Ανήκετε κι εσείς σε αυτούς που εκνευρίζονται όταν βλέπουν λάθος τοποθετημένα κενά στους τηλεφωνικούς αριθμούς, ή μόνο εγώ τραβάω ζόρι; (Μην απαντήσετε. Ρητορική είναι η ερώτηση, δεν με ενδιαφέρει η απάντηση που έχετε να δώσετε εσείς ;-)
Για παράδειγμα, εκνευρίζομαι όταν βλέπω, για παράδειγμα, πως ο αριθμός κλήσης του κέντρου δηλητηριάσεων είναι 210 7793777 (για την ακρίβεια, δεν ξέρω αν έχει παραμείνει ο ίδιος, η συνήθεια να διαβάζω ετικέτες απορρυπαντικών στην τουαλέτα κόπηκε όταν έκανα χώρο και για βιβλία). Ή θα γράψεις 2107793777 (που είναι και πιο σωστό, αφού πια κάθε αριθμός είναι δεκαψήφιος), ή 21 07793777.
Αν έχετε την απορία πώς μου ήρθε τώρα αυτό, είναι επειδή πολύ πρόσφατα έπεσα σε άρθρα για πόλεις της Ελλάδας στη Βικηπαίδεια, και απορούσα με τη λογική τού να γράφεις πως κωδικοί κλήσης της Αθήνας είναι το 210, 211, 212. Το διόρθωσα, και στη συζήτηση της σελίδας ρώτησα αν θα πρέπει σε κάθε πόλη της Ελλάδας, τελικά, να βάλουμε δέκα διαφορετικούς κωδικούς κλήσης. Θα μπορούσαμε να βάλουμε εκατό κωδικούς κλήσης, ή χίλιους. Ας πούμε, αφού το 2107 793777 είναι το κέντρο δηλητηριάσεων, τότε και το 2107 είναι ισότιμος κωδικός κλήσης για την Αθήνα.
Νομίζω πως η σελίδα αυτή το συνοψίζει καλύτερα, μιας και είναι από την ΕΕΤΤ. Δείτε την FAQ «Είναι αλήθεια ότι ο νέος κωδικός κλήσης της Αθήνας γίνεται 210;»
Σάββατο 12 Μαΐου 2007
Παρασκευή 11 Μαΐου 2007
Ο καιρός περνάει
Ο μικρός πρωτοπερπάτησε πριν τρεις ημέρες. Πιασμένος από τη μία άκρη της κούνιας/κρεβατιού του, έπρεπε να πάει στην άλλη. Δεν τον βοηθούσε κανένας από τους δύο παρόντες στον χώρο. Έκανε λίγο τα «μμ, μμ» του, έδειχνε με το δάχτυλό του, αλλά τίποτα. Απάθεια.
Αναγκάστηκε να πάρει τα πράγματα στα χέρια του (μεταφορικά) ή να στηριχτεί στα δικά του πόδια (κυριολεκτικά). Ήταν τρία μικρά βήματα για εμάς, τρία γιγάντια βήματα για τον ίδιο. Εννοείται πως όταν πήρα την κάμερα στα χέρια για να το ξανακάνει, δεν το επανέλαβε. Ίσως γιατί ήδη ήταν εκεί που ήθελε να είναι, και ήδη σκάλιζε τα περίεργα κουμπάκια στην αιωρούμενη νανουροκοιμίστρα με τα μπλιμπλίκια και τα φωτάκια.
Τον έχω κόψει: είναι άνθρωπος του σκοπού, το ταξίδι για την ώρα δεν του λέει τίποτα αν ο προορισμός δεν του είναι ενδιαφέρων.
Κατά τα άλλα, ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί πρέπει να υπογράψω για να μπαίνουν ελληνικοί υπότιτλοι στα νέα BluRay και HD-DVD. Υπάρχει τέτοιο θέμα; Πού το είδατε; Ψάχνοντας σχετικά (είμαι γνωστός σπασαρχίδης και το παίζω εξυπνάκιας όταν μου στέλνουν αστικούς μύθους, θα έλεγε κανείς πως ο κύκλος μου θα το είχε μάθει και θα έπαυαν να προωθούν πράγματα χωρίς να κάνουν ένα στοιχειώδη έλεγχο), τα μόνα που βρήκα είναι τίτλοι που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή και ήδη συμπεριλαμβάνουν ελληνικούς υπότιτλους.
Ξέρει κανείς;
Αναγκάστηκε να πάρει τα πράγματα στα χέρια του (μεταφορικά) ή να στηριχτεί στα δικά του πόδια (κυριολεκτικά). Ήταν τρία μικρά βήματα για εμάς, τρία γιγάντια βήματα για τον ίδιο. Εννοείται πως όταν πήρα την κάμερα στα χέρια για να το ξανακάνει, δεν το επανέλαβε. Ίσως γιατί ήδη ήταν εκεί που ήθελε να είναι, και ήδη σκάλιζε τα περίεργα κουμπάκια στην αιωρούμενη νανουροκοιμίστρα με τα μπλιμπλίκια και τα φωτάκια.
Τον έχω κόψει: είναι άνθρωπος του σκοπού, το ταξίδι για την ώρα δεν του λέει τίποτα αν ο προορισμός δεν του είναι ενδιαφέρων.
