Ή, Counter-Zapping Page in TeleText. Η ημίσεια ζωή του εν λόγω αρκτικόλεξου στη μνήμη σας αναμένεται να είναι γύρω στα 7 δευτερόλεπτα.
Αγνοήστε χαρακτηριστικά τον πομπώδη τίτλο και την πρώτη παράγραφο. Απλώς, για τις στιγμές της ζωής σας που αναλαμβάνετε τηλεκοντρόλαρχος στο σπίτι και, σαν εμένα, σιχαίνεστε να πατάτε P+ και P- μέχρι να βρείτε κάτι, βάλτε Star και δείτε τη σελίδα 558 στο teletext. Θα δείτε αυτό, που βρίσκω τρομερά χρήσιμο για μια γρήγορη απόφαση αν θα βάλουμε κάτι άλλο ή αν θα την κλείσουμε και θα παίξουμε.
Πιο αναλυτική και κατηγοριοποιημένη είναι η 557, που μας δείχνει (ως υποσελίδες, οπότε θα περιμένετε λίγο για να τα δείτε όλα) τα επερχόμενα: ταινίες, αθλητικά, παιδικά, σειρές και ντοκιμαντέρ. Συμπεριλαμβάνονται τα προγράμματα των: Mega, Star, ΑΝΤ1, Alpha, Alter, ΕΤ1, ΝΕΤ, ΕΤ3, ΣΚΑΪ, Sport, Extra3.
Μη μου πείτε για ευκολίες που παρέχει η Νόβα, δεν έχω.
ΥΓ όταν ο Αλέξανδρος, μαθαίνοντας ακόμα να μιλάει, μου δείχνει ένα μπουκάλι και με ρωτάει «πώς ανοίγεται αυτό;», του εξηγώ ότι σωστά το σκέφτηκε, αλλά όλοι οι υπόλοιποι το λέμε λάθος. Είναι όπως όταν η Αθανασία του έκανε ερωτήσεις που ξεκινούσαν με «δεν», απαντούσε «ναι» (ότι όντως «δεν») αλλά η Αθανασία καταλάβαινε το αντίθετο και τον ξαναρώταγε. Η γλώσσα μας (και άρα η σκέψη μας) υπολείπεται ορθών γονιών.
Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009
Kindergarten Dad
Ο Αλέξανδρος πήγε σήμερα πρώτη ημέρα σε παιδικό σταθμό. Μου είχαν πει πως η πρώτη εβδομάδα θα είναι εβδομάδα προσαρμογής —όχι, μάλλον εγκλιματισμού— οπότε σήμερα έκατσε μόνο μιάμιση ώρα. Μπήκα να τον πάρω και τον βρήκα χαμογελαστό να παίζει με κάτι τουβλάκια. Πολύ χάρηκα που δεν μπήκε σε διαδικασία να φωνάζει ή/και να πλακωθεί στο ξύλο με άλλο παιδάκι (δεν είναι τέτοιος γενικά, αλλά δεν είναι και απίθανο).
Μόνο ένα πρόβλημα μου είπε μια κυρία πως υπήρξε. Κάποια στιγμή, τον ρώτησαν το όνομά του:
«Πώς σε λένε;»
«Αλέξανδρο.»
«Το άλλο;»
«Μπάτμαν.»
Μου είπαν πως τους πήρε λίγη ώρα μέχρι να τους πει το επώνυμό του.
Μόνο ένα πρόβλημα μου είπε μια κυρία πως υπήρξε. Κάποια στιγμή, τον ρώτησαν το όνομά του:
«Πώς σε λένε;»
«Αλέξανδρο.»
«Το άλλο;»
«Μπάτμαν.»
Μου είπαν πως τους πήρε λίγη ώρα μέχρι να τους πει το επώνυμό του.
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009
Εκλογές
Αυξήθηκαν οι κλήσεις με απόκρυψη τις τελευταίες ημέρες. Συνήθως αποφεύγω να τις απαντώ. Απάντησα σε μία, και ήταν από το γραφείο κάποιου κ. Παπαναστασίου (αν θυμάμαι καλά) που είναι υπουργός σε κάτι σχετικό με την οικονομία μας (επίσης αν θυμάμαι καλά), μήπως ήθελα να πάω σε κάποια ομιλία του. Βαριόμουν και πολύ γρήγορα ξέκοψα, «όχι, όχι, ευχαριστώ». Όταν το ανέφερα μετά στην Αθανασία, ανέφερε πως δεν έπρεπε να βιαστώ να το κλείσω, αλλά να ζητήσω ρουσφέτι. «Φτου», σκέφτηκα. «Νεξτ τάιμ».
