Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

Phylo


Μου αρέσει. Τρως κόλλημα και (έχεις την ψευδαίσθηση ότι) βοηθάς. Μου πήρε λίγη ώρα να καταλάβω κάτι βασικό, πως όλες οι sequences τελικά έρχονται στο ίδιο μήκος οπότε κάποια gaps θα τα έχεις ούτως ή άλλως.

Και τώρα, πριν το βάλουν σε κάνα slashdot και το τσακίσει όλος ο κόσμος, μπορώ να καμαρώσω που είμαι 16ος στη συμμετοχή από τους 296 και έκανα και ένα high-score (24 με μέσο όρο το 11) στο level 1059, που σχετίζεται με τις ασθένειες υπερεκπληξία (ελπίζω πως λέγεται έτσι) και επιληψία.

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

A life of crime (to be)

Στιγμές που θα ήθελες να έχεις κάμερα αναμμένη αλλά δυστυχώς δεν.

Αλέξανδρος και Μενέλαος έχουν αδειάσει το μεγάλο καναπέ για να παίξουν Τακέσι (χοροπηδητά ή/και πέσιμο με ορμή), οπότε προτείνω να τους βάλω μουσική. Διαπιστώνω ότι ως δια μαγείας έχουν εξαφανιστεί όλες οι μνήμες σταθμών στο ραδιόφωνο και οι ρυθμίσεις είναι άλαν ντάλον (ο Μενέλαος κοιτούσε αλλού όταν έκανα μια σχετική ερώτηση), και καθώς κάθομαι να προχειροφτιάξω τα πράγματα, ακούω δίπλα μου και γυρνάω να δω:

–Μενέλαε! Μου χάλασες τον Βένομ! [και ακολουθώντας τις οδηγίες μου που έχω προαναφέρει] Γιατί μου τον χάλασες;
–[Μισοκλείνοντας τα μάτια με υφάκι]Γιατί είμαι κακό παιδί…

ΥΓ Αφού το κακό παιδί μπαίνει την τιμωρία του στη γωνία, πάω μέχρι την κουζίνα και με ακολουθεί ο Αλέξανδρος:

–Μπαμπά, ξέρεις τον Μάικλ Τζάκσον;
–[Ζντουπ!] Τον ξέρω τον Μάικλ Τζάκσον.
–Είναι αυτός που έχει πεθάνει;
–[Ζντουπ²!] Ναι, αυτός που έχει πεθάνει είναι. Είπαν για αυτόν στο ραδιόφωνο τώρα;
–Όχι, εγώ από μικρός ξέρω τον Μάικλ Τζάκσον, απλά ήθελα να δω αν είναι αυτός που έχει πεθάνει.

In the quiet words of the Virgin Mary… come again?

News for children: Apostasy

(Βελτιωμένη εκδοχή ενός σχολίου μου εκεί, ώστε και οι πάμπολλοι νεαροί μου αναγνώστες να καταλαβαίνουν μέσω παραβολής τι γίνεται στη χώρα.)

Κάναν κίνημα οι Doritos κατά το παράδειγμα και με την ευλογία του Dracoulinia. Η NouDouFia και ο AntoNachos (απλή στρατιώτα, πού πήγε το «μου»;) έμειναν μόνοι τους, και τα GAPitsinia θα κρατήσουν το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς.

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Going down

Ο καλύτερος τρόπος να μάθουν τα παιδιά τις κατευθύνσεις είναι το ξύσιμο της πλάτης:

«Καλά είναι εκεί;»
«Πιο κάτω.»
«Εκεί;»
«Πιο δεκθιά.»
«Εκεί;»
«Πιο αριθτερά.»
«…»
«Πιο κάτω.»
«…»
«Πιο κάτω.»
«Εκεί;»
«Πιο κάτω.»
«…»
«Πιο κάτω.»
«Πιο κάτω είναι ο πισινός σου, Μενέλαε, ξύσου μόνος σου.»
«Πιο κάτω!»

Το άλλο χρήσιμο (για τους γονείς, αλλά και για τα παιδιά, ελπίζω) είναι η μεταβίβαση ευθυνών σιγά-σιγά.

«Μπαμπά, ο Μενέλαος μου πήρε τη φωτογραφία με τον Μπάτμαν χωρίς να με ρωτήσει!»
«Κι εσύ τι του είπες;»
«Του είπα… του είπα… Περίμενε.»
Πάει και το συζητάνε.

Το ίδιο και όταν έχουν ξαπλώσει για ύπνο, κάθεσαι παρέα τους και σου μιλάνε ταυτόχρονα.
«Παιδιά, μιλάτε μαζί και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Για συζητήστε το μεταξύ σας.»
Προσπαθούν να βρουν μια προτεραιότητα, αν και δυσκολεύουν τα πράγματα από το γεγονός πως ο Αλέξανδρος, που μέχρι τα 2½ ήταν μούγγα στη στρούγγα τώρα δεν κλείνει το στόμα του. Άσε που σου κάνει ερώτηση και στη δεύτερη λέξη της απάντησής σου έχει ήδη βαρεθεί και αλλάζει το θέμα. Πάντως, είναι καλή εποχή να ακούς την αποκωδικοποίηση του κόσμου γύρω σου από τα μάτια ενός παιδιού, ένα μίγμα φαντασίας, πραγματικότητας και παρεξηγήσεων χωρίς τέλος.

Οι πιθανότητες να πλακωθούν (φραστικά ή και φυσικά) στο τέλος της συζήτησης δεν έχουν δραματικά λιγότερες από όσο αν ΔΕΝ μεσολαβούσε συζήτηση, αλλά σιγά-σιγά μαθαίνουν· και στο κάτω-κάτω, τα ίδια χάλια έχουν και οι διάφοροι ομιλητές παραθύρων στην τηλεόραση.

Άντε να τους εξηγήσω γιατί μετά την Ελληνοφρένεια (όπου χοροπηδούν όταν πέφτουν οι κάρτες με τη μουσική και σταματούν όσο απότομα σταματάει και η μουσική, ή ο μικρός περιμένει ανυπόμονα να εμφανιστεί ο τσολιάς) εγώ έχω τόση όρεξη να δω αυτές τις βαρετές ειδήσεις. Το θυμάμαι καλά, όταν ήμουν μικρός, πόσο δεν καταλάβαινα τι στο καλό βρίσκουν οι μεγάλοι στο δελτίο ειδήσεων.

Το άλλο δύσκολο, και πολύ μεγάλο κεφάλαιο, είναι να προσέχεις τι τους δίνεις ώστε αυτά που διαλέγουν να πάρουν να είναι θετικές επιρροές· οι προσφορές σου να είναι μικρές ωθήσεις και όχι χάραξη πορείας. Και από την εγωιστική πλευρά, πώς να εξασφαλίσεις ότι τα παιδιά σου θα συνεχίσουν να γουστάρουν την παρέα σου για όσο το δυνατόν περισσότερα χρόνια, διότι κάποια στιγμή θα σε βαρεθούν και θα σε ξεπεράσουν, όπως και πρέπει, αλλά δεν θέλω, αλλά το αναμένω, αλλά το απεύχομαι, αλλά το ξέρω.