Κατά τα άλλα, ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί πρέπει να υπογράψω για να μπαίνουν ελληνικοί υπότιτλοι στα νέα BluRay και HD-DVD. Υπάρχει τέτοιο θέμα; Πού το είδατε; Ψάχνοντας σχετικά (είμαι γνωστός σπασαρχίδης και το παίζω εξυπνάκιας όταν μου στέλνουν αστικούς μύθους, θα έλεγε κανείς πως ο κύκλος μου θα το είχε μάθει και θα έπαυαν να προωθούν πράγματα χωρίς να κάνουν ένα στοιχειώδη έλεγχο), τα μόνα που βρήκα είναι τίτλοι που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή και ήδη συμπεριλαμβάνουν ελληνικούς υπότιτλους.
Ξέρει κανείς;
Τετάρτη 4 Απριλίου 2007
Dark Days
«ένα blog για τις σκοτεινές μέρες που έρχονται…» ☺
Μου το έστειλε ένας φίλος, αλλά μου το έκανε εύκολο να καταλάβω περί τίνος πρόκειται, αφού είχαμε ήδη μιλήσει για το Sunshine.
Ωραία δουλειά (το blog). Και επειδή έτυχε να δω το τρέιλερ, έχω καλό προαίσθημα. Μακάρι να βγει αληθινό και να είναι καλή επιστημονική φαντασία.
Μου το έστειλε ένας φίλος, αλλά μου το έκανε εύκολο να καταλάβω περί τίνος πρόκειται, αφού είχαμε ήδη μιλήσει για το Sunshine.
Ωραία δουλειά (το blog). Και επειδή έτυχε να δω το τρέιλερ, έχω καλό προαίσθημα. Μακάρι να βγει αληθινό και να είναι καλή επιστημονική φαντασία.
Δευτέρα 26 Μαρτίου 2007
Εξαρχής γραμμένα τα Windows Vista!
Χαίρομαι που έχουν καθίσει από τη Microsoft και έχουν ξαναγράψει τα Windows δυο-τρεις φορές. Καλό πράγμα ο φρέσκος κώδικας (αν και πολλοί διαφωνούν, αλλά δε θα σας παρέχω link εδώ).
Έχω κι εγώ το κλασικό τεστ για να επαληθεύω τα λεγόμενα των δημοσιογράφων και των MS project managers. Έπεσε στα χέρια μου ένα laptop με σβίστα, μπήκα στο control panel, περίμενα να ανοίξει το control panel θαυμάζοντας το ωραίο progress bar, και με τα πολλά, αφού μπήκα στα fonts, έκανα κάπου δεξί κλικ και πάτησα Install new font.
Ναι. Ολόφρεσκος ο κώδικας. Τα controls είναι σύγχρονα (σχεδόν όλα), αλλά το dialog είναι πολύ παλιό.
Αν έχετε XP, μπείτε στα fonts και πατήστε File → Install new font, περίπου το ίδιο θα δείτε. Αν αισθάνεστε και τολμηροί, εγκαταστήστε όντως κάποιο font έτσι και δείτε το progress bar. Οι παλαιότεροι θα έχετε ευχάριστες αναμνήσεις.
ΥΓ Το παρόν εποσταρίστηκε εν τάχει για να προλάβουμε τον κλέψαντα του κλέψαντος που θα βάλει στο δικό του blog αντίστοιχο post χωρίς να αποδώσει τα τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι.
Έχω κι εγώ το κλασικό τεστ για να επαληθεύω τα λεγόμενα των δημοσιογράφων και των MS project managers. Έπεσε στα χέρια μου ένα laptop με σβίστα, μπήκα στο control panel, περίμενα να ανοίξει το control panel θαυμάζοντας το ωραίο progress bar, και με τα πολλά, αφού μπήκα στα fonts, έκανα κάπου δεξί κλικ και πάτησα Install new font.
Ναι. Ολόφρεσκος ο κώδικας. Τα controls είναι σύγχρονα (σχεδόν όλα), αλλά το dialog είναι πολύ παλιό.
Αν έχετε XP, μπείτε στα fonts και πατήστε File → Install new font, περίπου το ίδιο θα δείτε. Αν αισθάνεστε και τολμηροί, εγκαταστήστε όντως κάποιο font έτσι και δείτε το progress bar. Οι παλαιότεροι θα έχετε ευχάριστες αναμνήσεις.
ΥΓ Το παρόν εποσταρίστηκε εν τάχει για να προλάβουμε τον κλέψαντα του κλέψαντος που θα βάλει στο δικό του blog αντίστοιχο post χωρίς να αποδώσει τα τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι.
Δευτέρα 19 Μαρτίου 2007
Περί ευφυίας σε site
Κάποιος φίλος μου έστειλε το εξής ουρλ:
It is really very interesting!!!
Try it and test yourselves.
http://www.myreality.gr/mymind/1.html
Σαν spam δεν σας ακούγεται; Κάργα. Ας κάνω εγώ το πειραματόζωο, μιας και είμαι λίγο πιο ασφαλής από τους τριγύρω χρήστες (π.χ. δεν τρέχω antivirus :)
Λοιπόν, είδα την πρώτη σελίδα, και έχω τις εξής δύο παρατηρήσεις:
1. Αυτοί που έφτιαξαν τη σελίδα, είναι λίγο βλάκες, πάντως, αφού αντί να δω:
Καλώς ήλθατε στο MyReality.gr.
είδα:
Êáëþò Þëèáôå óôï MyReality.gr.
Ο νοών νοείτω.
2. Το παιχνίδι μου θυμίζει σαφώς το http://www.pythonchallenge.com/, απλά σε πιο απλοϊκή μορφή.
