγώ σιγά-σιγά.»
Μετά βάζω να ξεκινήσω το Pushing Daisies, και ακόμα να κοιμηθεί. Είμαι ανεκτικός και επειδή πρόσφατα συνήλθε από πολυήμερο πυρετό. Συνήθως είμαι ο κακός αυστηρός μπαμπάς της υπόθεσης.
Κάποια στιγμή, πατάω παύση. «Πού πας;» «Να πιω νερό, παιδί μου.» «Καλά, και μετά έλα να συνεχίσεις.» Στον δρόμο για την κουζίνα, ακούω «μπαμπά» από τον Μενέλαο. Πάω και τον βλέπω να κάθεται στο κρεβάτι του. Με βλέπει και απλώνει τα χέρια. Τον παίρνω αγκαλιά, ακουμπάει το κεφάλι του στον ώμο μου, «πάμε μέσα», μου λέει. «Πού μέσα;» «Σαλόνι.»
Do I detect a pattern here or what?
Έλα κι εσύ, οι καλοί παντού χωράνε. Καθώς μπαίνουμε στο σαλόνι, «γεια σου Αλέταντε!» λέει χαρωπά ο Μενέλαος, «γεια σου Μενέλα». Τον ακουμπάω στον πιο μικρό καναπέ, «καθίστε εδώ, μη τσακωθείτε, έρχομαι σε λίγο».
Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο. Βγαίνω στο μπαλκονάκι της κουζίνας, στρίβω τσιγάρο, γυρνάω να κοιτάω προς τα μέσα, μπαίνει η Αθανασία στην κουζίνα. «Τα παιδιά μας είναι και τα δύο ξύπνια στο σαλόνι», της λέω. «Ήρθανε μέσα», μου λέει. Ξάπλωσαν όλοι μαζί στο κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς.
Έκατσα στον υπολογιστή για να ρωτήσω μήπως την είδατε εσείς. Cue ο τίτλος της ανάρτησης.
ΥΓ ίσως δεν ήμουν σαφής: ήταν η πρώτη φορά που, είτε ο Αλέξανδρος, είτε ο Μενέλαος, ξύπνησε μέσα στη νύχτα και μου ζήτησε να τον πάω στο σαλόνι. Επίσης, δεν παίζει να άκουσε ο Μενέλαος τον Αλέξανδρο όταν μου το είπε, επειδή δεν υπήρχε περίπτωση να είναι ξύπνιος και να μείνει άπραγος αν με έβλεπε να παίρνω τον Αλέξανδρο, ούτε να μείνει σχεδόν άλλη μια ώρα στο κρεβάτι του χωρίς να βγάλει κιχ.
Τρίτη 16 Μαρτίου 2010
Global scale economy for dummies
Όχι, δεν σας ενημερώνω. Σας ρωτάω. Ξεχνάμε όλες τις θεωρίες για συνωμοσίες, και ασχολούμαστε με την κοινή λογική.
Λοιπόν, εγώ με τα αθώα παιδικά μου μάτια, διαπιστώνω πως όλα —ενδεχομένως με κάποιες εξαιρέσεις— τα κράτη του κόσμου χρωστούν. Πού χρωστούν και πώς θα ξεχρεώσουν;
Χρωστούν σε κάποιες τράπεζες; Στο ΔΝΤ; Στην «κεντρική τράπεζα» οι ΗΠΑ;
Είναι σαφές πως κάποιες οντότητες έχουν λαμβάνειν. Έστω πως είναι κάποιοι πλουτοκράτες. Με το φτωχό μυαλό μου, καταλαβαίνω πως ό,τι δεν θα πάρουν σε ρευστό, θα το πάρουν σε ιδιοκτησία κάθε μορφής, όχι μόνο ακίνητα.
Κάποια στιγμή, οι έχοντες λαμβάνειν θα έχουν τα πάντα στην κατοχή τους. Τι θα συμβεί τότε; Θα χωριστεί ο κόσμος σαφώς σε έχοντες και μη έχοντες; Οι έχοντες θα έχουν το ιδιωτικό τους υπηρετικό προσωπικό (ας πούμε, όλος ο πληθυσμός της Χαβάης) και τον ιδιωτικό τους στρατό για να κρατούν μακριά τους μη έχοντες;
Πείτε μου πως η επιστημονική φαντασία θα παραμείνει φαντασία, σας παρακαλώ.
Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει με σχετικά απλά λόγια; Ή, αν κάνω λάθος, διορθώστε. Δέχομαι και links προς κάθε κατεύθυνση.