Newsflash:
Newsflash:
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2009
Kesslers Knigge
Πολλές ευχαριστίες στον ψηλό και ξανθό και ζούπερ Γιώργο (που πρέπει να έχει και γενέθλια σήμερα ή κάποια από αυτές τις ημέρες) για το tip περί της ύπαρξης αυτής της σειράς video στο YouTube:
Άλλα:
Και γενικώς, να είναι καλά ο Michael Kessler.
ΥΓ καθυστερημένες ευχαριστίες και στον Αργύρη, που μου είχε στείλει χθες το βράδυ ως μεμονωμένο αρχείο το video περί ναρκωτικών και οδήγησης.
- Τα δέκα πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε στις τουαλέτες των ανδρών
- Τα δέκα πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε σε μια κηδεία
- Τα δέκα ναρκωτικά που δεν πρέπει να κάνετε ως οδηγός
- Τα δέκα πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε ως συνοδηγός
- Τα δέκα πράγματα που δεν πρέπει να πείτε όταν σας πιάσουν στα πράσα
Άλλα:
- Τα δέκα πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε μπαίνοντας στον Παράδεισο
- Τα δέκα πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε την πρώτη μέρα στη νέα δουλειά
- Τα δέκα άτομα που δεν θέλετε για γείτονες
- Τα δέκα πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε στο ασανσέρ
- Δέκα πράγματα που δεν πρέπει να κάνετε όταν μαθαίνετε για την σχολική πρόοδο του παιδιού σας
Και γενικώς, να είναι καλά ο Michael Kessler.
ΥΓ καθυστερημένες ευχαριστίες και στον Αργύρη, που μου είχε στείλει χθες το βράδυ ως μεμονωμένο αρχείο το video περί ναρκωτικών και οδήγησης.
Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2009
Παραληρήματα au lait
(Άσχετο, αλλά να πώς πλακώνουν τα μαύρα ελικόπτερα. Οι μη έχοντες κολλήματα προσπεράστε.)
Διάβαζα ξανά το “The Code Book”, και σκέφτηκα το ακόλουθο όσον αφορά public keys:
Έστω p, q οι (μεγάλοι) πρώτοι αριθμοί που αποτελούν το μυστικό μέρος του κλειδιού, και N το γινόμενό τους, που είναι ουσιαστικά το δημόσιο μέρος του κλειδιού.
Ενδιάμεσος υπολογισμός:
γ = ⌈√(Ν)⌉ : ο μικρότερος ακέραιος που είναι μεγαλύτερος από την τετραγωνική ρίζα του Ν (aka το γεωμετρικό μέσο όρο των p, q). Εξ ορισμού γ²>N
δ = γ²-N
Αν, λοιπόν, δ είναι τέλειο τετράγωνο, τα p, q είναι κακή επιλογή ζεύγους πρώτων αριθμών, αφού τότε p = γ+√δ, q = γ-√δ (θεωρώντας p > q). Ή τουλάχιστον έτσι λέω.
Παράδειγμα με μικρούς πρώτους (επειδή σε λίγο πρέπει να βγάλουμε βόλτα και τα παιδιά).
p = 71, q = 53, N = 3763, γ = 62, γ² = 3844, δ = 81 (p = 62+√81, q = 62-√81)
Ένα γρήγορο φύλλο που έκανα, δείχνει πως αυτό ισχύει γενικώς για πρώτους που δεν απέχουν πολύ μεταξύ τους (πάντα σε σχέση με τα μεγέθη τους), οπότε φαντάζομαι πως δεν είναι γενικότερο πρόβλημα, αλλά έκανα μια γρήγορη αναζήτηση και δεν κατάφερα να βρω κάτι σχετικό, ούτε θυμάμαι να έχω διαβάσει αυτό ακριβώς σε αναφορές vulnerability περί key creation.
Αν το δ δεν είναι τετράγωνο, τότε τα πράγματα περιπλέκονται καθησυχαστικά για την παγκόσμια ασφάλεια. Εγώ μπαίνω για μπάνιο τώρα, και αν έχω πετύχει κάποιο νεύρο εν αγνοία μου, τα παιδιά θα πάνε βόλτα με ελικόπτερο αντί με αυτοκίνητο. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.