Στο μπαμ-μπαμ το ξεκίνησα, και όταν έφτασα στο 15 (δεν μου πήρε πάνω από δύο λεπτά μέχρι εδώ, ας είναι καλά και η παλιά εκπαιδευτική τηλεόραση με τα περιστασιακά μαθήματα για ξένες γλώσσες), που για να βρω το επόμενο χρειάζομαι Google (εκτός και αν ήθελα πρόσφατα να πολιτογραφηθώ αμερικανός, οπότε φαντάζομαι θα ήξερα την απάντηση), είπα να γράψω αυτό.
Οι τύποι πού και πού χώνουν και διαφημίσεις. Ένας συμπαθητικός τρόπος για διαφήμιση.
Σταμάτησα προσωρινά στο 19, επειδή ίσως πρέπει να σκεφτώ λίγο πώς να πάω στο 20.
Φιλιά.
ΥΓ Χα! Μια παλαιότερη εκδοχή του site είναι η
http://www.freestuffhotdeals.com/hacker/
Δεν ξέρω αν εκεί είναι η πρωτότυπη.
Επίσης, οι ηλίθιοι το είκοσι το γράφουν ejkosj .
It is really very interesting!!!
Try it and test yourselves.
http://www.myreality.gr/mymind/1.html
Σαν spam δεν σας ακούγεται; Κάργα. Ας κάνω εγώ το πειραματόζωο, μιας και είμαι λίγο πιο ασφαλής από τους τριγύρω χρήστες (π.χ. δεν τρέχω antivirus :)
Λοιπόν, είδα την πρώτη σελίδα, και έχω τις εξής δύο παρατηρήσεις:
1. Αυτοί που έφτιαξαν τη σελίδα, είναι λίγο βλάκες, πάντως, αφού αντί να δω:
Καλώς ήλθατε στο MyReality.gr.
είδα:
Êáëþò Þëèáôå óôï MyReality.gr.
Ο νοών νοείτω.
2. Το παιχνίδι μου θυμίζει σαφώς το http://www.pythonchallenge.com/, απλά σε πιο απλοϊκή μορφή.
Στο μπαμ-μπαμ το ξεκίνησα, και όταν έφτασα στο 15 (δεν μου πήρε πάνω από δύο λεπτά μέχρι εδώ, ας είναι καλά και η παλιά εκπαιδευτική τηλεόραση με τα περιστασιακά μαθήματα για ξένες γλώσσες), που για να βρω το επόμενο χρειάζομαι Google (εκτός και αν ήθελα πρόσφατα να πολιτογραφηθώ αμερικανός, οπότε φαντάζομαι θα ήξερα την απάντηση), είπα να γράψω αυτό.
Οι τύποι πού και πού χώνουν και διαφημίσεις. Ένας συμπαθητικός τρόπος για διαφήμιση.
Σταμάτησα προσωρινά στο 19, επειδή ίσως πρέπει να σκεφτώ λίγο πώς να πάω στο 20.
Φιλιά.
ΥΓ Χα! Μια παλαιότερη εκδοχή του site είναι η
http://www.freestuffhotdeals.com/hacker/
Δεν ξέρω αν εκεί είναι η πρωτότυπη.
Επίσης, οι ηλίθιοι το είκοσι το γράφουν ejkosj .
Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2007
Οι 300 και τα χαμένα νιάτα
Το συγκεκριμένο post αφιερώνεται στον κολλητό μου (και για άλλη μια φορά, δημόσια: καμιά φορά να ακούς τη μάνα σου, και στην ανάγκη δανείσου λεφτά από εκείνη. Συμπλήρωσε μόνος σου την άφωνη λέξη στο τέλος της πρότασης :)
Ανυπομονώ κι εγώ να δω τους 300. Δεν προσμένω να δω ιστορικό δράμα, αλλά μια ταινία με ήρωες και αυτοθυσία.
Χαζεύω λοιπόν τα διάφορα threads για την ταινία στο ιμουδουβού, και πέφτω σε ένα (ακόμα…) που πραγματεύεται το αν οι Σπαρτιάτες ήταν αδελφές ή όχι. Η πικρή αλήθεια είναι ότι γερνάω, μιας και δεν έχω όρεξη να μπω στον τσακωμό, απλά διαβάζω. Και πέφτω σε ένα μικρό (φαντάζομαι ότι πρόκειται για μικρό στην ηλικία, και μάλλον αγόρι, αλλά τίποτα δεν αποκλείεται στην εποχή μας) που με κάνει να γελάσω πολύ.
Φανταστείτε (δηλαδή, φανταστείτε μαζί μου, αφού αυτή η εικόνα είναι καθαρά αποκύημα της δικής μου φαντασίας, και μπορεί να μην έχει καμία μα καμία σχέση με την πραγματικότητα) έναν νεαρό που είναι αρκετά έξυπνος και αρκετά μόνος. Ψευδώνυμο λύκος της τούνδρας και κάτι νούμερα μετά. Πέφτει θαρραλέα στη μάχη μεταξύ απληροφόρητων, κακεντρεχών και υπερασπιστών του ελληνικού ιδεώδους και αρχίζει και χώνει.
Όλο το thread ξεκίνησε από μια συμπατριώτισσά μας, με το διπλό nick Σοφία-Δέσποινα, η οποία βαρέθηκε να διαβάζει τις κακολογίες των βαρβάρων για το ενδεχόμενο πισωγλέντι των αρχαίων Σπαρτιατών, η οποία δήλωσε ευθαρσώς ότι η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη τότε. Και άρχισε πάλι το πανηγύρι.
Κάποια στιγμή, στο άσχετο, ο ήρωάς μας: «Μα δε σε θανάτωναν αν δεν ήσουν αδελφή;» Τσαντίζονται διάφοροι, του λένε τα δικά τους, απαντάει στον πρώτο (με αφοπλιστική ειλικρίνεια και με ένα καλό double-entendre): «Hey, I'm just F-ing with you (but not in a homosexual way!)»
