κρίση -απλοί υπολογισμοί ΚΡΙΣΗ.pps

Το λάβατε κι εσείς, αυτό που λέει πως αν αντί η οικονομική ενίσχυση να δοθεί στις τράπεζες, να μοιραστεί στον κόσμο και να γίνουμε όλοι εκατομμυριούχοι;

Εγώ το έλαβα ήδη από δύο γνωστούς. Πολύ εντυπωσιακά δεν τα λένε;

Ειρωνεία τέλος, γαμώ τους ηλίθιους που τα γράφουν αυτά τα powderpoints, ή εξυπνάκηδες που θεωρούν πως στέλνουν σε ηλίθιους. Γαμώ τις απλές πράξεις, γαμώ, και γαμώ τις παπαριές που υποτίθεται πως έστειλε «ένας απλός τηλεθεατής στο CNN».

Αν διαιρέσουμε τα 700 δισεκατομμύρια δολάρια της οικονομικής ενίσχυσης, λέει, και τα μοιράσουμε στα 6,7 δισεκατομμύρια ανθρώπους του κόσμου, ο καθένας μας θα πάρει 104 εκατομμύρια δολάρια.

Δοκίμασα στο Calc των windows, στο POSIX units και στον interpreter της Python, και όλα είναι άχρηστα, γιατί μου βγάζουν ότι μου αντιστοιχούν μόνο 104 δολάρια, επιβεβαιώνοντας έτσι και την δική μου προ ηλεκτρονικών βοηθημάτων υποψία ότι τον πούλον θα πάρω. (Νίκο, μη πεταχτείς σαν πορδή)

Το ίδιο και με τα 26 δισ. ευρώ της Γαλλίας διαιρεμένα με τους 60 εκ. κατοίκους της: ο «απλός τηλεθεατής» βρίσκει πως ο κάθε Γάλλος θα πάρει 433,33 εκατομμύρια ευρώ, ενώ εγώ βρίσκω μόνο 433 ευρώ (περίπου όσα δίνει και το ταμείο ανεργίας).

Θα λείψω μερικές μέρες στη Γαλλία, επειδή έχω ακούσει πως εκεί τα έχουν φτυσμένα τα Windows και όλοι οι δημόσιοι οργανισμοί χρησιμοποιούν Gentoo με USE flags τα -ffast-math και -funsafe-math-optimizations. Όταν έρθω εκατομμυριούχος, μη μου ζητάτε λεφτά.

You Asked For It

Τρίβιο της ημέρας: το Wilhelm Scream είναι μια κραυγή που χρησιμοποιείται κατά κόρον, ως εσωτερικό αστείο, σε διάφορες ταινίες άσχετες μεταξύ τους. Μπείτε στο wikipedia και διαβάστε. Εγώ θέλω να σας πω ότι ωχριά μπροστά στην τσιρίδα του Μενέλαου, μια τσιρίδα που μου τρυπάει τα αυτιά και λόγω συχνοτήτων και λόγω εντάσεως, κάτι το οποίο το γνωρίζει ο Μενέλαος και το χρησιμοποιεί ως όπλο εναντίον μου, αναγκάζοντάς με να βάζω βαμβάκι στα αυτιά. Φυσικά, δεν το κάνει κατά παραγγελία, ούτε έχω μια κάμερα στο χέρι όταν το κάνει σοβαρά, οπότε πάρτε ένα δείγμα (και φυσικά το μικροφωνάκι της κάμερας δεν επαρκεί για την πιστότητα του ήχου):



(συχνά όταν τσιρίζει έτσι, εγώ ακούω με παραμόρφωση την τσιρίδα, κάτι σαν να κάνει clipping του ήχου. Δεν θέλω να πω ότι έχω ψηφιακά αυτιά, απλώς προσπαθώ να σας δώσω να καταλάβετε πώς το αντιλαμβάνομαι, κάτι σαν να μπουκώνει το μικρόφωνο. Μια φορά έτυχε ο Αργύρης να ακούσει κάτι κοντινό σε αυτό που περιγράφω, αλλά ευτυχώς αυτή είναι μια εμπειρία που δεν την νιώθει κανείς άλλος).