Λοιπόν, εγώ με τα αθώα παιδικά μου μάτια, διαπιστώνω πως όλα —ενδεχομένως με κάποιες εξαιρέσεις— τα κράτη του κόσμου χρωστούν. Πού χρωστούν και πώς θα ξεχρεώσουν;
Χρωστούν σε κάποιες τράπεζες; Στο ΔΝΤ; Στην «κεντρική τράπεζα» οι ΗΠΑ;
Είναι σαφές πως κάποιες οντότητες έχουν λαμβάνειν. Έστω πως είναι κάποιοι πλουτοκράτες. Με το φτωχό μυαλό μου, καταλαβαίνω πως ό,τι δεν θα πάρουν σε ρευστό, θα το πάρουν σε ιδιοκτησία κάθε μορφής, όχι μόνο ακίνητα.
Κάποια στιγμή, οι έχοντες λαμβάνειν θα έχουν τα πάντα στην κατοχή τους. Τι θα συμβεί τότε; Θα χωριστεί ο κόσμος σαφώς σε έχοντες και μη έχοντες; Οι έχοντες θα έχουν το ιδιωτικό τους υπηρετικό προσωπικό (ας πούμε, όλος ο πληθυσμός της Χαβάης) και τον ιδιωτικό τους στρατό για να κρατούν μακριά τους μη έχοντες;
Πείτε μου πως η επιστημονική φαντασία θα παραμείνει φαντασία, σας παρακαλώ.
Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει με σχετικά απλά λόγια; Ή, αν κάνω λάθος, διορθώστε. Δέχομαι και links προς κάθε κατεύθυνση.
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
Εδώ ο κόσμος καίγεται…
…και οι Έλληνες μαλακίζονται με τη Τζούλια (οι παρόντες εξαιρούνται— σπεύσατε να σχολιάσετε ώστε να μη θεωρηθείτε κι εσείς μαλάκες).
Φήμες λένε πως η Τζούλια σχολιάζει: «Είστε ηλίθιοι.» Δεν διευκρινίζεται αν αναφέρεται στους άντρες ή γενικώς στους Έλληνες.
Από την άλλη, αφού δεν προτίθεμαι να επιτεθώ στη Βουλή με αέριο ώστε να ξεκάνουμε τους τριακόσιους και κάτι ψιλά (δεν πιστεύω στην τρομοκρατία, ούτε νομίζω πως οι αντικαταστάτες θα είναι ιδιαίτερα καλύτεροι), να προσφέρω αφιλοκερδώς —παρότι άνεργος ακόμη— τις γνώσεις μου και τις υπηρεσίες μου στην πατρίδα. Κύριε Σπινέλλη, μπορώ να βοηθήσω; Είμαι καλός στο να κάνω τους υπολογιστές να δουλεύουν και να βγάζουν αποτελέσματα. Είμαι ιδιαίτερα καλός στο data mining, και προσφέρω αμισθί τις δεξιότητές μου αρκεί τα εξορυχθέντα δεδομένα να αξιοποιηθούν χρηματοεισπρακτικά από τη χώρα. Δεσμεύομαι¹ πως με εργασία δεκατεσσάρων ημερών μπορώ να σας εξασφαλίσω ένα δις από χρωστούμενα προς το κράτος. Ας αναλάβουν άλλοι να τα εισπράξουν (υπέρ του κράτους).
¹…or double your money back
Φήμες λένε πως η Τζούλια σχολιάζει: «Είστε ηλίθιοι.» Δεν διευκρινίζεται αν αναφέρεται στους άντρες ή γενικώς στους Έλληνες.
Από την άλλη, αφού δεν προτίθεμαι να επιτεθώ στη Βουλή με αέριο ώστε να ξεκάνουμε τους τριακόσιους και κάτι ψιλά (δεν πιστεύω στην τρομοκρατία, ούτε νομίζω πως οι αντικαταστάτες θα είναι ιδιαίτερα καλύτεροι), να προσφέρω αφιλοκερδώς —παρότι άνεργος ακόμη— τις γνώσεις μου και τις υπηρεσίες μου στην πατρίδα. Κύριε Σπινέλλη, μπορώ να βοηθήσω; Είμαι καλός στο να κάνω τους υπολογιστές να δουλεύουν και να βγάζουν αποτελέσματα. Είμαι ιδιαίτερα καλός στο data mining, και προσφέρω αμισθί τις δεξιότητές μου αρκεί τα εξορυχθέντα δεδομένα να αξιοποιηθούν χρηματοεισπρακτικά από τη χώρα. Δεσμεύομαι¹ πως με εργασία δεκατεσσάρων ημερών μπορώ να σας εξασφαλίσω ένα δις από χρωστούμενα προς το κράτος. Ας αναλάβουν άλλοι να τα εισπράξουν (υπέρ του κράτους).