Μου τραβάει την προσοχή εδώ. Χαμογελάω.
Πιο κάτω, κάποιος αναφέρεται στο ότι τότε ενθαρρύνονταν οι αμφισεξουαλικές σχέσεις μεταξύ των γυναικών. Ένας άλλος, καλός κι αυτός, δηλώνει: «Εγώ ακόμα ενθαρρύνω τις γυναίκες να έχουν αμφισεξουαλικές σχέσεις.», και του απαντάει ο δικός μας «yum! (but not all - not the butchie ones». Ωκαίει.
Κουρασμένος ένας μάλλον συμπατριώτης μας, του λέει ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για ομοφυλοφιλία τότε. Ο δικός μας χώνει: «Και σήμερα, τι γίνεται;» Η Σοφία-Δέσποινα τα παίρνει, και του λέει οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν οι ιδρυτές της σύγχρονης οικογένειας (μπα;), οι Πέρσες και άλλοι είχαν την αιμομιξία, ενώ εμείς δεν είχαμε, να, δες και το αρχαίο δράμα, πχ Οιδίποδας κτλ.
Απάντηση (κολλάει στο μεγαλείο των προγόνων μας): «Μα δεν είχαν εφεύρει και τη βαζελίνη;»
Λίγο πιο κάτω, κάποιος λέει, «ρε παιδιά, ψυχραιμία, ας ευχαριστηθούμε την ταινία, στο κάτω-κάτω, φαντάροι ήταν, έλειπαν καιρό από το σπίτι τους κτλ». Κάποιος παρεξηγείται, του λέει «Και σήμερα οι στρατοί περνάνε καιρό μακριά από το σπίτι τους, τι σημαίνει αυτό; Τίποτα.» Πάει λοιπόν ο δικός μας, κάνει μια γρήγορη έρευνα στο ιστορικό του τελευταίου, βρίσκει τι εθνικότητας είναι, του απαντάει: «Νομίζω πως και ο Κροατικός στρατός αρέσκεται στις ίδιες δικαιολογίες.»
Εγώ γέλασα πολύ, βλέποντας το θέμα ως έργο τέχνης, αν μπορείς να αποκαλέσεις το συνεχές τσίγκλισμα των άλλων ως τέχνη. Μπορεί να μη συμφωνείτε, και να μη το βλέπετε ως αστείο. Δεν έχει σημασία επί του παρόντος.
Πάω να του απαντήσω σε αυτό το τελευταίο, αλλά μέχρι να γράψω το κείμενο και να το στείλω, κάποιος admin για τους προφανείς λόγους είχε σβήσει το σχόλιο στο οποίο απαντούσα, οπότε το μόνο που μου έμενε, ήταν να κάνω copy το κείμενο, και να γυρίσω λίγο πιο πίσω εκεί που είχε τσαντίσει τη Σοφία-Δέσποινα. Λέω λοιπόν στον δικό μας κάτι που μου βγήκε λίγο μεγαλίστικο, αλλά ελπίζω όχι πολύ, στο στιλ «μεγάλε, καλός είσαι, σε πάω, αλλά μη βγάζεις τα απωθημένα σου εκνευρίζοντας τους άλλους», και ταυτόχρονα απαντώ στη Σοφία-Δέσποινα για να της υπενθυμίσω ότι ο μικρός γελάει σε βάρος της, δεν υπάρχει λόγος να τα παίρνει. Της κοτσάρω κι ένα αστειάκι σε greeklish μπας και τη χαλαρώσω, και συνεχίζοντας σε greeklish της λέω ξανά, χαλάρωσε, μικρός είναι.
Στο καπάκι βλέπει ο μικρός κάτι που δεν καταλαβαίνει (τα greeklish) και μου απαντάει: «I'm not gay!»
Λοιπόν, ή γελάτε κι εσείς, ή όχι. Αλλά είπα ήδη ότι δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία αν υπήρξατε κι εσείς ποτέ στη ζωή σας ένα little prick (εγώ νομίζω πως υπήρξα τέτοιος, και ίσως για αυτό να ερμήνευσα έτσι την όλη φάση).
Σημασία έχει πόσο (και αν) είμαστε χαλαροί. Εγώ έχω χαλαρώσει εντυπωσιακά τα τελευταία δύο χρόνια (αν με γνωρίζατε τώρα, θα μου λέγατε «τι παπαριές είναι αυτές που λες; είσαι χαλαρός εσύ;» κι εγώ θα ανταπαντούσα «ας με γνώριζες κι από πιο πριν, και θα σου έλεγα εγώ», και μετά θα παίζαμε σφαλιάρες και θα πηγαίναμε να πιούμε).
Πού κολλάει ο κολλητός, βέβαια, με όλα αυτά; Πριν αρκετά χρόνια, μου μίλαγε για μια παρέα μικρότερων που είχε γνωρίσει, που ήταν γρήγοροι, δυνατοί, καλοί (για μυαλό μιλάμε πάντα). Τον έκαναν να νιώθει γέρος, και αν θυμάμαι καλά, πήγε να μου το φορτώσει κι εμένα στο στιλ «λες να γερνάμε;». Το αντιπαρήλθα, έχοντας το πλεονέκτημα ότι εγώ δεν είχα γνωρίσει τη συγκεκριμένη παρέα, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια, θα αναγκαστώ να του απαντήσω θετικά στη μη ρητορική ερώτησή του.