Διάβαζα ξανά το “The Code Book”, και σκέφτηκα το ακόλουθο όσον αφορά public keys:
Έστω p, q οι (μεγάλοι) πρώτοι αριθμοί που αποτελούν το μυστικό μέρος του κλειδιού, και N το γινόμενό τους, που είναι ουσιαστικά το δημόσιο μέρος του κλειδιού.
Ενδιάμεσος υπολογισμός:
γ = ⌈√(Ν)⌉ : ο μικρότερος ακέραιος που είναι μεγαλύτερος από την τετραγωνική ρίζα του Ν (aka το γεωμετρικό μέσο όρο των p, q). Εξ ορισμού γ²>N
δ = γ²-N
Αν, λοιπόν, δ είναι τέλειο τετράγωνο, τα p, q είναι κακή επιλογή ζεύγους πρώτων αριθμών, αφού τότε p = γ+√δ, q = γ-√δ (θεωρώντας p > q). Ή τουλάχιστον έτσι λέω.
Παράδειγμα με μικρούς πρώτους (επειδή σε λίγο πρέπει να βγάλουμε βόλτα και τα παιδιά).
p = 71, q = 53, N = 3763, γ = 62, γ² = 3844, δ = 81 (p = 62+√81, q = 62-√81)
Ένα γρήγορο φύλλο που έκανα, δείχνει πως αυτό ισχύει γενικώς για πρώτους που δεν απέχουν πολύ μεταξύ τους (πάντα σε σχέση με τα μεγέθη τους), οπότε φαντάζομαι πως δεν είναι γενικότερο πρόβλημα, αλλά έκανα μια γρήγορη αναζήτηση και δεν κατάφερα να βρω κάτι σχετικό, ούτε θυμάμαι να έχω διαβάσει αυτό ακριβώς σε αναφορές vulnerability περί key creation.
Αν το δ δεν είναι τετράγωνο, τότε τα πράγματα περιπλέκονται καθησυχαστικά για την παγκόσμια ασφάλεια. Εγώ μπαίνω για μπάνιο τώρα, και αν έχω πετύχει κάποιο νεύρο εν αγνοία μου, τα παιδιά θα πάνε βόλτα με ελικόπτερο αντί με αυτοκίνητο. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.
Δευτέρα 31 Αυγούστου 2009
Η γρίππη των χείρων…
…των χείρων πονοκεφάλων που έχω νιώσει ποτέ μου, δηλαδή.
Όχι αυτό που πέρασε, το προηγούμενο Σάββατο επιστρέψαμε από τας διακοπές μας, υπό ελαφρώς διαφορετικές συνθήκες από αυτές που περιμέναμε. Εκεί που θα επέστρεφα μόνος για μια εβδομάδα στην Αθήνα αφήνοντας τα παιδιά να παραθερίσουν παρέα με τα πεθερικά μου, ένα πρόβλημα υγείας στενού συγγενούς της συζύγου μάς άλλαξε τα σχέδια, και τελικά γυρίσαμε εγώ, Αθανασία και παιδιά.
Την Πέμπτη το μεσημέρι με έπιασε αισχρός πονοκέφαλος, και αργότερα το βράδυ με έπιασε και πυρετός, καταλαγιασμένος κάπως αφού ήδη είχα πάρει παρακεταμόλη, αλλά πυρετός. Λόγω και ελαφράς αυχενικής δυσκαμψίας, είπα να πάω την επομένη στο νοσοκομείο, οπότε ζήτησα από τον πατέρα μου να έρθει το πρωί να κάτσει με τα παιδιά.
Πάω Σισμανόγλειο κατά τις εννιά και είκοσι, μου λένε «εφημερεύουμε μετά τις 14:30, θέλετε να έρθετε τότε;», «καλά, πού αλλού μπορώ να πάω;» «Στο Παπαδημητρίου». Ψάχνοντας στην πορεία, είδα πως το "Παπαδημητρίου" είναι πλέον το 1ο θεραπευτήριο του ΙΚΑ. Πάω. Περιμένω, μπαίνω στο παθολογικό, με πιάνουν. Με εξετάζουν δυο ειδικευόμενοι, με εξετάζει και η επιβλέπουσα (υποθέτω). (Α, ναι, βρήκα και την ευκαιρία να το παίξω έξυπνος: όταν με ψηλαφούσε η κοπέλα, με ρώτησε: «Γιατί ήρθατε;» Της λέω, «Ισχυρός πονοκέφαλος, πυρετός, και επειδή είχα λίγο αυχενική δυσκαμψία, είπα μήπως είναι καμιά λοίμωξη του κουνουσού.» Η κοπέλα κάνει ένα κλικ πίσω και λέει «Τι σχέση έχετε με ιατρική;» Για να μη το παραγραμήσω, της είπα «Βλέπω ιατρικές σειρές…» και το άφησα εκεί). Έμαθα πως μπορεί να είναι μια πρόσφατη ίωση κύκλου 72 ωρών, όπως έμαθα πως είπαν στη σύζυγο ενός καλού Περουβιανού κυρίου που είναι χρόνια στην Ελλάδα, ο οποίος κ. Γκαγιέγκο είχε ίδια συμπτώματα με εμένα.