¹…or double your money back
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
Ζντουπ
(Ήχος του κεφαλιού στον τοίχο)
Είμαι ψείρας, και μου αρέσει να ασχολούμαι με λεπτομέρειες. Υπάρχει το Αγγλοσαξωνικό ρητό “God is in the details”, για το οποίο δεν έχω πρόχειρο ελληνικό αντίστοιχο. Μάλιστα, κάποιος —ενοχλημένος από την εμμονή μου αυτή— με τον οποίο προσωρινά συνεργάστηκα (η εμμονή μου φρόντισε και για το προσωρινά :) με παρομοίασε με «ηλικιωμένη δασκάλα που ψάχνει λάθη», και είχε δίκιο. Τι να κάνεις. Ευτυχώς για 'μένα, υπάρχουν και άνθρωποι που καταλαβαίνουν τις προθέσεις μου, και κάνας-δύο που συμμερίζονται την εμμονή μου (ανεψέ!, για παράδειγμα), με τους οποίους όταν συνεργαζόμαστε θέλει προσπάθεια η αυτοσυγκράτηση (δηλαδή, να ξεκολλάμε από λεπτομέρειες και να συνεχίζουμε το θεάρεστο έργο μας), αν και τα πράγματα έχουν βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου.
Λοιπόν. Χάζευα κάτι για το οποίο είχα καλό προαίσθημα από όσα έχω διαβάσει και μου έχουν πει: τον πιλότο του “The Mentalist”. Πακέτο με το επεισόδιο ήταν και κάποιοι ελληνικοί υπότιτλοι που, σε γενικές γραμμές, είχαν σωστά ελληνικά, αν και σε λίγα σημεία είχαν μεταφραστικές ελλείψεις. Για παράδειγμα, βλέπουμε μια σκηνή εγκλήματος που υποτίθεται πως έκανε ένας cereal (:-) killer ονόματι Red John, όπου παρατηρούμε τα διακριτικά στοιχεία του εγκληματία, και κάποιος αστυνομικός αποφαίνεται: “Textbook Red John”. Ο υπότιτλος: «Βιβλίο Ρεντ Τζον». Το αντιπαρέρχομαι χωρίς να αντιπροτείνω καλύτερη μετάφραση.
Το ζντουπ σημείο, ήταν όταν ο πρωταγωνιστής κοιτάζει μια ευχετήρια κάρτα (ή κάτι αντίστοιχο) με τη φράση “Today it's the first day of the rest of your life”. Ο υπότιτλος μεταφράζει, και σε παρένθεση εξηγεί: «Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου (στίχοι από το τραγούδι First Day του Timo Maas feaut. Brian Molko)»[sic]. Ούτε εδώ προτίθεμαι να εξηγήσω αυτό που θεωρώ προφανές.
Λίγο μετά, χτυπάει το τηλέφωνο, και ήταν ο νονός Αργύρης. Μου λέει το δικό του, του λέω κι εγώ τον δικό μου πόνο, χωρίς να εξηγήσω, αφού ξέρω πως θα καταλάβει, και όντως κατάλαβε και συμπόνεσε. Του λέω λίγο πιο μετά:
«Πες μου "καλημέρα".»
«…» (σιωπή, επειδή τώρα δεν ήταν σίγουρος πού το πάω)
«Πες μου "καλημέρα", ούτως ώστε την επόμενη φορά που θα γράψω "καλημέρα" σε υπότιτλο, να βάλω σε παρένθεση "χαρακτηριστική ατάκα του φίλου μου του Αργύρη."»
Ένα σφηνάκι κώνειο στην υγειά του Σωκράτη, που ήξερε κάτι βασικό για τον εαυτό του.
Είμαι ψείρας, και μου αρέσει να ασχολούμαι με λεπτομέρειες. Υπάρχει το Αγγλοσαξωνικό ρητό “God is in the details”, για το οποίο δεν έχω πρόχειρο ελληνικό αντίστοιχο. Μάλιστα, κάποιος —ενοχλημένος από την εμμονή μου αυτή— με τον οποίο προσωρινά συνεργάστηκα (η εμμονή μου φρόντισε και για το προσωρινά :) με παρομοίασε με «ηλικιωμένη δασκάλα που ψάχνει λάθη», και είχε δίκιο. Τι να κάνεις. Ευτυχώς για 'μένα, υπάρχουν και άνθρωποι που καταλαβαίνουν τις προθέσεις μου, και κάνας-δύο που συμμερίζονται την εμμονή μου (ανεψέ!, για παράδειγμα), με τους οποίους όταν συνεργαζόμαστε θέλει προσπάθεια η αυτοσυγκράτηση (δηλαδή, να ξεκολλάμε από λεπτομέρειες και να συνεχίζουμε το θεάρεστο έργο μας), αν και τα πράγματα έχουν βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου.