Κατά τα άλλα, καθυστερημένη ανταπόκριση από τις Απόκριες. Εδώ βλέπετε τον Αλέξανδρο με τη στολή που του είχε πάρει η θεία του:



…και εδώ βλέπετε τη συνέχεια της ιστορίας, μερικές ώρες μετά. Οι ήδη γονείς δεν θα χρειαστεί να περιμένετε να ακούσετε την εξήγηση στο video για να καταλάβετε τι τρέχει:



Ένα άλλο αγαπημένο άθλημά μας είναι η μακριά γαϊδούρα, τροποποιημένη ως εξής: εγώ κάθομαι στο πάτωμα, βάζω μαξιλάρια εμπρός μου και περιμένω την επέλαση της ελαφράς ταξιαρχίας:



Στη συνέχεια, βλέπετε πως στη διαπαιδαγώγηση του Αλέξανδρου εκτιμούμε τις ειλικρινείς αντιδράσεις:



(αν δεν καταλάβατε, τον μαθαίνουμε να χασμουριέται στις καίριες στιγμές)

Και για το θέμα της ειλικρίνειας του Αλέξανδρου προς εμένα: τον ρώτησα γιατί δεν πίνει το γάλα του, και, όντας στην ηλικία που αρχίζει τις απαντήσεις τύπου: «Μπαμπά… δεν πίνω το γάλα… γιατί… α, τι είναι αυτό εκεί πάνω;» ή «… …ο σπάνταμαντ δεν έχει αυτοκίνητο», ή «… …ο Μακουίν δεν έχει φώτα» κτλ, άρχισε να λέει κάτι τέτοια, οπότε του είπα «περίμενε να σε γράψω όταν τα λες». On-camera η συζήτηση εξελίχθηκε διαφορετικά, αλλά και πάλι ενδεικτικά:



Τέλος, θέλω να πω πως η απόδειξη για τη μη ύπαρξη λύσεως στην εξίσωση xⁿ+yⁿ=zⁿ, όπου x,y,z,n ακέραιοι και n>2 είναι πολύ απλή. Ξεκινάμε από την απλούστατη μετατροπή xⁿ = zⁿ-yⁿ, δηλαδή η διαφορά των δύο δυνάμεων είναι μια δύναμη του ίδιου βαθμού, και…

Τώρα που το σκέφτομαι, δεν έχω πολύ χώρο στο blog μου, και θα γράψω κάπου αλλού την απόδειξη.

Tears in the rain (the Admin's Cut)

Στην εταιρία όπου δουλεύει ο Αργύρης, o admin έστειλε ένα ενημερωτικό e-mail στους υπόλοιπους στην εταιρία όταν παραιτήθηκε (μάλλον). Το βρήκα εξαίσιο. Το παραθέτω χωρίς το “voice over”:)

"…I've seen power supplies on fire off the side of the computer room. I've seen NTU lights glitter in the dark near the Mail Gate. I've seen glorious battles in the UT server. All these moments will be lost in time, like tears in the rain. Time to quit…”

Η ημερομηνία στο subject θα είναι η τελευταία μου ημέρα στην τάδε εταιρία.

Θ.

Απάτη

Δεν ξέρω, κάθε φορά που αγοράζω ένα συγκεκριμένο προϊόν, αισθάνομαι πως κάνω απατεωνιά σε βάρος της εταιρίας που το παράγει. Το προϊόν είναι το After Shave Balsam της Nivea. Ξεκίνησα να το χρησιμοποιώ τουλάχιστον από μετά το σχολείο, άρα (νοερός υπολογισμός) : μέσα σε 19 χρόνια, το έχω αγοράσει πέντε ή έξι φορές.

Δεν κάνω πλάκα. Απλώνεται εύκολα, δεν χρειάζεται να βάλεις πολύ μετά το ξύρισμα, συν το γεγονός ότι δεν ξυρίζομαι και κάθε μέρα. Στο προηγούμενο δοχείο είχα σημειώσει με μαρκαδόρο ημερομηνία αγοράς, νομίζω Ιούλιος του 2006, αλλά επειδή είναι κάτι σαν πορσελάνη, όταν άδειασε τελείως, η σημείωση είχε σχεδόν σβηστεί. Άσε που η πορσελάνη περιέχει 100 ml, ενώ η παλιά πλαστική συσκευασία (μέχρι το προ-προηγούμενο δοχείο που αγόρασα) περιείχε 115 ml. Απατεώνες, παιδί μου. Ούτε τρία χρόνια δεν βγάζεις, πια, με τη νέα δόση.

Η τηλεόραση λέει τώρα για τη μεγάλη νίκη που πετύχαμε το Σάββατο με την ώρα της Γης. Μπα; Λέει γλιτώσαμε τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Μπα; Εμείς που κλείσαμε όλα τα φώτα και ανάψαμε κεράκια, δηλαδή; Μόνο εμείς ανάψαμε κεράκια; Και γιατί όταν βγήκα να κάνω τσιγάρο, έβλεπα κανονικά (όσο βλέπω από το μπαλκόνι της κουζίνας) τα φώτα στους δρόμους; Ο δήμος Αμαρουσίου (πιάνεται για Μαρούσι το Πολύδροσο), φαντάζομαι, δεν συμμετείχε.