Εμένα και τον κ. Γκαγιέγκο μάς κατέταξαν στα επείγοντα και θα πηγαίναμε για αξονική στο Σισμανόγλειο. Φώναξαν ασθενοφόρο, και μου έβαλαν ορρό δεξτρόζης όσο περίμενα —ευτυχώς, δηλαδή, επειδή ήταν το μόνο πράγμα που "έφαγα" όλη μέρα. Με τα πολλά, πήγαμε, κάναμε την αξονική (η οποία βγήκε ΚΑΘΑΡΗ, όχι ΚΕΝΗ, εντάξει εξυπνάκηδες;), γυρίσαμε, είδαμε και τα αποτελέσματα των εξετάσεων αίματος. Τα δικά μου ήταν γενικώς καλά, μόνο πίεση είχα (170/90) πακέτο με τον πονοκέφαλο.
Αποφασίζουν να μας στείλουν στον Ερυθρό για περαιτέρω εξετάσεις επειδή είχε νευρολογικό που θα εφημέρευε, και η ώρα ήδη είχε πάει δωδεκάμιση. Εχώ συνέχισα να λαγοκοιμάμαι, ενώ σταλιά-σταλιά κι αχόρταγα έπινα τη δεξτρόζη. Κατά τις δύο παρά μάς λένε πως ήρθε το ασθενοφόρο για τη μεταφορά, αλλά οι θέσεις ήταν ήδη πιασμένες από δύο άλλους ασθενείς με τους συνοδούς τους. Οι γιατροί μας τσακώθηκαν με τους συνοδούς των άλλων ασθενών, εμείς-ήρθαμε-πρώτοι-αυτοί-έχουν-προτεραιότητα και άλλα τέτοια μεσογειακά, καταλήξαμε στην (λογική για 'μένα) λύση να μπουν όλοι οι ασθενείς στο ασθενοφόρο καθιστοί και οι συνοδοί να πάνε με δικό τους όχημα στον Ερυθρό (που και πάλι προκάλεσε διαμαρτυρίες για την κατάσταση στην Ελλάδα και να που έχει δίκιο ο Ευαγγελάτος όταν τα λέει στην τηλεόραση), τέλος πάντων πήγαμε.
Οι εκεί νευρολόγοι επέδειξαν δυσαρέσκεια που το Παπαδημητρίου τούς έστειλε πεσκέσι («αυτοί δεν έχουν νευρολόγους;»), και εξετάζουν πολύ γρήγορα τον κ. Γκαγιέγκο. Βγαίνει αισιόδοξος, και προσφέρεται μετά της συζύγου να περιμένουν και εμένα ώστε να ανέβουμε και οι τρεις προς το Παπαδημητρίου με το δικό τους όχημα (που οδηγούσε η σύζυγος). Εγώ άργησα λίγο, επειδή ήταν αρκετή «πελατεία» του Νευρολογικού εκεί που περίμενε, αλλά μπήκα. Διαπίστωσαν κι αυτοί (4 γνωματεύσεις! η τέταρτη προήλθε από προϊσταμένη άλλου τμήματος που ήταν περαστική, η οποία ρώτησε «γιατί θέλετε και τη δική μου γνώμη;» οπότε πετάχτηκα εγώ «επειδή είστε πιο τσαχπίνα και φαίνεστε πιο σοβαρή επαγγελματίας», αλλά ευτυχώς γέλασαν και φαινομενικά δεν με διαολόστειλε κανείς) πως η δυσκαμψία μου μάλλον δεν ήταν ανησυχητική (τα πόδια λύγιζαν ελεύθερα, για παράδειγμα), αλλά ο γιατρός μού είπε «καλύτερα να κάνουμε και μια οσφυονωτιαία παρακέντηση.» Αν έκανα, όμως, θα έπρεπε για ιατρικούς και διαχειριστικούς λόγους (επερχόμενο ΣΚ) να βγω το νωρίτερο Δευτέρα μεσημέρι, που θα ήταν πρόβλημα στο σπίτι με την παρούσα κατάσταση. Το συζητήσαμε από εδώ κι από εκεί, ρώτησα τι χρονικά περιθώρια έχω αν είναι κάτι πιο σοβαρό από την ίωση, μα-μου-σου-του-σουξου-μουξου-μανταλάκια, ανέλαβα την ευθύνη υπογράφοντας ότι κατανόησα τι μου είπαν και προτιμώ να μη κάνω παρακέντηση αλλά να παρακολουθήσω την εξέλιξη της ασθένειας, και τα συμφωνήσαμε.