Λοιπόν. Χάζευα κάτι για το οποίο είχα καλό προαίσθημα από όσα έχω διαβάσει και μου έχουν πει: τον πιλότο του “The Mentalist”. Πακέτο με το επεισόδιο ήταν και κάποιοι ελληνικοί υπότιτλοι που, σε γενικές γραμμές, είχαν σωστά ελληνικά, αν και σε λίγα σημεία είχαν μεταφραστικές ελλείψεις. Για παράδειγμα, βλέπουμε μια σκηνή εγκλήματος που υποτίθεται πως έκανε ένας cereal (:-) killer ονόματι Red John, όπου παρατηρούμε τα διακριτικά στοιχεία του εγκληματία, και κάποιος αστυνομικός αποφαίνεται: “Textbook Red John”. Ο υπότιτλος: «Βιβλίο Ρεντ Τζον». Το αντιπαρέρχομαι χωρίς να αντιπροτείνω καλύτερη μετάφραση.
Το ζντουπ σημείο, ήταν όταν ο πρωταγωνιστής κοιτάζει μια ευχετήρια κάρτα (ή κάτι αντίστοιχο) με τη φράση “Today it's the first day of the rest of your life”. Ο υπότιτλος μεταφράζει, και σε παρένθεση εξηγεί: «Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου (στίχοι από το τραγούδι First Day του Timo Maas feaut. Brian Molko)»[sic]. Ούτε εδώ προτίθεμαι να εξηγήσω αυτό που θεωρώ προφανές.
Λίγο μετά, χτυπάει το τηλέφωνο, και ήταν ο νονός Αργύρης. Μου λέει το δικό του, του λέω κι εγώ τον δικό μου πόνο, χωρίς να εξηγήσω, αφού ξέρω πως θα καταλάβει, και όντως κατάλαβε και συμπόνεσε. Του λέω λίγο πιο μετά:
«Πες μου "καλημέρα".»
«…» (σιωπή, επειδή τώρα δεν ήταν σίγουρος πού το πάω)
«Πες μου "καλημέρα", ούτως ώστε την επόμενη φορά που θα γράψω "καλημέρα" σε υπότιτλο, να βάλω σε παρένθεση "χαρακτηριστική ατάκα του φίλου μου του Αργύρη."»
Ένα σφηνάκι κώνειο στην υγειά του Σωκράτη, που ήξερε κάτι βασικό για τον εαυτό του.
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Video updates Φλεβάρη του '10
Το παιδί πρέπει να είναι έτοιμο για κάθε χρηματοληπτική δραστηριότητα. Εδώ βλέπετε μια session τύπου «Next top διάδοχος του διαδόχου του αποτέτοιου who thinks he can dance.»
Στο πλαίσιο των γενικών γνώσεων που προσπαθώ να δώσω στο παιδί, βασικό —νομίζω!— είναι να ξέρει να την κοπανάει από δύσκολες καταστάσεις στις οποίες σίγουρα θα βρεθεί στη ζωή του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η 4η φορά που έβγαινε μόνος του από το κρεβάτι του.
Και εδώ πώς να την κάνουμε ανώδυνα με ελαφρά πηδηματάκια από ένα τραπέζι (βλ.λ. δυσάρεστες ή βαρετές οικογενειακές συγκεντρώσεις):
Μια εναλλακτική καριέρα, είναι η τηλεπαρουσίαση προϊόντων προς αγοράν. Το πρόβλημα με το Μενέλαο είναι πως ξεχνάει πολύ γρήγορα το μάθημά του (ειδικά όταν έχει ρήματα όπως «ανάβω» και «ανοίγω» στο ίδιο κεφάλαιο) και, σαν αδιάβαστος μαθητής, προσπαθεί να χρονοτριβήσει μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι.
Τώρα, μπορείτε να γελάσετε.
Στο πλαίσιο των γενικών γνώσεων που προσπαθώ να δώσω στο παιδί, βασικό —νομίζω!— είναι να ξέρει να την κοπανάει από δύσκολες καταστάσεις στις οποίες σίγουρα θα βρεθεί στη ζωή του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η 4η φορά που έβγαινε μόνος του από το κρεβάτι του.
Και εδώ πώς να την κάνουμε ανώδυνα με ελαφρά πηδηματάκια από ένα τραπέζι (βλ.λ. δυσάρεστες ή βαρετές οικογενειακές συγκεντρώσεις):
Μια εναλλακτική καριέρα, είναι η τηλεπαρουσίαση προϊόντων προς αγοράν. Το πρόβλημα με το Μενέλαο είναι πως ξεχνάει πολύ γρήγορα το μάθημά του (ειδικά όταν έχει ρήματα όπως «ανάβω» και «ανοίγω» στο ίδιο κεφάλαιο) και, σαν αδιάβαστος μαθητής, προσπαθεί να χρονοτριβήσει μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι.
Τώρα, μπορείτε να γελάσετε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)