Η ώρα της Γης ήταν μια συμβολική κίνηση, αφενός για να αφυπνιστούμε οι ίδιοι (δεν πρόκειται), αφετέρου για να δώσουμε το μήνυμα στους powers-that-be πως νοιαζόμαστε (δεν πρόκειται). Η αλήθεια είναι πως η πλειοψηφία χέστηκε: και το νερό θα τρέχει από τη βρύση, και ρεύμα θα καίμε ασύστολα (φτωχοί είμαστε; )

Στο παρόν post δεν χρησιμοποίησα καθόλου εισαγωγικά, παρότι έτρεμαν τα χέρια μου που δεν τα έβαζα στα πολλά σημεία όπου χρειάζονταν, επειδή κάπου διάβασα πως τα εισαγωγικά επιταχύνουν τον θερμικό θάνατο του σύμπαντος.¹


¹ η ειρωνεία απαιτεί περισσότερη σκέψη για να χωνευτεί, και είναι γνωστό πως οι εξτρά στροφές του εγκεφάλου παράγουν αέρια θερμοκηπίου.

Προστριβές

Πάλι μάλωσα τον Αλέξανδρο σήμερα το απόγευμα (μπαίνει «να πλύνει τα χέρια του» στο βεσέ, ανοίγει τη βάνα του ζεστού, βάζει κρεμοσάπουνο και πάει να βάλει τα χέρια του κάτω απ' το νερό.) Αφήνω απέξω τις γραφικές αφηγήσεις, και θα πω ότι τον έβαλα τιμωρία στο δωμάτιό του (διότι έκανε κάτι που του έχω πει να μην κάνει). Ήταν και ο παππούς του¹ εκείνη την ώρα στο σπίτι, οπότε έριξε και μπόλικο από το σπαραξικάρδιο κλάμα του. Τέλος πάντων, τον άφησα δύο λεπτά μόνο του, μετά μπήκα και του άρχισα το κήρυγμα, και καταλήξαμε στο εξής:

«Κατάλαβες, Αλέξανδρε;»
«Ναι.»
«Ό,τι λέμε εγώ κι η μαμά…;»
«Αυτό θα κάνω.»

Πέρασαν οι ώρες, ήταν η ώρα που έπινε το γάλα και η Αθανασία δίπλα έβλεπε «παιδάκια» (το «Ευτυχισμένοι μαζί», δηλαδή). Εγώ άλλαζα θέσεις επειδή κουραζόταν το χέρι μου να κρατάω το ποτήρι (το πίνει και με το ραχάτι του), εκείνος μου έκανε νάζια και ματιές² και μου κωλοτριβόταν γενικώς. Κάποια στιγμή τον φιλάω στο κεφάλι, και μου λέει «κι εσένα» και με φιλάει κι εκείνος στο κεφάλι.

Του λέω (σημειώστε πως έχει παρατηρήσει τα καταφατικά νοήματα και τα «ναι, ναι» που λέει ένας ακροατής όταν ο άλλος μιλάει πολλή ώρα, και τα κάνει και αυτός όταν του μιλάς σοβαρά):

«Αλέξανδρε,» («Ναι!»)
»από την ώρα που σε μάλωσα,» («Ναι!»)
»όλο γλύκες είσαι.» («Ναι!»)
»Μήπως να σε μαλώνω κάθε μέρα;»
«…όχι!…» (φανταστείτε το «όχι» ίδιο σε διάρκεια και τονικότητα με το «Για μαλάκες ψάχνεις;»)

Χμ. Δεν μπορώ να το μεταφέρω καλά, αλλά επειδή του είπα ότι θα τα γράψω στο blog για να τα διαβάσει όταν μεγαλώσει, σκέφτηκα να φανώ συνεπής.


¹ Ο πεθερός μου και ο Αλέξανδρος πρέπει να έχουν παράνομη σχέση πίσω από την πλάτη μας :) Πέρα από την πλάκα, είναι το πρώτο εγγόνι του και δεν μπορεί να του χαλάσει χατίρι, και άμα μαλώνουμε τον Αλέξανδρο και είναι παρών ο πεθερός μου, κάλλιστα μπορεί να σηκωθεί και να φύγει θυμωμένος μαζί μας.