Τους λέω κιόλας, «η ροή του ορρού έχει σταματήσει, δε μου τον βγάζετε;» Άλλη διαδικασία που βαριέμαι να περιγράψω, κατέληξαν να μου βγάλουν τον ορρό αλλά να μου αφήσουν την πεταλούδα για να μου τη βγάλουν στο Παπαδημητρίου όπου «καλό θα ήταν» να ξαναπάω. Τους λέω, «ρε παιδιά, δεν εφημερεύει σήμερα το Παπαδημητρίου, θα έχουν φύγει οι γιατροί», με συνοπτικές διαδικασίες με διώχνουν. (Για αυτό είπα φαινομενικά δεν με διαολόστειλαν.)
Το ζεύγος Γκαγιέγκο (να 'ναι καλά οι άνθρωποι) με περίμεναν ακόμα, ανεβαίνουμε όλοι μαζί στο τέως Παπαδημητρίου και με αφήνουν, μπαίνω στο έρημο ισόγειο. Βρίσκω μια καθαρίστρια, με πάει σε ένα γραφείο, εξηγώ σε μια κυρία τι θέλω (δευτερευόντως, να ενημερώσω τους γιατρούς που με εξέτασαν το πρωί, πρωτευόντως ΝΑ ΜΟΥ ΒΓΑΛΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΗ ΓΡΑΜΗΜΕΝΗ ΤΗΝ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ). Μου λέει να πάω στον δεύτερο. Κάποιος με ένδυση χειρουργείου ήθελε να ανέβει πάνω επίσης, αλλά το ασανσέρ δεν δούλευε επειδή στον δεύτερο η πόρτα δεν κλείνει πάντα καλά.
Να τονίσω πως όλη μέρα είχα «φάει» λίγη δεξτρόζη, είχα πιει συνολικά ενάμισι πλαστικό ποτηράκι νερό που μου είχαν δώσει, και ο πονοκέφαλος δεν είχε σταματήσει, με κορυφώσεις κάθε φορά που σηκωνόμουν ή καθόμουν ή ξάπλωνα ή άλλαζα γενικώς στάση. Δεν είχα πάρει κανένα χάπι.
Ανεβήκαμε από τις σκάλες, αλλά τελικά έπρεπε να πάω στον τρίτο, όπου θα έβρισκα τουλάχιστον τον ένα από τους πρωινούς. Κλείνω καλά την πόρτα του ασανσέρ, το καλώ, ανεβαίνω έναν όροφο. Ενημερώνω τη νοσηλεύτρια, μου λέει «να ψάξω το γιατρό», «βγάλτε μου αν θέλετε και την πεταλούδα», «να σας δει ο γιατρός και μετά» και—
Βαρέθηκα να τα γράφω. Εν ολίγοις, με λίγη ακόμα αναμονή, συζήτηση, αναμονή, αναζήτηση, συζήτηση, αναμονή, συζήτηση, μου έβγαλαν την πεταλούδα κι έφυγα για το σπίτι. Έφτασα κατά τις επτάμιση το απόγευμα.
Τώρα είμαι πολύ καλύτερα, ευχαριστώ. Εννοώ, και από άποψη σωματικής υγείας, και ψυχολογικής.
ΥΓ ξαναδιάβασα το post, και επειδή τον τελευταίο καιρό έκανα κακές παρέες, και όντας παιδί άβγαλτο και ευεπηρέαστο, να προσθέσω ένα disclaimer:
DISCLAIMER:
Με την παρούσα ανάρτηση δεν διαμαρτύρομαι για την επαγγελματική συμπεριφορά κανενός ιατρού ή νοσηλευτή. Γνωρίζω πλήρως σε ποια χώρα ζω, ξέρω την κατάσταση, απλώς γκρινιάζω λίγο ως προσωπική αυτοψυχοθεραπεία.