Ίσως να μην είμαστε πια το ίδιο γρήγοροι, δυνατοί, καλοί όσο ήμαστε. Δεν πειράζει. Ας εντυπωσιάζουμε λιγότερο, αρκεί να νιώθουμε καλύτερα· βέβαια, όταν κάποια στιγμή κάτσω πλάι σε κάποιον νεότερο που θα με βάλει κάτω στο μόνο πράγμα που ως τώρα ξέρω ότι είμαι πολύ καλός, δε θα πω τι είναι αυτό, θα στεναχωρηθώ, αλλά όχι και τόσο πια.
Διότι τώρα έχω στόχο (δεν τον πολυκυνηγάω, χαλαρά, αφού τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν μόνα τους εκεί): να είμαι για τον μικρό (προφανώς για το παιδί μου λέω τώρα, όχι για τον άλλον στο ιμουδουβού!) ο πατέρας που εγώ ήθελα να έχω, και στις προδιαγραφές της θέσης δεν συμπεριλαμβάνεται ο εντυπωσιασμός.
Το catch είναι, βέβαια, ότι το ζητούμενο είναι να είμαι ο πατέρας που ο μικρός θα ήθελε να έχει. Μέχρι όμως να το μάθω αυτό, η εικόνα μου θα έχει κάπως κρυσταλλωθεί, οπότε αφού αλλαγές πλεύσης δεν ενδείκνυνται, καλύτερα να έχω κρυσταλλωθεί στο ρόλο που ξέρω καλύτερα από όλους: θα είμαι εγώ :)
ΥΓ …και ο μικρός στο ιμουδουβού το χαβά του:
Άλλο thread, ο πρώτος poster δηλωμένος ομοφυλόφιλος αλλού, λέει «αυτή η ταινία θα μας κάνει όλους αδελφές». Ο δικός μας: «Spartans tonight we dine in male ass!» Άλλος (που ίσως υποκρίνεται τον ομοφυλόφιλο) λέει «Βλέπω το τρέιλερ και θέλω να γυαλίσω το ακόντιό μου, αν με πιάνετε.»
Ο κλασικός απαξιωτής: «ρε παιδιά, είστε όλοι fehkin morons.» (η ανορθογραφία φαντάζομαι για να περνάει τα φίλτρα του ιμουδουβού).
Ο δικός μας: «Are you gay?»
Ένας τρίτος: «Another gay topic.»
Ο δικός μας: «Are you straight?»
Ακούραστος. Ίσως θα έπρεπε να αλλάξει το nick του σε Jason (για όσους θυμούνται και δεν είχαν παρεξηγήσει σε κάποιο αθηναϊκό forum :). Πού είναι εκείνο το gif με το προσκύνημα;
Ανυπομονώ κι εγώ να δω τους 300. Δεν προσμένω να δω ιστορικό δράμα, αλλά μια ταινία με ήρωες και αυτοθυσία.
Χαζεύω λοιπόν τα διάφορα threads για την ταινία στο ιμουδουβού, και πέφτω σε ένα (ακόμα…) που πραγματεύεται το αν οι Σπαρτιάτες ήταν αδελφές ή όχι. Η πικρή αλήθεια είναι ότι γερνάω, μιας και δεν έχω όρεξη να μπω στον τσακωμό, απλά διαβάζω. Και πέφτω σε ένα μικρό (φαντάζομαι ότι πρόκειται για μικρό στην ηλικία, και μάλλον αγόρι, αλλά τίποτα δεν αποκλείεται στην εποχή μας) που με κάνει να γελάσω πολύ.
Φανταστείτε (δηλαδή, φανταστείτε μαζί μου, αφού αυτή η εικόνα είναι καθαρά αποκύημα της δικής μου φαντασίας, και μπορεί να μην έχει καμία μα καμία σχέση με την πραγματικότητα) έναν νεαρό που είναι αρκετά έξυπνος και αρκετά μόνος. Ψευδώνυμο λύκος της τούνδρας και κάτι νούμερα μετά. Πέφτει θαρραλέα στη μάχη μεταξύ απληροφόρητων, κακεντρεχών και υπερασπιστών του ελληνικού ιδεώδους και αρχίζει και χώνει.
Όλο το thread ξεκίνησε από μια συμπατριώτισσά μας, με το διπλό nick Σοφία-Δέσποινα, η οποία βαρέθηκε να διαβάζει τις κακολογίες των βαρβάρων για το ενδεχόμενο πισωγλέντι των αρχαίων Σπαρτιατών, η οποία δήλωσε ευθαρσώς ότι η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη τότε. Και άρχισε πάλι το πανηγύρι.
Κάποια στιγμή, στο άσχετο, ο ήρωάς μας: «Μα δε σε θανάτωναν αν δεν ήσουν αδελφή;» Τσαντίζονται διάφοροι, του λένε τα δικά τους, απαντάει στον πρώτο (με αφοπλιστική ειλικρίνεια και με ένα καλό double-entendre): «Hey, I'm just F-ing with you (but not in a homosexual way!)»
Μου τραβάει την προσοχή εδώ. Χαμογελάω.
Πιο κάτω, κάποιος αναφέρεται στο ότι τότε ενθαρρύνονταν οι αμφισεξουαλικές σχέσεις μεταξύ των γυναικών. Ένας άλλος, καλός κι αυτός, δηλώνει: «Εγώ ακόμα ενθαρρύνω τις γυναίκες να έχουν αμφισεξουαλικές σχέσεις.», και του απαντάει ο δικός μας «yum! (but not all - not the butchie ones». Ωκαίει.