² Παίζει πολύ το ποιος νονός σε βάφτισε, προφανώς. Ο Γιάννης (νονός Αλέξανδρου), όπως νομίζω έχω ξαναπεί, είναι μεγάλη λέρα, και ο Αλέξανδρος πάει κατά 'κεί. Άλλο παράδειγμα επιρροής του νονού: πέρασε ο Αργύρης (νονός Μενέλαου) το μεσημέρι από το σπίτι. Αφού έφαγε ο Μενέλαος, λέω στον Αργύρη: «Δεν βάζεις τον Μενέλαο για ύπνο; Δεν θα αργήσει. Βάλ' τον στην κούνια του και κάτσε στο δίπλα κρεβάτι.» Τρία λεπτά και δεκατρία δευτερόλεπτα αργότερα, ο Μενέλαος ήταν ένας μπρούμυτος λιπόθυμος μπόγος και του Αργύρη είχαν ήδη αρχίσει να του στάζουν τα σάλια πάνω στο διπλανό κρεβάτι. Ευτυχώς δεν ροχαλίζει.

Δελτίο διαφημίσεων

Το λιπαντικό-βασικά-αλλά-ας-πούμε-massage-gel της Durex, γιατί το διαφημίζουν δύο αδέλφια; Λέω εγώ αδέλφια, τώρα, μπορεί να είναι η ιδέα μου.

Η Εύα της διαφήμισης του Νεσκαφέ με τον παράδεισο, γιατί δεν είναι ήδη παντρεμένη με κάποιον πάρα πολύ πλούσιο και δουλεύει ακόμα το κορίτσι; Επίσης, μήπως ξέρετε τα νούμερα που θα πέσουν στο Τζόκερ τώρα που έχει jackpot; Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Πολύ ακριβές οι διαφημίσεις της Cosmote, και γαμάτες. Αυτή με την σκηνή πόλης και τις πολλαπλές οπτικές γωνίες προφανώς την εκτιμάτε. Εγώ εκτιμάω και αυτήν με τους πάρα πολλούς φανταστικούς χαρακτήρες, που περπατάνε όλοι μαζί και κάτι γίνεται με μια πυραμίδα και κάποιος αναλήπτεται (επειδή μου αρέσουν οι διαφημίσεις, δεν σημαίνει πως τις μαθαίνω και απέξω). Ο λόγος που μου τράβηξε την προσοχή, βέβαια, είναι επειδή στο βάθος παίζει κι αυτό:


Βιντεάκια με τα μικρά θα έχω όταν αδειάσω πάλι την κάμερα. Όσον αφορά το Home Video Entertainment, μας πήγε λίγο πίσω η ωτίτιδα που έπαθε ο μικρός, και το 42°C που ανέβασε το Σάββατο που μας πέρασε. Είναι καλά τώρα, αντιβιώνεται.

Και εντελώς άσχετο με τα προηγούμενα: έχω καταφέρει, μέχρι στιγμής, ο Αλέξανδρος να με εμπιστεύεται και να μου λέει την αλήθεια, ακόμα κι αν αυτή δεν μου αρέσει (π.χ. έκανε κακά και ήπιε όλο το γάλα του, του έδωσα μια μικρή κίντερ για επιβράβευση. Όταν ήρθε η ώρα για νάνι, «Αλέξανδρε, γιατί με φιλάς;» του είπε η μάνα του· «γιατί σε αραπάω». «Αλέξανδρε, εμένα γιατί με φιλάς;» ρωτάω κι εγώ· «γιατί μου έδωσες κίντερ».) Διστάζω να είμαι αντίστοιχα ωμός μαζί του (π.χ. του εξηγώ τα περί κοινωνικών προτσές περίπου όπως θα του τα εξηγούσε κάποιος άλλος, δηλαδή του δίνω κίνητρα να είναι καλός και ευγενικός με τους άλλους χωρίς να εμβαθύνω σε θεωρίες περί ηδονισμού και ύστατων προσωπικών απολαβών.) Θα το παλέψω να το κρατήσω αυτό. Επίσης πρέπει να μετριάσω κάπως το ύφος που πρέπει να παίρνω όταν θυμώνω, που κάποιοι άνθρωποι μου το έχουν περιγράψει ως τουλάχιστον αιμοδιψές, επειδή βλέπω ότι καμιά φορά ο Αλέξανδρος χέζεται (μεταφορικά).

Εύλογη ερώτηση

Ο Αργύρης δεν παρακολουθεί το Lost, μόνο το ετοιμάζει για τους γονείς του. Το τελευταίο επεισόδιο τιτλοφορείται “Namasté”, που σημαίνει κάτι για όσους παρακολουθούν τη σειρά, αλλά προφανώς όχι για όσους δεν την παρακολουθούν. Ρωτάει, λοιπόν, χοντρικά:

«Τι έγινε, αυτό είναι το τελευταίο επεισόδιο;»
«Όχι, γιατί;»
«Τους βρήκαν. Χαθήκαμε. Ε, να 'μαστε.»