Όχι αυτό που πέρασε, το προηγούμενο Σάββατο επιστρέψαμε από τας διακοπές μας, υπό ελαφρώς διαφορετικές συνθήκες από αυτές που περιμέναμε. Εκεί που θα επέστρεφα μόνος για μια εβδομάδα στην Αθήνα αφήνοντας τα παιδιά να παραθερίσουν παρέα με τα πεθερικά μου, ένα πρόβλημα υγείας στενού συγγενούς της συζύγου μάς άλλαξε τα σχέδια, και τελικά γυρίσαμε εγώ, Αθανασία και παιδιά.
Την Πέμπτη το μεσημέρι με έπιασε αισχρός πονοκέφαλος, και αργότερα το βράδυ με έπιασε και πυρετός, καταλαγιασμένος κάπως αφού ήδη είχα πάρει παρακεταμόλη, αλλά πυρετός. Λόγω και ελαφράς αυχενικής δυσκαμψίας, είπα να πάω την επομένη στο νοσοκομείο, οπότε ζήτησα από τον πατέρα μου να έρθει το πρωί να κάτσει με τα παιδιά.
Πάω Σισμανόγλειο κατά τις εννιά και είκοσι, μου λένε «εφημερεύουμε μετά τις 14:30, θέλετε να έρθετε τότε;», «καλά, πού αλλού μπορώ να πάω;» «Στο Παπαδημητρίου». Ψάχνοντας στην πορεία, είδα πως το "Παπαδημητρίου" είναι πλέον το 1ο θεραπευτήριο του ΙΚΑ. Πάω. Περιμένω, μπαίνω στο παθολογικό, με πιάνουν. Με εξετάζουν δυο ειδικευόμενοι, με εξετάζει και η επιβλέπουσα (υποθέτω). (Α, ναι, βρήκα και την ευκαιρία να το παίξω έξυπνος: όταν με ψηλαφούσε η κοπέλα, με ρώτησε: «Γιατί ήρθατε;» Της λέω, «Ισχυρός πονοκέφαλος, πυρετός, και επειδή είχα λίγο αυχενική δυσκαμψία, είπα μήπως είναι καμιά λοίμωξη του κουνουσού.» Η κοπέλα κάνει ένα κλικ πίσω και λέει «Τι σχέση έχετε με ιατρική;» Για να μη το παραγραμήσω, της είπα «Βλέπω ιατρικές σειρές…» και το άφησα εκεί). Έμαθα πως μπορεί να είναι μια πρόσφατη ίωση κύκλου 72 ωρών, όπως έμαθα πως είπαν στη σύζυγο ενός καλού Περουβιανού κυρίου που είναι χρόνια στην Ελλάδα, ο οποίος κ. Γκαγιέγκο είχε ίδια συμπτώματα με εμένα.
Εμένα και τον κ. Γκαγιέγκο μάς κατέταξαν στα επείγοντα και θα πηγαίναμε για αξονική στο Σισμανόγλειο. Φώναξαν ασθενοφόρο, και μου έβαλαν ορρό δεξτρόζης όσο περίμενα —ευτυχώς, δηλαδή, επειδή ήταν το μόνο πράγμα που "έφαγα" όλη μέρα. Με τα πολλά, πήγαμε, κάναμε την αξονική (η οποία βγήκε ΚΑΘΑΡΗ, όχι ΚΕΝΗ, εντάξει εξυπνάκηδες;), γυρίσαμε, είδαμε και τα αποτελέσματα των εξετάσεων αίματος. Τα δικά μου ήταν γενικώς καλά, μόνο πίεση είχα (170/90) πακέτο με τον πονοκέφαλο.
Αποφασίζουν να μας στείλουν στον Ερυθρό για περαιτέρω εξετάσεις επειδή είχε νευρολογικό που θα εφημέρευε, και η ώρα ήδη είχε πάει δωδεκάμιση. Εχώ συνέχισα να λαγοκοιμάμαι, ενώ σταλιά-σταλιά κι αχόρταγα έπινα τη δεξτρόζη. Κατά τις δύο παρά μάς λένε πως ήρθε το ασθενοφόρο για τη μεταφορά, αλλά οι θέσεις ήταν ήδη πιασμένες από δύο άλλους ασθενείς με τους συνοδούς τους. Οι γιατροί μας τσακώθηκαν με τους συνοδούς των άλλων ασθενών, εμείς-ήρθαμε-πρώτοι-αυτοί-έχουν-προτεραιότητα και άλλα τέτοια μεσογειακά, καταλήξαμε στην (λογική για 'μένα) λύση να μπουν όλοι οι ασθενείς στο ασθενοφόρο καθιστοί και οι συνοδοί να πάνε με δικό τους όχημα στον Ερυθρό (που και πάλι προκάλεσε διαμαρτυρίες για την κατάσταση στην Ελλάδα και να που έχει δίκιο ο Ευαγγελάτος όταν τα λέει στην τηλεόραση), τέλος πάντων πήγαμε.