Κουρασμένος ένας μάλλον συμπατριώτης μας, του λέει ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις για ομοφυλοφιλία τότε. Ο δικός μας χώνει: «Και σήμερα, τι γίνεται;» Η Σοφία-Δέσποινα τα παίρνει, και του λέει οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν οι ιδρυτές της σύγχρονης οικογένειας (μπα;), οι Πέρσες και άλλοι είχαν την αιμομιξία, ενώ εμείς δεν είχαμε, να, δες και το αρχαίο δράμα, πχ Οιδίποδας κτλ.
Απάντηση (κολλάει στο μεγαλείο των προγόνων μας): «Μα δεν είχαν εφεύρει και τη βαζελίνη;»
Λίγο πιο κάτω, κάποιος λέει, «ρε παιδιά, ψυχραιμία, ας ευχαριστηθούμε την ταινία, στο κάτω-κάτω, φαντάροι ήταν, έλειπαν καιρό από το σπίτι τους κτλ». Κάποιος παρεξηγείται, του λέει «Και σήμερα οι στρατοί περνάνε καιρό μακριά από το σπίτι τους, τι σημαίνει αυτό; Τίποτα.» Πάει λοιπόν ο δικός μας, κάνει μια γρήγορη έρευνα στο ιστορικό του τελευταίου, βρίσκει τι εθνικότητας είναι, του απαντάει: «Νομίζω πως και ο Κροατικός στρατός αρέσκεται στις ίδιες δικαιολογίες.»
Εγώ γέλασα πολύ, βλέποντας το θέμα ως έργο τέχνης, αν μπορείς να αποκαλέσεις το συνεχές τσίγκλισμα των άλλων ως τέχνη. Μπορεί να μη συμφωνείτε, και να μη το βλέπετε ως αστείο. Δεν έχει σημασία επί του παρόντος.
Πάω να του απαντήσω σε αυτό το τελευταίο, αλλά μέχρι να γράψω το κείμενο και να το στείλω, κάποιος admin για τους προφανείς λόγους είχε σβήσει το σχόλιο στο οποίο απαντούσα, οπότε το μόνο που μου έμενε, ήταν να κάνω copy το κείμενο, και να γυρίσω λίγο πιο πίσω εκεί που είχε τσαντίσει τη Σοφία-Δέσποινα. Λέω λοιπόν στον δικό μας κάτι που μου βγήκε λίγο μεγαλίστικο, αλλά ελπίζω όχι πολύ, στο στιλ «μεγάλε, καλός είσαι, σε πάω, αλλά μη βγάζεις τα απωθημένα σου εκνευρίζοντας τους άλλους», και ταυτόχρονα απαντώ στη Σοφία-Δέσποινα για να της υπενθυμίσω ότι ο μικρός γελάει σε βάρος της, δεν υπάρχει λόγος να τα παίρνει. Της κοτσάρω κι ένα αστειάκι σε greeklish μπας και τη χαλαρώσω, και συνεχίζοντας σε greeklish της λέω ξανά, χαλάρωσε, μικρός είναι.
Στο καπάκι βλέπει ο μικρός κάτι που δεν καταλαβαίνει (τα greeklish) και μου απαντάει: «I'm not gay!»
Λοιπόν, ή γελάτε κι εσείς, ή όχι. Αλλά είπα ήδη ότι δεν έχει σημασία. Δεν έχει σημασία αν υπήρξατε κι εσείς ποτέ στη ζωή σας ένα little prick (εγώ νομίζω πως υπήρξα τέτοιος, και ίσως για αυτό να ερμήνευσα έτσι την όλη φάση).
Σημασία έχει πόσο (και αν) είμαστε χαλαροί. Εγώ έχω χαλαρώσει εντυπωσιακά τα τελευταία δύο χρόνια (αν με γνωρίζατε τώρα, θα μου λέγατε «τι παπαριές είναι αυτές που λες; είσαι χαλαρός εσύ;» κι εγώ θα ανταπαντούσα «ας με γνώριζες κι από πιο πριν, και θα σου έλεγα εγώ», και μετά θα παίζαμε σφαλιάρες και θα πηγαίναμε να πιούμε).
Πού κολλάει ο κολλητός, βέβαια, με όλα αυτά; Πριν αρκετά χρόνια, μου μίλαγε για μια παρέα μικρότερων που είχε γνωρίσει, που ήταν γρήγοροι, δυνατοί, καλοί (για μυαλό μιλάμε πάντα). Τον έκαναν να νιώθει γέρος, και αν θυμάμαι καλά, πήγε να μου το φορτώσει κι εμένα στο στιλ «λες να γερνάμε;». Το αντιπαρήλθα, έχοντας το πλεονέκτημα ότι εγώ δεν είχα γνωρίσει τη συγκεκριμένη παρέα, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια, θα αναγκαστώ να του απαντήσω θετικά στη μη ρητορική ερώτησή του.
Ίσως να μην είμαστε πια το ίδιο γρήγοροι, δυνατοί, καλοί όσο ήμαστε. Δεν πειράζει. Ας εντυπωσιάζουμε λιγότερο, αρκεί να νιώθουμε καλύτερα· βέβαια, όταν κάποια στιγμή κάτσω πλάι σε κάποιον νεότερο που θα με βάλει κάτω στο μόνο πράγμα που ως τώρα ξέρω ότι είμαι πολύ καλός, δε θα πω τι είναι αυτό, θα στεναχωρηθώ, αλλά όχι και τόσο πια.
