Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

dosbox

(και αναφέρομαι σε αυτό το θαυματουργό προγραμματάκι, που λέει πως παίζει και στα τωρινά windows).

Αφού τα παιδιά θα παίξουν παιχνίδια και στον υπολογιστή, ας παίξουν αξιόλογα παιχνίδια, όπως το The lost Vikings. Το θυμάστε; Όσοι δεν το θυμάστε, αφιερώστε χρόνο να το παίξετε. Εγώ το έχω εκεί ψηλά, παρέα με το Lemmings ή το The incredible machine.

Παιχνίδια που απαιτούν λίγο χώρο και πολλή σκέψη.

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Advertizing brains

Είμαι επίσκεψη σε έναν φίλο, και όσο μιλούσε στο τηλέφωνο χάζευα ένα PC Magazine επάνω στο γραφείο του. Προς το τέλος του περιοδικού, είδα μια ολοσέλιδη διαφημιστική καταχώριση για το Adult Pack της Nova. Σχετική σελίδα εντόπισα εκεί, που φαίνεται λίγο και η εικόνα: το "X" σε κόκκινο κύκλο των εκπομπών για ενηλίκους υψωμένο στην τρίτη δύναμη.

Στην online εικόνα δεν φαίνεται καλά:


Μέσα στο "X" και στο "3", το texture είναι ένα πλεκτό, κάτι σαν αυτό που θα έκανε η γιαγιά μου κι η γιαγιά σου για να στολίζει το τραπεζάκι της τηλεόρασης.

Το θέμα είναι, γιατί έβαλαν πλεκτό; Το βρώμικο μυαλό μου, φυσικά, θυμήθηκε το σχετικό ρητό: «Αν η μαλακία ήταν εργόχειρο... θα είχες κάνει την προίκα σου.»

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Time flies like an arrow…

…but fruit flies like a banana.

Σήμερα η Νικολέτα, κόρη των φίλων μου Βάνας και Weine, κλείνει τα 18. Τι λες τώρα. Πότε πέρασαν 18 χρόνια;

Σκηνή 1: είμαι στο σπίτι της μαμάς-Σούλας (μαμά της Βάνας), και παίζω τάβλι με τον «ψηλό-ξανθό-χαζό-Σουηδό» Weine (η γνωριμία της Βάνας και του Weine είναι μια πολύ ωραία ιστορία, αλλά δεν είναι του παρόντος). Ο Weine, ταξιδιωτικός πράκτορας επί χρόνια ανά τη Μεσόγειο και έχοντας παίξει παντού, είναι τρελός ταβλαδόρος. Δεν θυμάμαι το σκορ, αλλά το πιο πιθανό είναι να με έσκιζε. Ξαφνικά, έρχεται στο σαλόνι η κυρία Σούλα και λέει: «Weine, έσπασαν τα νερά της Βάνας!» Ο Weine, αντιλαμβάνεται ότι κάποιος του μιλάει, αλλά δεν δίνει προσοχή καθώς το παιχνίδι ήταν σε κρίσιμο σημείο, οπότε σηκώνει το δάκτυλο και λέει: «Μισό λεπτό!»

Σκηνή 2: κοντά δύο χρόνια μετά, διακοπές στον Μπρουσό (χωριό του κυρ-Νίκου, μπαμπά της Βάνας). Εγώ ξαπλωμένος σε ράντζο έξω στην αυλή, διαβάζω βιβλίο, ενώ η μικρή Νικολέτα χοροπηδάει επάνω στην κοιλιά μου. (Διάβαζα την «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», και το αναφέρω μόνο και μόνο επειδή μετά σχολιάζαμε την «Αβάσταχτη βαρύτητα της Νικολέτας»). Τότε λέγαμε με τη Βάνα πως 20 χρόνια είναι μια τέλεια διαφορά ηλικίας μεταξύ άντρα και γυναίκας («μια γυναίκα με μέλλον χρειάζεται έναν άντρα με παρελθόν»), και κανονίζαμε προικοσύμφωνα κτλ, αλλά έχουμε χρόνια να μιλήσουμε για το θέμα και δεν έχω υπόψη μου αν η ίδια η Νικολέτα έχει τυχόν αντιρρήσεις στο θέμα, όντας εγώ παντρεμένος με παιδιά και άλλες τέτοιες μικρολεπτομέρειες.

Δηλαδή, θα ξυπνήσω ένα πρωί και ο Αλέξανδρος και ο Μενέλαος θα είναι κοτζάμ άντρες, και θα τσακωνόμαστε, θα χτυπούν την πόρτα δυνατά που ο πατέρας τους δεν τα καταλαβαίνει, θα χώνουν και καμιά βρισιά, θα σηκώνονται και θα φεύγουν… Στα διάλα, κωλόπαιδα, πάω να τα δείρω προληπτικά όσο προλαβαίνω ακόμα.