Οι εκεί νευρολόγοι επέδειξαν δυσαρέσκεια που το Παπαδημητρίου τούς έστειλε πεσκέσι («αυτοί δεν έχουν νευρολόγους;»), και εξετάζουν πολύ γρήγορα τον κ. Γκαγιέγκο. Βγαίνει αισιόδοξος, και προσφέρεται μετά της συζύγου να περιμένουν και εμένα ώστε να ανέβουμε και οι τρεις προς το Παπαδημητρίου με το δικό τους όχημα (που οδηγούσε η σύζυγος). Εγώ άργησα λίγο, επειδή ήταν αρκετή «πελατεία» του Νευρολογικού εκεί που περίμενε, αλλά μπήκα. Διαπίστωσαν κι αυτοί (4 γνωματεύσεις! η τέταρτη προήλθε από προϊσταμένη άλλου τμήματος που ήταν περαστική, η οποία ρώτησε «γιατί θέλετε και τη δική μου γνώμη;» οπότε πετάχτηκα εγώ «επειδή είστε πιο τσαχπίνα και φαίνεστε πιο σοβαρή επαγγελματίας», αλλά ευτυχώς γέλασαν και φαινομενικά δεν με διαολόστειλε κανείς) πως η δυσκαμψία μου μάλλον δεν ήταν ανησυχητική (τα πόδια λύγιζαν ελεύθερα, για παράδειγμα), αλλά ο γιατρός μού είπε «καλύτερα να κάνουμε και μια οσφυονωτιαία παρακέντηση.» Αν έκανα, όμως, θα έπρεπε για ιατρικούς και διαχειριστικούς λόγους (επερχόμενο ΣΚ) να βγω το νωρίτερο Δευτέρα μεσημέρι, που θα ήταν πρόβλημα στο σπίτι με την παρούσα κατάσταση. Το συζητήσαμε από εδώ κι από εκεί, ρώτησα τι χρονικά περιθώρια έχω αν είναι κάτι πιο σοβαρό από την ίωση, μα-μου-σου-του-σουξου-μουξου-μανταλάκια, ανέλαβα την ευθύνη υπογράφοντας ότι κατανόησα τι μου είπαν και προτιμώ να μη κάνω παρακέντηση αλλά να παρακολουθήσω την εξέλιξη της ασθένειας, και τα συμφωνήσαμε.
Τους λέω κιόλας, «η ροή του ορρού έχει σταματήσει, δε μου τον βγάζετε;» Άλλη διαδικασία που βαριέμαι να περιγράψω, κατέληξαν να μου βγάλουν τον ορρό αλλά να μου αφήσουν την πεταλούδα για να μου τη βγάλουν στο Παπαδημητρίου όπου «καλό θα ήταν» να ξαναπάω. Τους λέω, «ρε παιδιά, δεν εφημερεύει σήμερα το Παπαδημητρίου, θα έχουν φύγει οι γιατροί», με συνοπτικές διαδικασίες με διώχνουν. (Για αυτό είπα φαινομενικά δεν με διαολόστειλαν.)
Το ζεύγος Γκαγιέγκο (να 'ναι καλά οι άνθρωποι) με περίμεναν ακόμα, ανεβαίνουμε όλοι μαζί στο τέως Παπαδημητρίου και με αφήνουν, μπαίνω στο έρημο ισόγειο. Βρίσκω μια καθαρίστρια, με πάει σε ένα γραφείο, εξηγώ σε μια κυρία τι θέλω (δευτερευόντως, να ενημερώσω τους γιατρούς που με εξέτασαν το πρωί, πρωτευόντως ΝΑ ΜΟΥ ΒΓΑΛΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΗ ΓΡΑΜΗΜΕΝΗ ΤΗΝ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ). Μου λέει να πάω στον δεύτερο. Κάποιος με ένδυση χειρουργείου ήθελε να ανέβει πάνω επίσης, αλλά το ασανσέρ δεν δούλευε επειδή στον δεύτερο η πόρτα δεν κλείνει πάντα καλά.