Διότι τώρα έχω στόχο (δεν τον πολυκυνηγάω, χαλαρά, αφού τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν μόνα τους εκεί): να είμαι για τον μικρό (προφανώς για το παιδί μου λέω τώρα, όχι για τον άλλον στο ιμουδουβού!) ο πατέρας που εγώ ήθελα να έχω, και στις προδιαγραφές της θέσης δεν συμπεριλαμβάνεται ο εντυπωσιασμός.
Το catch είναι, βέβαια, ότι το ζητούμενο είναι να είμαι ο πατέρας που ο μικρός θα ήθελε να έχει. Μέχρι όμως να το μάθω αυτό, η εικόνα μου θα έχει κάπως κρυσταλλωθεί, οπότε αφού αλλαγές πλεύσης δεν ενδείκνυνται, καλύτερα να έχω κρυσταλλωθεί στο ρόλο που ξέρω καλύτερα από όλους: θα είμαι εγώ :)
ΥΓ …και ο μικρός στο ιμουδουβού το χαβά του:
Άλλο thread, ο πρώτος poster δηλωμένος ομοφυλόφιλος αλλού, λέει «αυτή η ταινία θα μας κάνει όλους αδελφές». Ο δικός μας: «Spartans tonight we dine in male ass!» Άλλος (που ίσως υποκρίνεται τον ομοφυλόφιλο) λέει «Βλέπω το τρέιλερ και θέλω να γυαλίσω το ακόντιό μου, αν με πιάνετε.»
Ο κλασικός απαξιωτής: «ρε παιδιά, είστε όλοι fehkin morons.» (η ανορθογραφία φαντάζομαι για να περνάει τα φίλτρα του ιμουδουβού).
Ο δικός μας: «Are you gay?»
Ένας τρίτος: «Another gay topic.»
Ο δικός μας: «Are you straight?»
Ακούραστος. Ίσως θα έπρεπε να αλλάξει το nick του σε Jason (για όσους θυμούνται και δεν είχαν παρεξηγήσει σε κάποιο αθηναϊκό forum :). Πού είναι εκείνο το gif με το προσκύνημα;
Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007
Το συγκεκριμένο μπαλάκι σταματάει εδώ.
Θα παίξω, αλλά όποιος άλλος θέλει να παίξει, δε θα περιμένει εμένα. Σημειώστε ότι απαντάω πολύ σοβαρά.
1. Ο πρώτος μου έρωτας ήταν η Καίτη, στο νηπιαγωγείο. Μελαχρινή, πάντα με τσόκαρα και φουστίτσες. Έκανε κούνια πιο ψηλά από εμένα, και αυτό την έκανε ακόμα πιο απρόσιτη. Ο πρώτος μου κεραυνοβόλος έρωτας ήταν η Ηρώ, πρώτη μέρα της πρώτης δημοτικού (δεν θυμάμαι αν και πώς είχα ξεπεράσει την Καίτη). Συνέχισα να είμαι ερωτευμένος μαζί της μέχρι και την πρώτη γυμνασίου, παρότι είχε αλλάξει σχολείο από τα μέσα της έκτης δημοτικού. Βρήκα το θάρρος να της εξομολογηθώ τον έρωτά μου στην τετάρτη δημοτικού, παρέα με τον Βασίλη. Η εξομολόγηση ήταν έμμεση: εγώ της είπα για το Βασίλη, εκείνος της είπε για μένα. Μας πήρε στο κυνήγι, ο Βασίλης έτρεξε πιο γρήγορα ή εγώ αφέθηκα να με πιάσει. Δε θυμάμαι τι έγινε μετά, που σημαίνει ότι δεν έγινε τίποτα.
2. Το πρώτο μου ατύχημα με το αυτοκίνητο, ήταν δύο μήνες μετά που πήρα το δίπλωμα (και παρεμπιπτόντως, πέντε μήνες μετά που είχα πάρει το αυτοκίνητο.) Πρωτοχρονιά του 93 είχε παγετό, αλλά εγώ ήμουν πιο μάγκας (και υπερβολικά πιωμένος). Ευτυχώς δεν έπαθε κανείς τίποτα από όσους ήταν μέσα, ούτε ο τυχαίος περαστικός που, από ό,τι μου είπαν οι άλλοι, κουνούσε απεγνωσμένα τα χέρια του, δεν ξέρω γιατί. Ευτυχώς. Έκτοτε, έσκαγα συχνά λεφτά σε φανοποιούς για το ίδιο αυτοκίνητο, αλλά πάντα για χαζά ατυχήματα των 20-30 μ.α.ω. Δεν ξαναεπέτρεψα στον εαυτό μου ποτέ να πάθω ατύχημα με μεγάλη ταχύτητα.
3. Η πρώτη μου δουλειά (δουλειά σε ξένο, όχι παραπαίδι σε συγγενή) ήταν πωλητής ειδών λαϊκής τέχνης στην Άρεως στο Μοναστηράκι στα 16 και κάτι, επειδή ήμουν μορφωμένο παιδί με δυόμιση ξένες γλώσσες και ήμουν πρόσφορος να αντικαταστήσω μια μεγαλύτερη γειτόνισσα, αδερφή φίλου, που είχε βαρεθεί και ήθελε να αφήσει το συγκεκριμένο υπαλληλίκι.