Να τονίσω πως όλη μέρα είχα «φάει» λίγη δεξτρόζη, είχα πιει συνολικά ενάμισι πλαστικό ποτηράκι νερό που μου είχαν δώσει, και ο πονοκέφαλος δεν είχε σταματήσει, με κορυφώσεις κάθε φορά που σηκωνόμουν ή καθόμουν ή ξάπλωνα ή άλλαζα γενικώς στάση. Δεν είχα πάρει κανένα χάπι.
Ανεβήκαμε από τις σκάλες, αλλά τελικά έπρεπε να πάω στον τρίτο, όπου θα έβρισκα τουλάχιστον τον ένα από τους πρωινούς. Κλείνω καλά την πόρτα του ασανσέρ, το καλώ, ανεβαίνω έναν όροφο. Ενημερώνω τη νοσηλεύτρια, μου λέει «να ψάξω το γιατρό», «βγάλτε μου αν θέλετε και την πεταλούδα», «να σας δει ο γιατρός και μετά» και—
Βαρέθηκα να τα γράφω. Εν ολίγοις, με λίγη ακόμα αναμονή, συζήτηση, αναμονή, αναζήτηση, συζήτηση, αναμονή, συζήτηση, μου έβγαλαν την πεταλούδα κι έφυγα για το σπίτι. Έφτασα κατά τις επτάμιση το απόγευμα.
Τώρα είμαι πολύ καλύτερα, ευχαριστώ. Εννοώ, και από άποψη σωματικής υγείας, και ψυχολογικής.
ΥΓ ξαναδιάβασα το post, και επειδή τον τελευταίο καιρό έκανα κακές παρέες, και όντας παιδί άβγαλτο και ευεπηρέαστο, να προσθέσω ένα disclaimer:
DISCLAIMER:
Με την παρούσα ανάρτηση δεν διαμαρτύρομαι για την επαγγελματική συμπεριφορά κανενός ιατρού ή νοσηλευτή. Γνωρίζω πλήρως σε ποια χώρα ζω, ξέρω την κατάσταση, απλώς γκρινιάζω λίγο ως προσωπική αυτοψυχοθεραπεία.
Παρασκευή 7 Αυγούστου 2009
33, Skylark st.
Δεν προλαβαίνω να δω καν τα email μου, είμαι μακριά και με δανεικό internet. Απλώς προχθεσινοβραδινό συμβάν.
Είμαστε λοιπόν διακοπές στην όμορφη Λευκάδα, και παρέα με κ.κ. Άζραελ, Αζραέλαινα και Αζραελάκι βγήκαμε να φάμε. Ο Μενέλαος ατακτούσε, και τον βάλαμε τιμωρία: έκατσε σε μια καρέκλα και δεν επιτρεπόταν να κατέβει από εκεί. Ρωτάει η Αζραέλαινα: «έχει συναίσθηση της τιμωρίας;» «Βεβαίως» απαντώ, «και πολύ καλή, μάλιστα, αφού όταν είμαστε σπίτι και μπαίνει τιμωρία, μπαίνει στο παρκοκρέβατό του από όπου δεν μπορεί να βγει. Στέρηση ελευθερίας, που όλοι αντιλαμβάνονται.» Λέει ο Άζραελ, «Μήπως να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο στο σπίτι, μια μικρή φυλακή.»
Ο Αλέξανδρος με ύφος έμπειρου: «Εγώ έχω κάνει πολλές φυλακές.»
Είμαστε λοιπόν διακοπές στην όμορφη Λευκάδα, και παρέα με κ.κ. Άζραελ, Αζραέλαινα και Αζραελάκι βγήκαμε να φάμε. Ο Μενέλαος ατακτούσε, και τον βάλαμε τιμωρία: έκατσε σε μια καρέκλα και δεν επιτρεπόταν να κατέβει από εκεί. Ρωτάει η Αζραέλαινα: «έχει συναίσθηση της τιμωρίας;» «Βεβαίως» απαντώ, «και πολύ καλή, μάλιστα, αφού όταν είμαστε σπίτι και μπαίνει τιμωρία, μπαίνει στο παρκοκρέβατό του από όπου δεν μπορεί να βγει. Στέρηση ελευθερίας, που όλοι αντιλαμβάνονται.» Λέει ο Άζραελ, «Μήπως να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο στο σπίτι, μια μικρή φυλακή.»
Ο Αλέξανδρος με ύφος έμπειρου: «Εγώ έχω κάνει πολλές φυλακές.»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)