4. Το πρώτο πράγμα που αγόρασα με λεφτά από κανονική δουλειά (δηλαδή, με ένσημα για συνταξιοδότηση) ήταν ένα στερεοφωνικό (εν έτει 1989). Είχε και τηλεκοντρόλ (on/off, mute, volume up/down). Το καλύτερο τηλεκοντρόλ που έχετε δει. Από την άλλη δείχνεις και πιάνει. Το στερεοφωνικό το έχω ακόμα, είναι στο σαλόνι του τωρινού μου σπιτιού (με λίγο καλύτερα ηχεία από τα εδώ και χρόνια σε πάρτι καμμένα δικά του), και με τους ήχους του ραδιοφώνου του κοιμίζω το Ρούλη (από το μικΡούλης) στην αγκαλιά μου. Α, σήμερα ήταν η πρώτη μέρα που σηκώθηκε όρθιος μόνος του (κρατιόταν από τα κάγκελα του κρεβατιού, αλλά δεν τον βοήθησε κανένας).
5. Η πρώτη φορά που έγινα μάγκας ήταν όταν είδα το μικρό περιχυμένο με το αμνιακό υγρό του να φωνάζει, πριν τον υποχρεώσει κανένας.
Περίεργο, σκεφτόμουν να πω κι εγώ για το πρώτο μου πρόγραμμα, αλλά δε μου βγήκε τελικά. Μπορώ να βάλω και 5Α; Ίσως και 5Β, για την πρώτη μου (και τελευταία) τουρίστρια;
Μπα, καλά άρχισα και καλά τελείωσα.
1. Ο πρώτος μου έρωτας ήταν η Καίτη, στο νηπιαγωγείο. Μελαχρινή, πάντα με τσόκαρα και φουστίτσες. Έκανε κούνια πιο ψηλά από εμένα, και αυτό την έκανε ακόμα πιο απρόσιτη. Ο πρώτος μου κεραυνοβόλος έρωτας ήταν η Ηρώ, πρώτη μέρα της πρώτης δημοτικού (δεν θυμάμαι αν και πώς είχα ξεπεράσει την Καίτη). Συνέχισα να είμαι ερωτευμένος μαζί της μέχρι και την πρώτη γυμνασίου, παρότι είχε αλλάξει σχολείο από τα μέσα της έκτης δημοτικού. Βρήκα το θάρρος να της εξομολογηθώ τον έρωτά μου στην τετάρτη δημοτικού, παρέα με τον Βασίλη. Η εξομολόγηση ήταν έμμεση: εγώ της είπα για το Βασίλη, εκείνος της είπε για μένα. Μας πήρε στο κυνήγι, ο Βασίλης έτρεξε πιο γρήγορα ή εγώ αφέθηκα να με πιάσει. Δε θυμάμαι τι έγινε μετά, που σημαίνει ότι δεν έγινε τίποτα.
2. Το πρώτο μου ατύχημα με το αυτοκίνητο, ήταν δύο μήνες μετά που πήρα το δίπλωμα (και παρεμπιπτόντως, πέντε μήνες μετά που είχα πάρει το αυτοκίνητο.) Πρωτοχρονιά του 93 είχε παγετό, αλλά εγώ ήμουν πιο μάγκας (και υπερβολικά πιωμένος). Ευτυχώς δεν έπαθε κανείς τίποτα από όσους ήταν μέσα, ούτε ο τυχαίος περαστικός που, από ό,τι μου είπαν οι άλλοι, κουνούσε απεγνωσμένα τα χέρια του, δεν ξέρω γιατί. Ευτυχώς. Έκτοτε, έσκαγα συχνά λεφτά σε φανοποιούς για το ίδιο αυτοκίνητο, αλλά πάντα για χαζά ατυχήματα των 20-30 μ.α.ω. Δεν ξαναεπέτρεψα στον εαυτό μου ποτέ να πάθω ατύχημα με μεγάλη ταχύτητα.
3. Η πρώτη μου δουλειά (δουλειά σε ξένο, όχι παραπαίδι σε συγγενή) ήταν πωλητής ειδών λαϊκής τέχνης στην Άρεως στο Μοναστηράκι στα 16 και κάτι, επειδή ήμουν μορφωμένο παιδί με δυόμιση ξένες γλώσσες και ήμουν πρόσφορος να αντικαταστήσω μια μεγαλύτερη γειτόνισσα, αδερφή φίλου, που είχε βαρεθεί και ήθελε να αφήσει το συγκεκριμένο υπαλληλίκι.
4. Το πρώτο πράγμα που αγόρασα με λεφτά από κανονική δουλειά (δηλαδή, με ένσημα για συνταξιοδότηση) ήταν ένα στερεοφωνικό (εν έτει 1989). Είχε και τηλεκοντρόλ (on/off, mute, volume up/down). Το καλύτερο τηλεκοντρόλ που έχετε δει. Από την άλλη δείχνεις και πιάνει. Το στερεοφωνικό το έχω ακόμα, είναι στο σαλόνι του τωρινού μου σπιτιού (με λίγο καλύτερα ηχεία από τα εδώ και χρόνια σε πάρτι καμμένα δικά του), και με τους ήχους του ραδιοφώνου του κοιμίζω το Ρούλη (από το μικΡούλης) στην αγκαλιά μου. Α, σήμερα ήταν η πρώτη μέρα που σηκώθηκε όρθιος μόνος του (κρατιόταν από τα κάγκελα του κρεβατιού, αλλά δεν τον βοήθησε κανένας).
5. Η πρώτη φορά που έγινα μάγκας ήταν όταν είδα το μικρό περιχυμένο με το αμνιακό υγρό του να φωνάζει, πριν τον υποχρεώσει κανένας.
Περίεργο, σκεφτόμουν να πω κι εγώ για το πρώτο μου πρόγραμμα, αλλά δε μου βγήκε τελικά. Μπορώ να βάλω και 5Α; Ίσως και 5Β, για την πρώτη μου (και τελευταία) τουρίστρια;
Μπα, καλά άρχισα και καλά τελείωσα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)